Adhyaya 38

Verse 1

देव्युवाच । यदेतद्भवता प्रोक्तं पश्येत्पूर्वं कपर्द्दिनम् । भगवन्संशयं ह्येनं यथावद्वक्तुमर्हसि

Sinabi ng Diyosa: “Tungkol sa sinabi mo na dapat munang masilayan si Kaparddī, O Mapalad na Panginoon, sumibol sa akin ang pag-aalinlangan na ito. Ipagpaliwanag mo sana nang wasto.”

Verse 2

स भृत्यः किल देवेश तव शम्भो महाप्रभः । प्रभोरनन्तरं भृत्य एष धर्मः सनातनः

“Tunay nga, siya ay iyong tagapaglingkod, O Panginoon ng mga deva—O Śambhu, O lubhang maningning. Pagkaraan ng panginoon ay ang lingkod: ito ang walang hanggang kaayusan ng dharma.”

Verse 3

ईश्वर उवाच । शृणु देवि प्रवक्ष्यामि यथा पूज्यतमो हि सः । कपर्द्दी सर्वदेवानामाद्यो विघ्नेश्वरः प्रभुः

Wika ni Īśvara: “Makinig ka, O Diyosa; ipaliliwanag ko kung bakit Siya nga ang pinakamarapat sambahin. Si Kaparddī ang sinaunang Panginoong Vighneśvara sa gitna ng lahat ng mga diyos.”

Verse 4

योऽसावतींद्रियग्राह्यः प्रभासक्षेत्रसंस्थितः । सोमेश्वरो महादेवि लिंगरूपी सदाशिवः

“Yaong Siya na di-maabot ng mga pandama, ngunit nananahan sa Prabhāsa-kṣetra—O Mahādevī—ay si Someśvara, si Sadāśiva sa anyo ng Liṅga.”

Verse 5

तस्य वामे स्थितो विष्णुर्वराह इति यः स्मृतः । तस्य दक्षिणभागे तु स्थितो ब्रह्मा प्रजापतिः । कपर्द्दिरूपमास्थाय सावित्र्याः कोपकारणात्

“Sa kaliwa Niya ay nakatayo si Viṣṇu, na inaalala roon bilang Varāha; at sa kanang panig naman ay si Brahmā, si Prajāpati, Panginoon ng mga nilalang. At doon, tinanggap Niya ang anyong Kaparddī dahil sa sanhi ng poot ni Savitrī.”

Verse 6

कृते हेरंबनामा तु त्रेतायां विघ्नमर्द्दनः । लंबोदरो द्वापरे तु कपर्द्दी तु कलौ स्मृतः

“Sa kapanahunang Kṛta, Siya’y tinatawag na Heramba; sa Tretā, Siya’y Vighnamardana; sa Dvāpara, Siya’y Lambodara; at sa Kali, Siya’y inaalala bilang Kaparddī.”

Verse 7

एवं युगेयुगे तस्य अवतारः पृथक्पृथक् । यथाकार्यानुरूपेण जायते च पुनःपुनः

“Kaya nito, sa bawat yugto ng panahon, ang Kanyang pagpapakita ay magkakaiba; at muli’t muli, Siya’y isinisilang ayon sa pangangailangan ng gawaing dapat ganapin.”

Verse 8

अष्टाविंशतिमे तत्र देवि प्राप्ते चतुर्युगे । कारणात्मा यथोत्पन्नः कपर्द्दी तत्र मे शृणु

O Diyosa, nang dumating ang ika-28 na ikot ng apat na yuga, pakinggan mo mula sa akin kung paano nahayag noon si Kaparddī—na ang diwa ay ang unang sanhi—sa pook na yaon.

Verse 9

पुरा द्वापरसंधौ तु संप्राप्ते च कलौ युगे । स्त्रियो म्लेच्छाश्च शूद्राश्च ये चान्ये पापकारिणः । प्रयांति स्वर्गमेवाशु दृष्ट्वा सोमेश्वरं प्रभुम्

Noong unang panahon, sa pagsalubong ng Dvāpara nang dumating ang Yuga Kali, ang mga babae, mga mleccha, mga śūdra, at iba pang gumagawa ng kasalanan ay agad na nakararating sa langit sa pagtanaw lamang kay Panginoong Someśvara.

