Adhyaya 19

Verse 1

एवम् अन्तर् जले विष्णुम् अभिष्टूय स यादवः अर्चयाम् आस सर्वेशं पुष्पधूपैर् मनोमयैः

Sa gayon, sa loob ng tubig ay pinuri niya si Viṣṇu; at ang Yādava ay nagsimulang sumamba sa Panginoon ng lahat, inihahandog ang mga bulaklak at insenso na hinubog ng isipan.

Verse 2

परित्यक्तान्यविषयं मनस् तत्र निवेश्य सः ब्रह्मभूते चिरं स्थित्वा विरराम समाधितः

Tinalikuran niya ang lahat ng ibang bagay na pinagtutuunan, at itinuon ang isip doon lamang; at matapos manatili nang matagal sa kalagayang Brahman, siya’y tumahimik sa samādhi.

Verse 3

कृतकृत्यम् इवात्मानं मन्यमानो महामतिः आजगाम रथं भूयो निर्गम्य यमुनाम्भसः

Inakala niyang para bang natupad na ang kanyang layon, ang dakilang may isip na iyon ay lumabas sa tubig ng Yamunā at muling nagbalik sa karwahe.

Verse 4

रामकृष्णौ च ददृशे यथापूर्वं रथे स्थितौ विस्मिताक्षस् तदाक्रूरस् तं च कृष्णो ऽभ्यभाषत

Pagkaraan, nakita ni Akrūra sina Rāma at Kṛṣṇa na nakaupo sa karwahe gaya ng dati. Lumaki ang kanyang mga mata sa pagkamangha; at si Kṛṣṇa, nang mapansin iyon, ay nagsalita sa kanya.

Verse 5

नूनं ते दृष्टम् आश्चर्यम् अक्रूर यमुनाजले विस्मयोत्फुल्लनयनो भवान् संलक्ष्यते यतः

Tunay nga, O Akrūra, may nasaksihan kang kababalaghan sa tubig ng Yamunā; kaya nakadilat sa pagkamangha ang iyong mga mata at malinaw ito sa iyong anyo.

Verse 6

अन्तर् जले यद् आश्चर्यं दृष्टं तत्र मयाच्युत तद् अत्रापि हि पश्यामि मूर्तिमत् पुरतः स्थितम्

O Acyuta, ang kababalaghang nakita ko sa loob ng tubig—narito rin at muli kong nakikita; ang yaon ding hiwaga ay nagkatawang-anyo at hayag na nakatayo sa harap ko.

Verse 7

जगद् एतन् महाश्चर्यं रूपं यस्य महात्मनः तेनाश्चर्यपरेणाहं भवता कृष्ण संगतः

Ang buong sansinukob na ito ang kamangha-manghang anyo ng dakilang Mahātman; at O Kṛṣṇa, ikaw na laging nakatuon sa paghahayag ng hiwagang iyon ang nagdala sa akin sa iyong piling.

Verse 8

तत् किम् एतेन मथुरां प्रयामो मधुसूदन बिभेमि कंसाद् धिग् जन्म परपिण्डोपजीविनाम्

“O Madhusūdana, ano ang saysay ng lahat ng ito? Tutuloy ba tayo sa Mathurā? Natatakot ako kay Kaṃsa. Sumpa sa buhay na nabubuhay sa tinapay ng iba!”

Verse 9

इत्य् उक्त्वा चोदयाम् आस तान् हयान् वातरंहसः संप्राप्तश् चातिसायाह्ने सो ऽक्रूरो मथुरां पुरीम्

Pagkasabi nito, hinimok ni Akrūra ang mga kabayong kasingbilis ng hangin; at sa bandang hapon na, dumating siya sa lungsod ng Mathurā.

Verse 10

विलोक्य मथुरां रामं कृष्णं चाह स यादवः पद्भ्यां यातं महावीर्यौ रथेनैको विशाम्य् अहम्

Nang makita ang Mathurā, sinabi ng Yādava kina Rāma at Kṛṣṇa: “Kayong dalawa na makapangyarihang bayani ay dumating na naglalakad; ako lamang ang papasok sa lungsod sakay ng karwahe.”

