Adhyaya 327
Inilalahad ng adhyāya na ito ang tagubilin ni Īśvara tungkol sa Mahodaya, isang tīrtha na nasa direksiyong Īśāna (hilagang-silangan). Dapat magtungo roon ang manlalakbay na deboto, maligo ayon sa wastong pamamaraan (vidhi), at magsagawa ng tarpaṇa para sa mga pitṛ (ninuno) at sa mga diyos. Ipinapahayag ng teksto ang natatanging bisa ng Mahodaya bilang lunas sa mga nasasangkot sa maselang usaping pang-dharma, lalo na sa “kapintasan mula sa pagtanggap ng handog” (pratigraha-kṛta doṣa), at sinasabing hindi sumisibol ang takot sa nagsasagawa. Inilalarawan din ito bilang bukal ng dakilang kagalakan para sa mga dvija (dalawang ulit na isinilang), at nag-aalay ng pangakong nakatuon sa paglaya kahit sa mga nakakapit pa sa mga bagay ng pandama at sa mga nalulubid sa pagtanggap ng mga regalo. Sa hilaga ng Mahākāla, nakahimpil ang mga Mātṛ (mga Banal na Ina) upang magbantay sa pook; matapos maligo, nararapat silang sambahin. Sa wakas, pinupuri ang Mahodaya bilang tagapuksa ng kasalanan at tagapagkaloob ng mokṣa sa pamamagitan ng abhiṣeka, binabanggit ang saklaw na humigit-kumulang kalahating krośa, at itinatanghal ang gitna bilang pook na laging minamahal ng mga rishi.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो महोदयं गच्छेत्तस्मादीशानसंस्थितम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, dapat magtungo sa Mahodaya, na nasa hilagang-silangan mula roon.
Verse 2
विधिना तत्र यः स्नाति तर्पयेत्पितृदेवताः । प्रतिग्रहकृताद्दोषान्न भयं तस्य विद्यते
Sinumang maligo roon ayon sa wastong tuntunin ay dapat maghandog ng tarpaṇa upang bigyang-kasiyahan ang mga Pitṛ at ang mga diyos; para sa kanya, walang takot na dulot ng mga kasalanang nagmumula sa di-wastong pagtanggap ng mga handog.
Verse 3
महोदयं महानन्ददायकं च द्विजन्मनाम् । प्रतिग्रहप्रसक्तानां विषयासक्तचेतसाम् । तेषामपि ददेन्मुक्तिं तेन ख्यातं महोदयम्
Ang Mahodaya ay nagkakaloob ng dakilang kagalakan sa mga dvija. Maging yaong nalulubog sa pagtanggap ng mga handog at ang isip ay nakakapit sa mga bagay ng pandama, ay pinagkakalooban pa rin ng kalayaan; kaya ito’y tanyag bilang “Mahodaya”—pook ng dakilang pag-angat.
Verse 4
तस्य वै रक्षणार्थाय महाकालस्य चोत्तरे । नियुक्ताश्च महादेवि मातरस्तत्र संस्थिताः । तस्मिन्स्नात्वा नरः पूर्वं मातॄस्ताश्च प्रपूजयेत्
Upang pangalagaan ang banal na pook na iyon—sa hilaga ng Mahākāla—O Mahādevī, itinalaga at nananahan doon ang mga Ina (Mātṛ). Pagkaligo sa lugar na iyon, ang tao ay nararapat munang sumamba at maghandog-puri sa mga Inang iyon.
Verse 5
एवं देवि मया ख्यातं महोदयमहोदयम् । सर्वपापहरं नृणामभिषेकाच्च मुक्तिदम्
Kaya, O Diyosa, ipinahayag ko ang “Mahodaya” na ito—ang Mahodaya na lubhang mapalad—na nag-aalis ng lahat ng kasalanan ng mga tao at, sa pamamagitan ng abhiṣeka (banal na pagbubuhos), ay nagkakaloob ng kalayaan.
Verse 6
अर्धक्रोशे च तत्तीर्थं समंतात्परिमंडलम् । एतन्मध्यं महासारं सदैव मुनिवल्लभम्
Ang tīrtha na iyon ay lumalawak nang pabilog sa lahat ng panig, sa lawak na kalahating krośa. Ang pinakasentro nito ang dakilang diwa at ubod, na laging minamahal ng mga muni (pantas).
Verse 327
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये महोदयमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्त विंशत्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang Kabanata 327, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Mahodaya,” sa Prabhāsa Khaṇḍa (Ikapitong Aklat) ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa loob ng Saṃhitā na walumpu’t isang libo, sa Prabhāsakṣetra Māhātmya (unang bahagi).