Verse 10

न यज्ञा न तपो दानं न स्वाध्पायो व्रतं न च । कुर्वतोपि नरा देवि सर्वे यांति शिवालयम्

O Diyosa, kahit hindi magsagawa ng yajña, tapas, dāna, pag-aaral ng Veda (svādhyāya), o mga panata, ang lahat ng tao ay nakararating pa rin sa tahanan ni Śiva (Śivālaya) sa bisa ng banal na pook na ito.

Verse 11

तं प्रभावं विदित्वैवं सोमेश्वरसमुद्भवम् । अग्निष्टोमादिकाः सर्वाः क्रिया नष्टाः सुरेश्वरि

O Reyna ng mga diyos, nang maunawaan ang gayong pambihirang kapangyarihang nagmumula kay Someśvara, ang lahat ng gawaing ritwal gaya ng Agniṣṭoma at iba pa ay humina at napabayaan.

Verse 12

ततो बालाश्च वृद्धाश्च ऋषयो वेदपारगाः । शूद्राः स्त्रियोऽपि तं दृष्ट्वा प्रयांति परमां गतिम्

Kaya nga, ang mga bata at matatanda, ang mga ṛṣi na bihasa sa Veda, at maging ang mga śūdra at mga babae—sa pagtanaw lamang sa Kanya/sa banal na presensiyang iyon—ay nakakamit ang sukdulang kalagayan.

Verse 13

नष्टयज्ञोत्सवे काले शून्ये च वसुधातले । ऊर्द्ध्वबाहुभिराक्रांतं परिपूर्णं त्रिविष्टपम्

Nang maglaho ang mga pagdiriwang ng paghahandog at maging hungkag ang ibabaw ng lupa, ang Triviṣṭapa—ang langit—ay nagsiksikan at napuno, sinakop ng karamihang nagtaas ng mga bisig sa galak.

Verse 14

ततो देवा महेंद्राद्या दुःखेनैव समन्विताः । परिभूता मनुष्यैस्ते शंकरं शरणं गताः

Pagkaraan, ang mga diyos—pinangungunahan ni Mahendra (Indra)—ay napuspos ng dalamhati; napahiya dahil sa mga tao, sila’y lumapit kay Śaṅkara bilang kanlungan.

Verse 15

ऊचुः प्रांजलयः सर्व इन्द्राद्याः सुरसत्तमाः । व्याप्तोयं मानुषैः स्वर्गः प्रसादात्तव शंकर

Na may magkapatong na palad, ang lahat ng pinakadakila sa mga diyos, pinamumunuan ni Indra, ay nagsabi: “O Śaṅkara, sa iyong biyaya, ang langit na ito’y napuno ng mga tao.”

Verse 16

निवासाय प्रभोऽस्माकं स्थानं किंचित्समादिश । अहं श्रेष्ठो ह्यहं श्रेष्ठ इत्येवं ते परस्परम् । जल्पंतः सर्वतो देव पर्यटंति यथेच्छया

“O Panginoon, magtakda ka para sa amin ng isang pook na matitirhan.” Kaya sila’y nagtalo-talo: “Ako ang nakahihigit, ako ang nakahihigit!” At, O Diyos, sa kanilang pag-uusap, sila’y gumala sa lahat ng dako ayon sa nais nila.

Verse 17

धर्मराजः सुधर्मात्मा तेषां कर्म शुभाशुभम् । स्वयं लिखितमालोक्य तूष्णीमास्ते सुविस्मितः

Si Dharmarāja, na ang likas ay katuwiran, ay minasdan ang kanilang mga gawa—mabuti man o masama—na siya mismo ang nagsulat, at nanatiling tahimik, lubhang namangha.

Verse 18

येषामथ कृतं सज्जं कुम्भीपाकं सुदारुणम् । रौरवः शाल्मलिर्देव दृष्ट्वा तान्दिवि संस्थितान् । वैलक्ष्यं परमं गत्वा व्यापारं त्यक्तवानसौ

Para sa mga taong inihanda na ang kakila-kilabot na mga impiyerno—Kumbhīpāka, Raurava, at Śālmalī—si Dharmarāja (O Panginoon) ay nakita silang nakatatag sa langit; sa sukdulang kahihiyan, iniwan niya maging ang sarili niyang tungkulin.

