मेरोः शक्या गुणा वक्तुं द्वीपानां च गुणास्तथा । समुद्राणां च सर्वेषां शक्या वक्तुं गुणाः प्रिये
meroḥ śakyā guṇā vaktuṃ dvīpānāṃ ca guṇāstathā | samudrāṇāṃ ca sarveṣāṃ śakyā vaktuṃ guṇāḥ priye
O minamahal, maaari pang mailarawan ang mga katangian ng Bundok Meru, gayundin ang mga katangian ng mga kontinente, at maging ang mga katangian ng lahat ng karagatan—
Śiva (continuation to Devī, vocative priye)
Tirtha: Prabhāsa-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Śivā / Pārvatī (addressed as 'priye')
Scene: A cosmic comparison tableau: Meru rising, concentric continents and oceans, while the narrator gestures that even these can be described—implying Prabhāsa’s glory surpasses them; Prabhāsa is symbolized by a radiant coastal Śiva-kṣetra.
Purāṇic praise teaches that divine greatness surpasses worldly measures; even cosmic wonders are easier to describe than the Supreme.
The verse functions as a lead-in to praising Mahādeva in the Prabhāsa/Somnātha discourse, reinforcing the kṣetra’s Śaiva focus.
None; it is a stuti-style statement preparing for the declaration of Mahādeva’s immeasurable qualities.