Srimad Bhagavatam — Ashtama Skandha, Shloka 26
Bali Liberated, Prahlāda Blessed, and Vāmana Accepted as Universal Protector
ब्रह्मा शर्व: कुमारश्च भृग्वाद्या मुनयो नृप । पितर: सर्वभूतानि सिद्धा वैमानिकाश्च ये ॥ २६ ॥ सुमहत् कर्म तद् विष्णोर्गायन्त: परमद्भुतम् । धिष्ण्यानि स्वानि ते जग्मुरदितिं च शशंसिरे ॥ २७ ॥
brahmā śarvaḥ kumāraś ca bhṛgv-ādyā munayo nṛpa pitaraḥ sarva-bhūtāni siddhā vaimānikāś ca ye
اے بادشاہ! برہما، شَرو (شیو)، کُمار (کارتیکیہ)، بھِرگو وغیرہ مُنی، پِتروں کے لوک کے باشندے، سِدھ، ویمانک اور وہاں موجود تمام جانداروں نے وِشنو کے نہایت عجیب و عظیم کارنامے—وامن دیو کی لیلاؤں—کا گیت گایا اور ستوتی کی۔ ستوتی کرتے ہوئے وہ اپنے اپنے لوکوں کو لوٹ گئے اور ادیتی کے مقام کی بھی تعریف کی۔
FAQs
This verse lists Brahmā, Śiva, the Kumāras, sages like Bhṛgu, the Pitṛs, all beings, and perfected and celestial residents (Siddhas and Vaimānikas) as participants in the glorification.
In this narrative, the foremost cosmic administrators also acknowledge Viṣṇu’s supreme, wondrous deeds, showing that all orders of beings unite in honoring Him.
It teaches that glorifying the Lord is universal and unifying—devotion is not limited by status, learning, or realm, and sincere praise is the shared dharma of all.