Verse 19

श्रीभगवानुवाच । प्रतिज्ञातं मया सर्वं भक्त्या तुष्टेन वै सुराः । सोमाय मम सांनिध्यमस्मिन्क्षेत्रे भविष्यति

Wika ng Mapalad na Panginoon: “O mga diyos, natupad Ko na ang lahat ng Aking ipinangako, sapagkat tunay Akong nalugod sa debosyon. Para kay Soma, ang Aking palagiang presensya ay mananatili sa banal na kṣetra na ito.”

Verse 20

न शक्यमन्यथाकर्तुमात्मनो यदुदीरितम् । एवं यास्यंति ते स्वर्गं ये मां द्रक्ष्यंति तत्र वै

Ang ipinahayag Ko ay hindi maaaring gawing iba. Kaya yaong mga makakakita sa Akin doon ay tunay na makaaabot sa langit.

Verse 21

भयोद्विग्नास्ततो देवाः पार्वतीं प्रेक्ष्य विश्वतः । ऊचुः प्रांजलयः सर्वे त्वमस्माकं गतिर्भव

Pagkaraan, ang mga diyos na nanginginig sa takot ay tumingin sa lahat ng dako kay Pārvatī at nagsalita nang magkayakap ang mga palad: “Ikaw nawa ang aming kanlungan at huling hantungan.”

Verse 22

एवमुक्त्वाऽस्तुवन्देवाः स्तोत्रेणानेन सत्तम । जानुभ्यां धरणीं गत्वा शिरस्याधाय चांजलिम्

Pagkasabi nito, pinuri ng mga diyos (siya) sa pamamagitan ng himnong ito, O pinakamainam sa mga banal; lumuhod sila sa lupa at inilagay ang magkadikit na palad sa ibabaw ng ulo.

Verse 23

देवा ऊचुः । नमस्ते देवदेवेशि नमस्ते विश्वधात्रिके । नमस्ते पद्मपत्राक्षि नमस्ते कांचनद्युते

Wika ng mga diyos: “Pagpupugay sa Iyo, O Pinuno ng mga diyos; pagpupugay sa Iyo, O Tagapagtaguyod ng sansinukob. Pagpupugay sa Iyo, O may mga matang tulad ng talulot ng lotus; pagpupugay sa Iyo, O may ginintuang kaningningan.”

Verse 24

नमस्ते संहर्त्रि कर्त्रि नमस्ते शंकरप्रिये । कालरात्रि नमस्तुभ्यं नमस्ते गिरिपुत्रिके

“Pagpupugay sa Iyo, O Tagapagwasak at Tagapaglikha; pagpupugay sa Iyo, O minamahal ni Śaṅkara. O Kālarātri, pagpupugay sa Iyo; pagpupugay sa Iyo, O Anak na Babae ng Bundok.”

Verse 25

आर्ये भद्रे विशालाक्षि नमस्ते लोकसुन्दरि । त्वं रतिस्त्वं धृतिस्त्वं श्रीस्त्वं स्वाहा त्वं सुधा सती

“O Marangal, O Mapalad, O Ginang na malalawak ang mata—pagpupugay sa Iyo, kagandahan ng mga daigdig. Ikaw si Rati (ligaya); Ikaw si Dhṛti (katatagan); Ikaw si Śrī (kasaganaan); Ikaw si Svāhā; Ikaw si Sudhā (ambrosiya)—O Satī.”

Verse 26

त्वं दुर्गा त्वं मनिर्मेधा त्वं सर्वं त्वं वसुन्धरा । त्वया सर्वमिदं व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

“Ikaw si Durgā; Ikaw ang Maṇi (hiyas ng kadakilaan); Ikaw ang Medhā (talino). Ikaw ang lahat; Ikaw ang Vasundharā—ang mismong Daigdig. Sa Iyo, nalulukuban ang lahat—ang tatlong daigdig, ang gumagalaw at ang di-gumagalaw.”

Verse 27

नदीषु पर्वताग्रेषु सागरेषु गुहासु च । अरण्येषु च चैत्येषु संग्रामेष्वाश्रमेषु च

“Sa mga ilog, sa tuktok ng mga bundok, sa mga dagat at sa mga yungib; sa mga gubat at sa mga banal na dambana; sa mga larangan ng digmaan at sa mga āśrama ng mga ermitanyo—naroroon Ka.”

Verse 28

त्रैलोक्ये तत्र पश्यामो यत्र त्वं देवि न स्थिता । एतज्ज्ञात्वा विशालाक्षि त्राहि नो महतो भयात्

Sa tatlong daigdig, wala kaming nakikitang pook na hindi Ka nananahan, O Diyosa. Yamang ito’y nalalaman, O Malalapad ang Mata, iligtas Mo kami sa dakilang pangamba.

Verse 29

ईश्वर उवाच । एवमुक्ता तु सा देवी देवैरिंद्रपुरोगमैः । कारुण्यान्निजदेहं त्वं तदा मर्द्दितवत्यसि

Wika ni Īśvara: Nang sa gayon ay masambit ng mga diyos na pinangungunahan ni Indra, ang Diyosa, dahil sa habag, ay noon din pinigil at pinasuko ang sarili Niyang anyo.

Verse 30

मर्दयंत्यास्तव तदा संजातं च महन्मलम् । तत्र जज्ञे गजेंद्रास्यश्चतुर्बाहुर्मनोहरः

Nang ikaw ay noon ay kumikiskis, lumitaw ang isang malaking bunton ng karumihan; mula roon ay isinilang ang isang kaakit-akit na nilalang na may apat na bisig at mukha ng Panginoon ng mga elepante.

Verse 31

ततोब्रवीत्सुरान्सर्वान्भवती करुणात्मिका । एष एव मया सृष्टो युष्माकं हितकाम्यया

Pagkaraan, nagsalita ang mahabaging Diyosa sa lahat ng mga diyos: “Ang isang ito mismo ay nilikha Ko, sapagkat ninanais Ko ang inyong kabutihan.”

Verse 32

एष विघ्नानि सर्वाणि प्राणिनां संविधास्यति

Siya ang magpapangyari ng lahat ng hadlang sa mga nilalang na may buhay.

Verse 33

मोहेन महताऽविष्टाः कामोपहतबुद्धयः । सोमनाथमपश्यंतो यास्यंति नरकं नराः

Nalulunod sa malaking pagkalito at pinabagsak ng pagnanasa ang pag-unawa, ang mga taong hindi nakakakita kay Somanātha ay mapupunta sa impiyerno.

Verse 34

एवं ते वचनं श्रुत्वा सर्वे ते हृष्टमानसाः । स्वस्थानं भेजिरे देवास्त्यक्त्वा मानुषजं भयम्

Nang marinig ang gayong mga salita, ang lahat ng mga diyos ay nagalak sa puso at nagbalik sa kani-kanilang tahanan, matapos iwaksi ang takot na dulot ng mga tao.

Verse 35

अथे भवदनः प्राह त्वां देवि विनयान्वितः । किं करोमि विशालाक्षि आदेशो दीयतां मम

Pagkaraan, si Bhavadana na puspos ng pagpapakumbaba ay nagsabi sa iyo, O Diyosa: “Ano ang gagawin ko, O malalaking-mata? Ipagkaloob mo sa akin ang iyong utos.”

Verse 36

श्रीभगवत्युवाच । गच्छ प्राभासिकं क्षेत्रं यत्र संनिहितो हरः । तद्रक्ष मानुषाणां च यथा नायाति गोचरम्

Sinabi ng Mapalad na Diyosa: “Pumaroon ka sa banal na pook na Prābhāsika, kung saan nananahan si Hara (Śiva). Bantayan mo iyon laban sa mga tao, upang hindi ito mapasakamay nila.”

Verse 37

लिंगं तु देवदेवस्य स्थापितं शशिना स्वयम् । भवत्याऽदेशितो नित्यं नृणां विघ्नं करोति यः

Ang liṅga ng Diyos ng mga diyos ay itinindig ng Buwan mismo. Siya na laging nasa ilalim ng iyong utos ay nagdudulot ng mga hadlang sa mga tao.

Verse 38

प्रस्थितं पुरुषं दृष्ट्वा सोमनाथं प्रति प्रभुम् । स करोति महाविघ्नं कपर्दी लोकपूजितः

Nang makita ang isang taong naglalakbay patungo kay Somanātha, ang Panginoon, si Kapardī—na sinasamba ng sanlibutan—ay lumilikha ng isang dakilang hadlang.

Verse 39

पुत्रदारगृहक्षेत्र धनधान्यसमुद्भवम् । जनयेत्स महामोहं ततः पश्यति नो हरम्

Nagpapasibol siya ng dakilang pagkalito na nagmumula sa mga anak, asawa, bahay, bukirin, yaman at ani; kaya ang tao’y hindi na namamasdan si Hara (Śiva).

