Adhyaya 321
Ang kabanatang ito ay nasa anyong pag-uusap nina Śiva at Devī. Ipinahayag ni Īśvara ang isang lihim at nakahihigit na banal na pook na nakapapawi ng kasalanan ng tao, at inilahad ang māhātmya ni Brahmā na kaugnay ng mataas na lugar na tinatawag na Unnata-sthāna. Tinanong ni Devī kung bakit dito si Brahmā ay “may anyong bata,” samantalang sa iba’y inilalarawan siyang matanda; hiniling din niya ang kinalalagyan ng pook, ang dahilan ng pagparoon ni Brahmā, at ang wastong paraan at panahon ng pagsamba. Sumagot si Īśvara na ang pangunahing luklukan ni Brahmā ay malapit sa ilog Ṛṣitoya, at sa Prabhāsa ay may tatluhang heograpiya ng pagsamba: si Brahmā sa mapalad na pampang, si Rudra sa Agnitīrtha, at si Hari (Dāmodara) sa kaaya-ayang burol ng Raivataka. Isinalaysay na nakiusap si Soma kay Brahmā, kaya dumating si Brahmā sa Unnata-sthāna sa anyong walong-taóng gulang; sinasabing ang darśana lamang ay nakapagpapalaya sa mga deboto mula sa kasalanan. Kasunod nito ang papuring aral: walang diyos, guro, kaalaman, o pag-aayuno/tapas na kapantay ni Brahmā, at ang paglaya sa pagdurusang makamundo ay nakasalalay sa bhakti kay Pitāmaha. Sa wakas, itinuro ang pagligo muna sa Brahma-kuṇḍa at saka pagsamba kay Brahmā na may anyong bata sa pamamagitan ng mga bulaklak, insenso, at iba pang handog.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । अथ ते कीर्तयिष्यामि रहस्यं स्थानमुत्तमम् । सर्वपापहरं नॄणामुन्नतस्थानवासिनाम्
Wika ni Īśvara: Ngayon ay ipahahayag ko sa iyo ang isang dakila at lihim na banal na pook—na nag-aalis ng lahat ng kasalanan para sa mga taong nananahan sa Unnata-sthāna.
Verse 2
श्रेष्ठदेवस्य माहात्म्यं ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः । उन्नतस्थानसंस्थस्य देवस्य बालरूपिणः । यस्य दर्शनमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते
Ilalarawan ko ang kadakilaan ng pinakadakilang diyos—si Brahmā na ang pagsilang ay di-nahahayag—na nananahan sa Unnata-sthāna sa anyong bata; sa pagtanaw lamang sa kanya, napapalaya ang tao sa lahat ng kasalanan.
Verse 3
देव्युवाच । बालरूपीति यत्प्रोक्तमुन्नतं तत्कथं वद । स्थानेष्वन्येषु सर्वत्र वृद्धरूपी पितामहः
Sinabi ng Diyosa: Ipinahayag mo na (si Brahmā) ay nasa anyong bata sa Unnata-sthāna—ipaliwanag mo sa akin kung paano iyon. Sa iba pang mga pook, ang Pitāmaha (Brahmā) ay inilalarawan sa anyong matanda.
Verse 4
कस्मिन्स्थाने स्थितस्तत्र किमर्थं तत्र वा गतः । कथं स पूज्यो विप्रेन्द्रैस्तिथौ कस्यां क्रमाद्वद
Saang tiyak na pook siya nakatatag doon, at sa anong dahilan siya naparoon? Paano siya dapat sambahin ng pinakamahuhusay na brāhmaṇa, at sa anong tithi (araw sa buwan)—isaysay mo nang sunod-sunod.
Verse 5
ईश्वर उवाच । ऋषितोयापश्चिमे तु ऐशान्यां स्थलकेश्वरात् । ब्रह्मणः परमं स्थानं ब्रह्मलोक इवापरः
Wika ni Īśvara: Sa kanluran ng Ṛṣitoyā at sa hilagang-silangan ng Sthalakeśvara naroon ang kataas-taasang tahanan ni Brahmā, na wari’y isa pang Brahmaloka.
Verse 6
ब्रह्मा विष्णुश्च रुद्रश्च पूज्याः प्राभासिके सदा । ब्रह्मभागे स्थितो ब्रह्मा ऋषितोयातटे शुभे
Sa Prabhāsa, sina Brahmā, Viṣṇu, at Rudra ay laging karapat-dapat sambahin. Si Brahmā ay nananatili sa “bahagi ni Brahmā” sa mapalad na pampang ng Ṛṣitoyā.
