Adhyaya 51
Inilalarawan ng adhyāya na ito ang paliwanag ni Īśvara tungkol sa kinalalagyan at mga ritwal ng Ketuliṅga (Ketvīśvara) sa banal na tanawin ng Prabhāsa. Una, itinatakda ang dambana sa pamamagitan ng ugnayang heograpiya—sa hilaga ng Rāhvīśāna at sa timog ng Maṅgalā—at binabanggit pa ang sukat na “isang layo ng palasong pana” upang maging gabay sa mga manlalakbay na deboto. Pagkaraan, inilalarawan si Ketu bilang isang makapangyarihang graha na may malinaw na mga tanda sa anyo, at isinasalaysay ang kanyang matinding tapasya sa loob ng sandaang banal na taon hanggang pagpalain siya ni Śiva at pagkalooban ng pamumuno sa maraming graha. Itinatagubilin ang debosyonal na pagsamba sa Ketuliṅga, lalo na kapag ang pag-angat ni Ketu ay nagdadala ng masamang hudyat o kapag matindi ang mga pighati dahil sa graha, sa pamamagitan ng pag-aalay ng mga bulaklak, pabango, insenso, at sari-saring naivedya ayon sa wastong pamamaraan. Maliwanag ang bunga: pinapawi ng dambanang ito ang pagdurusang dulot ng mga planeta at winawasak ang mga kasalanan. Sa huli, inilalagay ang Ketuliṅga sa mas malawak na kaayusan—siyam na graha-liṅga at kabuuang labing-apat na āyatana—na nagsasabing ang regular na darśana ay nag-aalis ng takot sa mga affliksyon at tumutulong sa kaginhawahan ng sambahayan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि केतुलिंगं महाप्रभम् । राह्वीशानादुत्तरे च मंगलायाश्च दक्षिणे
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa Ketuliṅga na lubhang maningning—nasa hilaga ng Rāhvīśvara at nasa timog ng Maṅgalā (Maṅgaleśa).
Verse 2
धनुषोंतरमानेन नातिदूरे व्यवस्थितम् । लिंगं महाप्रभावं हि सर्वपातकनाशनम्
Sa sukat na isang abot ng pana, hindi ito kalayuan; isang Liṅga na may dakilang kapangyarihan, tunay na pumupuksa sa lahat ng kasalanan.
Verse 3
केतुर्नाम ग्रहोत्युग्रः शिवसद्भावभावितः । वर्तुलोऽतीव विस्तीर्णो लोचनाभ्यां सुभीषणः
Si Ketu ay isang graha na lubhang mabangis, ngunit puspos ng mapalad na debosyon kay Śiva. Bilog ang anyo, napakalawak, at nakapanghihilakbot sa dalawang mata.
Verse 4
पलालधूमसंकाशो ग्रहपीडापहारकः । तत्राकरोत्तपश्चोग्रं दिव्याब्दानां शतं प्रिये
Kawangis ng usok ng ipa, siya ang nag-aalis ng mga pighating dulot ng mga graha. Doon, O minamahal, nagsagawa siya ng mabagsik na tapasya sa loob ng sandaang banal na taon.
Verse 5
तस्य तुष्टो महादेवो ग्रह त्वं प्रददौ प्रिये । एकादशशतानां च ग्रहाणामाधिपत्यताम्
Nalugod sa kanya si Mahādeva at ipinagkaloob sa iyo, O minamahal, ang katayuang graha, at pati ang pagkapanginoon sa labing-isang daang puwersang panggraha.
Verse 6
तत्रस्थं पूजयेद्भक्त्या केतुलिंगं महाप्रभम् । केतूदये महाघोरे तस्मिन्दृष्टे विशेषतः
Sa debosyon, dapat sambahin ang makapangyarihan at maningning na Ketu-liṅga na itinatag doon—lalo na sa nakapanghihilakbot na pagsikat ni Ketu, at higit sa lahat kapag nasilayan ang liṅga na iyon.