Verse 40

अथवा गडुगंडादि व्याधिं चैव समुत्सृजेत् । तैर्ग्रस्तः पुरुषो मोहान्न पश्यति ततो हरम्

O kaya’y pinakakawalan niya ang mga karamdaman gaya ng goiter at mga pamamaga; ang taong sinakmal nito, dahil sa pagkalito, ay hindi na nakakakita roon kay Hara (Śiva).

Verse 41

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन सोमेश्वरपरीप्सया । स नित्यं पूजनीयस्तु स्मर्तव्यस्तु दिवानिशम्

Kaya nga, sa lahat ng pagsisikap, sa paghahangad ng biyaya ni Someśvara, Siya’y dapat laging sambahin at alalahanin araw at gabi.

Verse 42

स्तोत्रेणानेन देवेशि सर्वविघ्नांतकेन वै । समाराध्य गणाध्यक्षः प्रभासक्षेत्ररक्षकः

O Ginang ng mga Diyos, sa pagpapalugod sa Kanya sa pamamagitan ng himnong ito—tunay na pumupuksa sa lahat ng hadlang—ang Panginoon ng mga Gaṇa (Gaṇādhyakṣa) ay nagiging tagapangalaga ng Prabhāsakṣetra.

Verse 43

तत्तेऽहं संप्रवक्ष्यामि स्तोत्रं तद्विघ्रमर्दनम् । कपर्दिनो महादेवि सावधानावधारय

Ngayon ay ipahahayag ko sa iyo ang himnong yaon—na dumudurog sa mga hadlang—ang himno para kay Kapardin. O Dakilang Diyosa, makinig nang buong pag-iingat at itanim sa alaala.

Verse 44

ॐ नमो विघ्नराजाय नमस्तेऽस्तु कपर्दिने । नमो महोग्रदंष्ट्राय प्रभासक्षेत्रवासिने

Oṃ—pagpupugay kay Vighnarāja; sumasamba ako sa iyo, O Kapardin. Pagpupugay sa may lubhang mabangis na pangil, ang nananahan sa Prabhāsakṣetra.

Verse 45

कपर्दिनं नमस्कृत्य यात्रानिर्विघ्रहेतवे । स्तोष्येऽहं विघ्नराजानं सिद्धिबुद्धिप्रियं शुभम्

Pagkaraang yumukod kay Kapardin upang maging walang hadlang ang paglalakbay-pananampalataya, pupurihin ko si Vighnarāja—mapalad at minamahal nina Siddhi at Buddhi.

Verse 46

महागणपतिं शूरमजितं जयवर्द्धनम् । एकदंतं च द्विदंतं चतुर्दंतं चतुर्भुजम्

Ang Dakilang Gaṇapati, Panginoon ng mga Gaṇa—matapang, di magagapi, tagapagpalago ng tagumpay—may isang pangil, may dalawang pangil, may apat na pangil, at may apat na bisig.

Verse 47

त्र्यक्षं च शूलहस्तं च रक्त नेत्रं वरप्रदम् । अजेयं शंकुकर्णं च प्रचण्डं दंडनायकम् । आयस्कदंडिनं चैव हुतवक्त्रं हुतप्रियम्

May tatlong mata, may trisula sa kamay, mapulang mata, tagapagkaloob ng biyaya; di magagapi, may taingang tulad ng kabibe, lubhang mabangis, pinunò ng pagpaparusa; may tungkod na bakal, mukhang apoy, at minamahal ang mga handog na inihahain sa banal na apoy.

Verse 48

अनर्चितो विघ्नकरः सर्वकार्येषु यो नृणाम् । तं नमामि गणाध्यक्षं भीममुग्रमुमासुतम्

Siya na kapag hindi sinamba ay nagiging tagapaglikha ng mga balakid sa lahat ng gawain ng tao—sa Kanya ako yumuyuko: ang Panginoon ng mga Gaṇa, ang kakila-kilabot at mabagsik na anak ni Umā.

Verse 49

मदवतं विरूपाक्षमिभवक्त्रसमप्रभम् । ध्रुवं च निश्चलं शांतं तं नमामि विनायकम्

Ang makapangyarihan na tila elepanteng nag-aalab, ang may kakaibang mga mata, na nagniningning na gaya ng mukha ng elepante; matatag, di matinag, at payapa—sa Kanya ako yumuyuko, si Vināyaka.

