Bhagīratha Brings Gaṅgā; Saudāsa’s Curse; Khaṭvāṅga’s Instant Renunciation
रक्ष:कृतं तद् विदित्वा चक्रे द्वादशवार्षिकम् । सोऽप्यपोऽञ्जलिमादाय गुरुं शप्तुं समुद्यत: ॥ २३ ॥ वारितो मदयन्त्यापो रुशती: पादयोर्जहौ । दिश: खमवनीं सर्वं पश्यञ्जीवमयं नृप: ॥ २४ ॥
rakṣaḥ-kṛtaṁ tad viditvā cakre dvādaśa-vārṣikam so ’py apo-’ñjalim ādāya guruṁ śaptuṁ samudyataḥ
وسِشٹھ نے جان لیا کہ انسانی گوشت بادشاہ نے نہیں بلکہ راکشس نے پیش کیا تھا؛ اس لیے بےقصور راجا کو شاپ دینے کے داغ سے پاک ہونے کو اس نے بارہ برس تپسیا کی۔ ادھر سوداس نے جل کی انجلि لے کر شاپ-منتر جپتے ہوئے وسِشٹھ کو شاپ دینے کا ارادہ کیا، مگر مدیَنتی نے روک دیا۔ پھر راجا نے دیکھا کہ دسوں سمتیں، آسمان اور زمین کی سطح ہر جگہ جانداروں سے بھری ہوئی ہے۔
This verse highlights a grave lapse: even after understanding the real cause (a Rākṣasa), the person becomes ready to curse the guru—indicating how dangerous misdirected anger and guru-offense can be.
The narrative shows how agitation and frustration can overpower discrimination; despite knowing a Rākṣasa was responsible, he still turned his blame toward the guru, revealing the pull of offense and ego.
Pause before reacting, verify the real cause of a problem, and respond with humility—especially toward teachers/mentors—so that frustration does not turn into harmful speech or blame.