Verse 7
रुद्रभागेऽग्नितीर्थे च पूज्यो रुद्रः सनातनः । गिरौ रैवतके रम्ये पूज्यो दामोदरो हरिः
Sa Rudrabhāga, sa Agnitīrtha, sambahin ang walang-hanggang Rudra. At sa kaaya-ayang Bundok Raivataka, sambahin si Dāmodara—si Hari.
Verse 8
सोमेन प्रार्थितो देवो बालरूपी पितामहः । आगतश्चाष्टवर्षस्तु ह्युन्नते स्थान उत्तमे
Nang manalangin si Soma, dumating doon ang banal na Pitāmaha (Brahmā) sa anyo ng isang bata—tunay ngang walong taong gulang—sa dakila at mataas na banal na pook na iyon.
Verse 9
दृष्ट्वा ब्रह्मा द्विजाञ्छ्रेष्ठांस्तत्र स्थाने स्थितो विभुः
Nang makita ni Brahmā, ang Panginoong sumasaklaw sa lahat, ang mga pinakadakila sa mga dwija (brāhmaṇa), nanatili Siya roon sa banal na pook na iyon.
Verse 10
नास्ति ब्रह्मसमो देवो नास्ति ब्रह्मसमो गुरुः । नास्ति ब्रह्मसमं ज्ञानं नास्ति ब्रह्मसमं तपः
Walang diyos na kapantay ni Brahmā; walang guru na kapantay ni Brahmā. Walang kaalamang kapantay ni Brahmā, at walang pag-aayuno at pagninilay (tapas) na kapantay ni Brahmā.
Verse 11
तावद्भ्रमंति संसारे दुःखशोकभयाप्लुताः । न भवंति सुरज्येष्ठे यावद्भक्ताः पितामहे
Hangga’t ang mga nilalang ay gumagala sa saṃsāra, nilulunod ng pagdurusa, dalamhati, at takot—hangga’t hindi sila nagiging deboto ni Pitāmaha (Brahmā), ang pinakamatanda sa mga diyos.
Verse 12
समासक्तं यथा चित्तं जंतोर्विषयगोचरे । यद्येवं ब्रह्मणि न्यस्तं को न मुच्येत बंधनात्
Kung paanong ang isip ng nilalang ay mahigpit na kumakapit sa saklaw ng mga bagay na nadarama—kung sa gayon ding paraan mailagak ito sa Brahman (ang Kataas-taasan), sino ang hindi mapapalaya sa gapos?
Verse 13
परमायुः स्मृतो ब्रह्मा परार्धं तस्य वै गतम् । उन्नतस्थानसंस्थस्य द्वितीयं भविताऽधुना
Si Brahmā ay inaalala bilang may sukdulang haba ng buhay; sa bahaging iyon, tunay na lumipas na ang isang parārdha. Ngayon, para sa Kanya na nananahan sa Mataas na Dako (Unnata-sthāna), magsisimula ang ikalawang parārdha.
Verse 14
यदासावुन्नते स्थाने ब्रह्मलोकात्पितामहः । आगतश्चाष्टवर्षस्तु बालरूपी तदोच्यते
Kapag si Pitāmaha (Brahmā) ay dumarating mula sa Brahmaloka patungo sa Mataas na Dakong iyon, siya’y tinatawag noon na “may anyong bata”—tunay na gaya ng walong taong gulang.
Verse 15
स्थानेष्वन्येषु विप्राणां वृद्धरूपी पितामहः । युक्तं तदुन्नतस्थानं सदा च ब्रह्मणः प्रियम्
Sa ibang mga pook, O mga brāhmaṇa, si Pitāmaha (Brahmā) ay nagpapakita sa anyong matanda. Kaya ang “Mataas na Pook” (Unnata-sthāna) ay tunay na angkop sa pangalan at laging minamahal ni Brahmā.
Verse 16
स्नात्वा च विधिवत्पूर्वं ब्रह्मकुंडे नरोत्तम । पूजयेत्पुष्पधूपाद्यैर्ब्रह्माणं बालरूपिणम्
Pagkatapos munang maligo nang ayon sa tuntunin sa Brahmakuṇḍa, O pinakamainam sa mga tao, sambahin si Brahmā sa anyong bata sa pamamagitan ng mga bulaklak, insenso, at iba pang handog.
Verse 321
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्य उन्नतस्थाने ब्रह्ममाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशत्युत्तर त्रिशततमोध्यायः
Sa ganito, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikapitong aklat, ang Prabhāsa Khaṇḍa, sa unang bahagi na tinatawag na Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, nagwawakas ang ika-321 kabanata, na may pamagat na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Brahmā sa Mataas na Pook.”