Verse 50

त्वया पूर्वेण वपुषा देवानां कार्यसिद्धये । गजरूपं समास्थाय त्रासिताः सर्वदानवाः

Noong una, upang maganap ang layunin ng mga diyos, tinanggap Mo ang anyong elepante; at dahil sa anyong iyon, ang lahat ng Dānava ay nagtakbuhan sa takot.

Verse 51

ऋषीणां देवतानां च नायकत्वं प्रकाशितम्

Kaya nga nahayag ang Iyong pamumuno—sa mga Ṛṣi at gayundin sa mga diyos.

Verse 52

इति स्तुतः सुरैरग्रे पूज्यसे त्वं भवात्मज । त्वामाराध्य गणाध्यक्षमिभवक्त्रसमप्रभम्

Sa gayon, matapos purihin sa harap ng mga diyos, Ikaw ay sinasamba—O anak ni Bhava (Śiva). Kapag Ikaw ay taimtim na inaaradhana, ang Panginoon ng mga Gaṇa, na ang ningning ay kaagapay ng May Mukhang Elepante, natatamo ng deboto ang minimithi.

Verse 53

ध्रुवं च निश्चलं शांतं परीतं वि जयश्रिया । कार्यार्थं रक्तकुसुमै रक्तचंदनवारिभिः

Pagkaraan, na matatag, di matinag at payapa—napalilibutan ng luwalhati ng tagumpay—dapat Siyang sambahin upang matupad ang layon, sa pamamagitan ng mga pulang bulaklak at tubig na pinabango ng pulang sandalwood.

Verse 54

रक्तांबरधरो भूत्वा चतुर्थ्यामर्चयेत्तु यः । एककालं द्विकालं वा नियतो नियताशनः

Sinumang magsuot ng pulang kasuotan at sumamba kay (Vināyaka) sa Caturthī, na may pagpipigil sa pagkain—kumakain nang minsan o dalawang beses sa isang araw—ay nagiging karapat-dapat tumamo ng ipinangakong bunga.

Verse 55

राजानं राजपुत्रं वा राजमंत्रिणमेव च । राज्यं वा सर्वविघ्नेशो वशीकुर्यात्सराष्ट्रकम्

Si Vināyaka, Panginoon ng lahat ng hadlang, ay makapagpapasailalim sa impluwensiya ng isang tao ang isang hari, isang prinsipe, isang maharlikang ministro—maging ang isang kaharian kasama ang buong nasasakupan nito.

Verse 56

यत्फलं सर्वतीर्थेषु सर्वयज्ञेषु यत्फलम् । स तत्फलमवाप्नोति स्मृत्वा देवं विनायकम्

Anumang kabanalang nakukuha sa lahat ng banal na pook-paliligo, at anumang bunga sa lahat ng paghahandog na yajña—yaon ding bunga ang nakakamtan sa pag-alaala lamang sa diyos na si Vināyaka.

Verse 57

विषमं न भवेत्तस्य न स गच्छेत्पराभवम् । न च विघ्नं भवेत्तस्य जनो जातिस्मरो भवेत्

Para sa kanya, walang darating na kapahamakan; hindi siya mapapasa pagkatalo. Wala ring hadlang na lilitaw, at ang tao’y nagiging yaong nakaaalaala ng mga naunang kapanganakan.

Verse 58

य इदं पठति स्तोत्रं षड्भिर्मासैर्वरं लभेत् । संवत्सरेण सिद्धिं च लभते नात्र संशयः

Ang sinumang bumibigkas ng banal na himnong ito ay magkakamit ng biyaya sa loob ng anim na buwan; at sa loob ng isang taon ay makakamtan ang tagumpay—walang pag-aalinlangan.

Verse 59

प्रसादाद्दर्शनं याति तस्य सोमेश्वरः प्रभुः । कपर्दाकारमुदरं यतोऽस्य समुदाहृतम् । ततोऽस्य नाम जानीहि कपर्द्दीति महात्मनः

Sa biyayang iyon, ipinagkakaloob ng Panginoong Someśvara ang Kanyang darśana sa kanya. Sapagkat ang Kanyang tiyan ay inilarawang hugis kaparda (kabibe ng cowrie), kaya alamin na ang dakilang iyon ay tinatawag na “Kapardī”.