Adhyaya 56
Isinalaysay ni Īśvara ang tungkol sa isang tanyag na siddha-liṅga na tinatawag na Dhanadeśvara, na matatagpuan sa itinakdang dako—“sa timog-kanluran ni Brahmā”—na may panloob na pagtukoy bilang ika-labing-anim sa sukat na ‘busog’. Malapit ito sa isa pang dambana, ang Rahuliṅga, at sinasabing itinatag ni Dhanada (Kubera), na nagsagawa ng matinding tapas, nagluklok at sumamba sa liṅga ayon sa wastong pamamaraan sa mahabang panahon. Sa biyaya ni Śiva, nakamit ni Dhanada ang mataas na katayuan bilang panginoon ng Alakā. Nang maalala ang mga naunang kalagayan at makilala ang bisa ng Śivarātri at ng banal na pook ng Prabhāsa, siya’y nagbalik, nakita ang pambihirang kapangyarihan ng lugar, at lalo pang pinagtibay ang hayag na presensya ni Śaṅkara sa pamamagitan ng pag-aayuno, pagninilay, at taimtim na bhakti. Nagtatapos ang kabanata sa gabay sa debosyon: ang pagsamba sa pañcopacāra at mga mababangong handog ay sinasabing nagdudulot ng pangmatagalang kasaganaan sa angkan, nagbibigay ng di-matitinag na tagumpay, nagpapayuko sa pagmamataas ng kaaway, at pumipigil sa paglitaw ng karalitaan sa mga nakikinig at gumagalang sa salaysay na ito nang may pag-iingat.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । अथ ते पंचमं वच्मि सिद्धलिगं महाप्रभम् । ब्रह्मणो नैरृते भागे धनुषां षोडशे स्थितम्
Wika ni Īśvara: Ngayon ay sasabihin Ko ang ikalima—ang Siddhaliṅga, ang lubhang maningning—na nasa timog-kanlurang dako ni Brahmā, sa layong labing-anim na haba ng busog.
Verse 2
राहुलिंगस्य चाभ्याशे लिंगं धनदनिर्मितम् । धनदत्वं च संप्राप्तो यत्र तप्त्वा महत्तपः
Malapit sa Rāhuliṅga ay may isang Liṅga na nilikha ni Dhanada (Kubera). Doon, matapos magsagawa ng dakilang pag-aayuno at pagtitika, natamo niya ang katayuang “Dhanada,” ang Panginoon ng Kayamanan.
Verse 3
संस्थाप्य विधिवत्पूज्य लिंगं वर्षसहस्रकम् । अलकाधिपतिर्जातस्तत्र शंभोः प्रसादतः
Matapos itindig ang Liṅga ayon sa wastong ritwal at sambahin ito nang may tuntunin sa loob ng isang libong taon, sa biyaya ni Śambhu ay naging panginoon siya ng Alakā.
Verse 4
जातिं स्मृत्वा पूर्विकां तु ज्ञात्वा दीपदशाफलम् । शिवरात्रे प्रभावं तु प्रभासं पुनरागतः
Inalala niya ang dating kalagayan at naunawaan ang bunga ng pag-aalay ng mga ilawan ayon sa itinakdang paraan, at ang kapangyarihan ng Śivarātri; kaya siya’y muling nagbalik sa Prabhāsa.
Verse 5
प्रभावातिशयं ज्ञात्वा स्थापयामास शंकरम् । तत्र प्रत्यक्षतां नीतस्तपसा येन शंकरः
Nang malaman niya ang pambihirang kadakilaan ng pook na iyon, itinatag niya roon si Śaṅkara; at sa pamamagitan ng kanyang pagtitika, si Śaṅkara ay nahayag nang lantad sa mismong lugar na iyon.
Verse 6
महाभक्त्या महादेवि तस्मिंल्लिंगेऽवतारितः । तं दृष्ट्वा मानवो भक्त्या पूजयित्वा यथाविधि
O dakilang Diyosa, sa dakilang debosyon ay pinababa niya si Śiva upang manahan sa Liṅga na iyon. Pagkakita nito, ang tao ay dapat sumamba nang may debosyon ayon sa wastong ritwal.
Verse 7
पञ्चोपचारैः सद्भक्त्या गन्धधूपानुलेपनैः । तस्यान्वये दरिद्रश्च कदापि न भविष्यति
Sa tapat na debosyon, sa pagsamba gamit ang limang handog—gaya ng pabango, insenso, at mga pampahid—hindi kailanman lilitaw ang karalitaan sa angkan ng deboto.
Verse 8
ये चैतत्पूजयिष्यंति लिंगं भक्तियुता नराः । अजेयास्ते भविष्यंति शत्रूणां दर्पनाशनाः
Ang mga lalaking may debosyon na sumasamba sa Liṅga na ito ay magiging di-matatalo, at wawasak sa pagmamataas ng kanilang mga kaaway.
Verse 9
इति ते कथितं सर्वं धनदेशमहोदयम् । श्रुत्वानुमोद्य यत्नेन दरिद्रो नैव जायते
Kaya nito, naipahayag sa iyo ang buong dakilang kaluwalhatian ng Dhanadeśa. Ang sinumang makarinig at magpahayag ng pagsang-ayon nang may paggalang at pagsisikap ay hindi magiging dukha.
Verse 56
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये धनदेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-limampu’t anim na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ni Dhanadeśvara,” sa unang bahagi, ang Prabhāsakṣetra-māhātmya, sa ikapitong dibisyon, ang Prabhāsakhaṇḍa, ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.