Verse 7
ग्रहपीडासु चोग्रासु पूजयेत्तं विधानतः । पुष्पैर्गंधैस्तथा धूपैर्नैवेद्यैर्विविधैः शुभैः
Kapag sumiklab ang mababangis na pighating dulot ng mga graha, dapat siyang sambahin ayon sa itinakdang ritwal—sa pamamagitan ng mga bulaklak, pabango, insenso, at sari-saring mapalad na handog na pagkain.
Verse 8
तोषयेद्विधिवद्देवं केतुं कल्मषनाशनम्
Dapat, ayon sa wastong ritwal, sambahin at palugdan ang banal na Ketu—ang tagapuksa ng karumihan at dungis ng kasalanan.
Verse 9
इति संक्षेपतः प्रोक्तं केतुलिंगं महोदयम् । ग्रहपीडोपशमनं सर्वपातकनाशनम्
Sa ganitong maikling paglalarawan, naipahayag ang lubhang mapalad na Ketu-liṅga—na nagpapatahimik sa mga pahirap ng mga graha at pumupuksa sa lahat ng kasalanan.
Verse 10
एतानि नव लिंगानि ग्रहाणां कथितानि ते । यः पश्यति नरो नित्यं तस्य पीडाभयं कुतः
Ang siyam na liṅga ng mga graha ay naisalaysay na sa iyo. Sa taong araw-araw na tumitingin at sumasamba, saan pa magmumula ang takot sa pagdurusa?
Verse 11
न दौर्भाग्यं कुले तस्य न रोगी नैव दुःखितः । जायते पुत्रवद्देवि तं रक्षंति महाग्रहाः
Sa kanyang angkan ay walang kamalasan; walang maysakit at walang nagdadalamhati. O Devī, gaya ng isang anak, ang mga dakilang graha mismo ang nag-iingat sa kanya.
Verse 12
इति ते कथितं सम्यक्चतुर्दशायतनं प्रिये । विघ्नेश्वरं समारभ्य यावत्केतुप्रतिष्ठितम्
Kaya nito, minamahal, naipaliwanag ko nang wasto ang labing-apat na dambana—mula kay Vighneśvara hanggang sa santuwaryong kinaroroonan ng pagkakatatag ni Ketu.
Verse 13
नवग्रहेश्वराणां तु माहात्म्यं पापनाशनम् । तथैव पंचलिंगानां श्रुत्वा पापैः प्रमुच्यते
Tunay ngang ang banal na kadakilaan (māhātmya) ng mga Panginoon ng siyam na graha ay pumupuksa ng kasalanan; gayundin, sa pakikinig tungkol sa limang liṅga, ang tao’y napapalaya sa mga kasalanan.
Verse 14
कपर्द्दिनं समारभ्य चंडनाथांतकानि च । पंचैव मुद्रालिंगानि नापुण्यो वेद मानवः
Mula kay Kaparddin at kabilang din si Caṇḍanāthāntaka, may limang Mudrā-liṅga; tanging ang taong tunay na may dakilang kabutihan ang nakaaalam nito.
Verse 15
सूर्येश्वरं समारभ्य केतुलिंगांतकानि वै । नवग्रहाणां लिंगानि नान्यो जानाति कश्चन
Mula kay Sūryeśvara hanggang Ketuliṅga, ito ang mga liṅga ng Siyam na Graha; wala nang iba pang tunay na nakaaalam ng ganap na kahulugan nito.
Verse 16
चतुर्दशविधा त्वेवं प्रोक्ताऽयतनसंगतिः । यश्चैनां वेद भावेन स क्षेत्रफलमश्नुते
Sa ganitong paraan, itinuro ang kaayusan ng mga banal na tahanan bilang labing-apat na uri. Sinumang makaunawa nito nang may tapat na debosyon ay tatamo ng bunga ng banal na pook.
Verse 51
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये केत्वीश्वरमाहात्म्यवर्णननामैकपंचाशोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang Ikalimampu’t isang kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Ketvīśvara,” sa Prabhāsa-khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsakṣetra-māhātmya—ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong (taludtod).