Verse 11

गन्तव्यं वसुदेवस्य न भवद्भ्यां तथा गृहम् युवयोर् हि कृते वृद्धः स कंसेन निरस्यते

Huwag kayong dalawa pumunta sa bahay ni Vasudeva sa karaniwang daan. Dahil sa inyo, ang matandang iyon ay itinataboy at itinutulak-layo ni Kaṃsa; maging ang kanyang tahanan ay hindi na ligtas.

Verse 12

इत्य् उक्त्वा प्रविवेशाथ सो ऽक्रूरो मथुरां पुरीम् प्रविष्टौ रामकृष्णौ च राजमार्गम् उपागतौ

Pagkasabi nito, pumasok si Akrūra sa lungsod ng Mathurā. Sina Rāma at Kṛṣṇa naman ay dumating sa maharlikang lansangan at pumasok din—sumusulong ayon sa lila ng Panginoon na namamahala sa mga hari at kaharian.

Verse 13

स्त्रीभिर् नरैश् च सानन्दं लोचनैर् अभिवीक्षितौ जग्मतुर् लीलया वीरौ मत्तौ बालगजाव् इव

Pinagmasdan sila ng mga babae at lalaki nang may galak sa mga mata. Ang dalawang kabataang bayani ay naglakad nang magaan sa lila—gaya ng dalawang batang elepanteng lasing sa sariling sigla.

Verse 14

भ्रममाणौ तु तौ दृष्ट्वा रजकं रङ्गकारकम् अयाचेतां सुरूपाणि वासांसि रुचिराननौ

Habang sila’y naglalakad, nakita nila ang isang tagalaba at tagapagkulay ng tela. Ang dalawang kabataang may maningning na mukha ay humingi sa kanya ng magaganda at maayos na kasuotan.

Verse 15

कंसस्य रजकः सो ऽथ प्रसादारूढविस्मयः बहून्य् आक्षेपवाक्यानि प्राहोच्चै रामकेशवौ

Pagkatapos, ang tagalaba ni Kamsa, pinalakas ang loob ng pabor ng hari, ay malakas na nagsalita ng maraming mapanuyang at mapanlait na salita kina Rama at Keshava.

Verse 16

ततस् तलप्रहारेण कृष्णस् तस्य दुरात्मनः पातयाम् आस कोपेन रजकस्य शिरो भुवि

Pagkatapos, sa galit, ibinagsak ni Krishna ang masamang tagalaba sa isang hampas ng palad; at ang ulo niya’y bumagsak sa lupa. Sa biglang gawang ito, ipinakita ng Panginoon ang dharma nang malinaw.

Verse 17

हत्वादाय च वस्त्राणि पीतनीलाम्बरौ ततः कृष्णरामौ मुदा युक्तौ मालाकारगृहं गतौ

Matapos siyang mapatay at makuha ang mga kasuotan, sina Krishna at Rama, na nakasuot ng dilaw at malalim na bughaw, ay masayang magkasamang nagtungo sa bahay ng gumagawa ng mga garland.

Verse 18

विकासिनेत्रयुगलो मालाकारो ऽपि विस्मितः एतौ कस्य कुतो वैतौ मैत्रेयाचिन्तयत् ततः

Napatigil din ang gumagawa ng garland, lumaki ang mga mata sa pagkamangha. Pagkaraan, nagmuni si Maitreya: “Kanino kaya ang dalawang ito, at saan sila nagmula?”

Verse 19

पीतनीलाम्बरधरौ तौ दृष्ट्वातिमनोहरौ स तर्कयाम् आस तदा भुवं देवाव् उपागतौ

Nang makita niya ang dalawang lubhang kaakit-akit, na nakasuot ng dilaw at malalim na bughaw, naisip niya sa sarili na tila dalawang diyos ang bumaba sa lupa noon.

