Previous Verse
Next Verse

Shloka 94

Adhyaya 71: पुरत्रयवृत्तान्तः—ब्रह्मवरदानम्, मयकृतत्रिपुर-निर्माणम्, विष्णुमाया-धर्मविघ्नः, शिवस्तुति, त्रिपुरदाहोपक्रमः

पाषण्डे ख्यापिते तेन विष्णुना विश्वयोनिना त्यक्ते महेश्वरे दैत्यैस् त्यक्ते लिङ्गार्चने तथा

pāṣaṇḍe khyāpite tena viṣṇunā viśvayoninā tyakte maheśvare daityais tyakte liṅgārcane tathā

جب عالم کی اصل، وِشنو نے پاشنڈ کا عقیدہ پھیلایا تو دَیتّیوں نے مہیشور کو چھوڑ دیا؛ اور اسی طرح لِنگ کی پوجا بھی ترک کر دی۔

पाषण्डेin pāṣaṇḍa (heresy/deviant doctrine)
पाषण्डे:
ख्यापितेwhen proclaimed/made known
ख्यापिते:
तेनby him
तेन:
विष्णुनाby Viṣṇu
विष्णुना:
विश्वयोनिनाby the universal source (origin of the cosmos)
विश्वयोनिना:
त्यक्तेhaving abandoned
त्यक्ते:
महेश्वरेMahēśvara (Lord Śiva)
महेश्वरे:
दैत्यैःby the Daityas (anti-deva beings)
दैत्यैः:
त्यक्तेhaving abandoned
त्यक्ते:
लिङ्गार्चनेLiṅga-worship (liṅga + arcana)
लिङ्गार्चने:
तथाlikewise/also
तथा:

Suta Goswami

V
Vishnu
S
Shiva
M
Maheshvara
D
Daityas

FAQs

It frames Liṅga-arcana as the defining marker of allegiance to Pati (Śiva): when the Daityas accept pāṣaṇḍa, the immediate consequence is the abandonment of Mahēśvara and the Liṅga—signaling spiritual decline and deeper bondage (pāśa).

By contrasting Mahēśvara with pāṣaṇḍa, the verse implies Śiva-tattva as the rightful supreme refuge (Pati) whose worship sustains dharma; turning away from Him is portrayed as a fall from truth into delusion.

Liṅga-arcana (ritual worship of the Liṅga) is highlighted negatively by its abandonment—implying that steadfast Śiva-pūjā (and, by extension, Pāśupata-aligned discipline) is essential for the pashu’s purification and liberation.