Adhyaya 322
Ang kabanatang ito ay isang diskursong teolohikal kung saan isinalaysay ni Īśvara kay Mahādevī ang isang banal na pook sa timog na tinatawag na “Durgāditya,” na kilala bilang tagapag-alis ng lahat ng kasalanan. Ipinapaliwanag ang pinagmulan nito: nang si Durgā, ang pumupuksa sa pagdurusa, ay dumanas ng matinding dalamhati, siya’y taimtim na naghandog ng tapas at pagsamba kay Sūrya upang makamit ang ginhawa. Pagkaraan ng mahabang pag-aayuno at pagninilay, nagpakita si Divākara (Diyos ng Araw) at nag-alok ng biyaya. Hiniling ni Durgā ang pagwasak ng kanyang pagdurusa; tumugon si Sūrya sa isang pangitain: sa di magtatagal, itatatag ni Bhagavān Tripurāntaka (Śiva) ang isang dakilang liṅga sa mataas at mapalad na lugar. Ipinahayag din niya na sa pook na iyon, ang kanyang pangalan ay magiging “Durgāditya,” at saka siya naglaho. Sa wakas, ibinigay ang tuntuning ritwal: sambahin si Durgāditya sa Saptamī kapag ito’y tumapat sa Linggo. Ayon sa phalaśruti, sa pagsambang ito humuhupa ang lahat ng pagdurusa at iba’t ibang sakit sa balat, kabilang ang kuṣṭha, at nagkakamit ng kagalingan.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्य दक्षिणसंस्थितम् । दुर्गादित्येतिनामानं सर्वपापप्रणाशनम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, magtungo sa pook na nasa timog ng yaon, na tinatawag na Durgāditya—tagapaglipol ng lahat ng kasalanan.”
Verse 2
यदा दुःखमनुप्राप्ता दुर्गा दुःखविनाशिनी । सूर्यमाराधयामास तदा दुःखविनुत्तये
Nang siya’y dumanas ng dalamhati, si Durgā—ang pumupuksa sa pagdurusa—ay sumamba sa Araw (Sūrya) upang maalis ang pagdurusang iyon.
Verse 3
ततः कालेन बहुना तस्यास्तुष्टो दिवाकरः । उवाच मधुरं वाक्यं दुर्गां देवो महाप्रभाम् । वरं वरय देवेशि तपसा तुष्टवानहम्
Pagkaraan ng mahabang panahon, nalugod ang Araw (Divākara) sa kanya at nagsalita ng matatamis na salita sa maningning na Diyosa Durgā: “Pumili ka ng isang biyaya, O Reyna ng mga diyos; nasiyahan Ako sa iyong mga pag-aayuno at pagninilay (tapasya).”
Verse 4
दुर्गोवाच । यदि तुष्टो दिवानाथ दुःखसंघं विनाशय
Sinabi ni Durgā: “Kung nalulugod Ka, O Panginoon ng Araw, pawiin Mo ang buong kalipunan ng pagdurusa.”
Verse 5
सूर्य उवाच । अचिरेणैव कालेन भगवांस्त्रिपुरांतकः । संप्राप्स्यत्युत्तमं लिंगमुन्नते स्थान उत्तमे
Sinabi ng Araw: “Sa di-kalaunan, ang Mapalad—si Tripurāntaka (Śiva)—ay magkakamit ng kataas-taasang liṅga sa dakila at pinakadakilang pook.”
Verse 6
दुर्गादित्येति मे नाम इह देवि भविष्यति । एवमुक्त्वा महादेवि तत्रैवान्तर्दधे रविः । सप्तम्यां रविवारेण दुर्गादित्यं प्रपूजयेत्
“Dito, O Diyosa, ang aking pangalan ay magiging ‘Durgāditya.’” Pagkasabi nito, O Mahādevī, naglaho roon mismo ang Araw. Dapat sambahin si Durgāditya sa Saptamī (ikapitong araw ng buwang lunar), sa araw ng Linggo.
Verse 7
तस्य दुःखानि सर्वाणि कुष्ठानि विविधानि च । विलयं यांति देवेशि दुर्गादित्यप्रपूजनात्
O Reyna ng mga diyos, lahat ng kanyang pagdurusa—pati iba’t ibang sakit sa balat (kuṣṭha)—ay nalulusaw sa pagsamba kay Durgāditya.
Verse 322
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसा हरुयां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दुर्गादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वाविंशत्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa gayon, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa Saṃhitā na binubuo ng walumpu’t isang libong śloka—nagtatapos ang ika-322 kabanata sa ikapitong aklat, ang Prabhāsa Khaṇḍa, sa Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Durgāditya.”