Verse 20

विकासिमुखपद्माभ्यां ताभ्यां पुष्पाणि याचितः भुवं विष्टभ्य हस्ताभ्यां पस्पर्श शिरसा महीम्

Taglay ang mukhang parang lotus na namumukadkad, humingi siya ng mga bulaklak sa kanilang dalawa. Pagkaraan, sumandig sa lupa gamit ang dalawang kamay at yumukod nang napakalalim hanggang dumikit ang ulo sa lupa.

Verse 21

प्रसादपरमौ नाथौ मम गेहम् उपागतौ धन्यो ऽहम् अर्चयिष्यामीत्य् आह तौ माल्यजीवकः

“O mga Panginoong puspos ng biyaya, dumating kayo sa aking tahanan; ako’y pinagpala!” wika ni Mālyajīvaka, at nagpasyang, “Sasambahin ko kayong dalawa.”

Verse 22

ततः प्रहृष्टवदनस् तयोः पुष्पाणि कामतः चारूण्य् एतान्य् अथैतानि प्रददौ स विलोभयन्

Pagkatapos, na may mukhang nagliliwanag sa tuwa, upang maakit sila, inialay niya sa kanilang dalawa ang magagandang bulaklak na pinili ayon sa nais.

Verse 23

पुनः पुनः प्रणम्यासौ मालाकारो नरोत्तमौ ददौ पुष्पाणि चारूणि गन्धवन्त्य् अमलानि च

Muli’t muli, yumukod ang tagagawa ng garland at inialay sa dalawang pinakadakilang tao ang mga bulaklak na maganda, mabango, at dalisay.

Verse 24

मालाकाराय कृष्णो ऽपि प्रसन्नः प्रददौ वरम् श्रीस् त्वां मत्संश्रया भद्र न कदाचित् त्यजिष्यति

Nalugod si Śrī Kṛṣṇa at nagkaloob ng biyaya sa tagagawa ng garland: “Mapalad ka; ang Śrī (Lakṣmī) na nananahan sa Akin ay hindi ka kailanman iiwan.”

Verse 25

बलहानिर् न ते सौम्य धनहानिस् तथैव च यावद् दिनानि तावच् च न नशिष्यति संततिः

O mahinahon, hindi hihina ang iyong lakas ni liliit ang iyong yaman; sa dami ng mga araw na itinakda, hindi mapuputol ang iyong lahi—hindi mawawala ang iyong salinlahi.

Verse 26

भुक्त्वा च भोगान् विपुलांस् त्वम् अन्ते मत्प्रसादजम् ममानुस्मरणं प्राप्य दिव्यं लोकम् अवाप्स्यसि

Matapos tamasahin ang saganang ligaya, sa huli—sa biyaya Ko—makakamtan mo ang pag-alaala sa Akin; at sa pag-alaalang iyon, mararating mo ang banal na daigdig.

Verse 27

धर्मे मनश् च ते भद्र सर्वकालं भविष्यति युष्मत्संततिजातानां दीर्घम् आयुर् भविष्यति

O marangal, ang iyong isip ay mananatiling nakatatag sa dharma sa lahat ng panahon; at ang mga isisilang sa iyong angkan ay magkakaroon ng mahabang buhay.

Verse 28

नोपसर्गादिकं दोषं युष्मत्संततिसंभवः संप्राप्स्यति महाभाग यावत् सूर्यो भविष्यति

O lubhang mapalad, ang mga inapo sa iyong angkan ay hindi daranas ng anumang kapahamakan o dungis—walang sakuna, walang bahid—hangga’t nananatili ang Araw.

Verse 29

इत्य् उक्त्वा तद्गृहात् कृष्णो बलदेवसहायवान् निर्जगाम मुनिश्रेष्ठ मालाकारेण पूजितः

Pagkasabi nito, O pinakadakilang pantas, si Krishna—na may kasama at sandigan si Balarama—ay lumisan mula sa bahay na iyon; ang tagagawa ng kuwintas ng bulaklak ay sumamba sa kanya nang may paggalang.