Adhyaya 341
Inilalarawan sa kabanatang ito ang paliwanag ni Īśvara tungkol sa dambanang tinatawag na Āśāpūra Vighnarāja, na nasa direksiyong Vāyavya (hilagang-kanluran). Itinatampok ito bilang “akalmaṣa” (di-nadungisan) at “vighna-nāśana” (tagapag-alis ng mga balakid). Ang bansag na Āśāpūraka—“tagatupad ng pag-asa at ninanais”—ay mula sa kapangyarihan ng diyos na magbigay ng katuparan sa mga hangarin. Pinatatatag ang kabanalan ng lugar sa pamamagitan ng mga salaysay ng pagsamba: sina Rāma, Sītā, at Lakṣmaṇa ay sumamba kay Gaṇeśa/Vighneśa roon at natamo ang kanilang minimithi. Si Candra (ang Buwan) ay sumamba rin kay Gaṇādhipa at tumanggap ng biyayang hiniling, kabilang ang paglipol ng lahat ng kuṣṭha (sakit sa balat) bilang kagalingan. Ibinibigay din ang tuntuning pang-ritwal: sa ikaapat na araw ng maliwanag na kalahati ng buwan (śukla-caturthī) sa buwan ng Bhādrapada, sambahin ang diyos at pakainin ang mga brāhmaṇa ng modaka (matamis na handog). Ang bunga (phala) ay tagumpay sa ninanais sa biyaya ni Vighnarāja; at sa wakas, sinasabing itinalaga siya ni Īśvara upang magbantay sa kṣetra at mag-alis ng balakid para sa mga naglalakbay.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । आशापूरं ततो गच्छेद्विघ्नराजमकल्मषम् । शशिभूषण वायव्ये संस्थितं विघ्ननाशनम् । आशां पूरयते यस्मात्तेनाशापूरकः स्मृतः
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan, dapat pumunta ang tao sa Āśāpūra at sumamba kay Vighnarāja, ang walang dungis na Panginoon ng mga hadlang, ang tagapagwasak ng mga sagabal, na nakaluklok sa hilagang-kanluran ng Śaśibhūṣaṇa. Sapagkat tinutupad niya ang mga pag-asa, siya’y inaalala bilang ‘Āśāpūraka’—ang Tagatupad ng mga Nais.”
Verse 2
यत्र रामेण देवेशि सीतया लक्ष्मणेन च । समाराध्य च विघ्नेशं प्राप्तं काममभीप्सितम्
O Diyosa ng mga diyos, doon mismo si Rāma, kasama sina Sītā at Lakṣmaṇa, ay taimtim na sumamba kay Vighneśa at natamo ang minimithing layon.
Verse 3
यत्र चंद्रमसा देवि समाराध्य गणाधिपम् । लब्धं तद्वांछितं पूर्वं सर्वकुष्ठविनाशनम्
O Diyosa, sa lugar ding iyon noon, ang diyos na Buwan ay taimtim na sumamba kay Gaṇādhipa (Gaṇeśa) at natamo ang minimithing biyaya: ganap na pagkalipol ng lahat ng ketong.
Verse 4
चतुर्थ्यां शुक्लपक्षे च मासि भाद्रपदे तथा । तत्र संपूज्य देवेशं मोदकैर्भोजयेद्द्विजान्
Sa ikaapat na araw (Caturthī) ng maliwanag na kalahati ng buwan, sa buwan ng Bhādrapada, dapat sambahin doon ang Panginoon ayon sa wastong ritwal; at pagkatapos ay pakainin ang mga dwija (mga brāhmaṇa) ng mga modaka.
Verse 5
वाञ्छितां लभते सिद्धिं विघ्नराजप्रसादतः । क्षेत्रस्यास्य महादेवि रक्षार्थं तु मया पुरा
Sa biyaya ni Vighnarāja, natatamo ng tao ang minimithing katuparan. At, O Mahādevī, noong unang panahon ay itinalaga ko siya upang magbantay at mag-ingat sa banal na kṣetra na ito.
Verse 6
ततो नियुक्तो देवेशि यायिनां विघ्ननाशनः
Kaya nga, O Ginang ng Panginoon, ang Tagapag-alis ng mga Hadlang (Vighnanāśana) ay itinalaga rito upang lipulin ang mga sagabal ng mga manlalakbay at mga debotong peregrino.
Verse 341
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य आशापूरविघ्नराज माहात्म्यवर्णनंनामैकचत्शरिंशदुत्तर त्रिशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-341 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Āśāpūra Vighnarāja,” sa unang Prabhāsakṣetra Māhātmya ng ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa (sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod).