Adhyaya 314
Sa pag-uusap kung saan nagsasalita si Īśvara kay Devī, tinutukoy ng kabanatang ito ang dakilang pook-paglalakbay na tinatawag na Ṛṣi-tīrtha, na nasa tabing-dagat sa rehiyong kaugnay ng Devakula (devakulāgneiyyāṃ gavyūtyāṃ). Inilalarawan ito bilang napakaganda at puspos ng kapangyarihang espirituwal. Natatangi rin ito dahil may mga ṛṣi na naroroon sa anyong tila bato (pāṣāṇākṛtayaḥ) na maaari pa ring “makita” ng tao, at hayagang sinasabing winawasak ng pook na ito ang lahat ng kasalanan. Itinatakda rin ang panahon at ritwal: sa araw ng amāvāsyā (bagong buwan) sa buwan ng Jyeṣṭha, ang mga debotong may śraddhā ay dapat maligo sa banal na tubig at lalo na magsagawa ng piṇḍa-dāna, handog para sa mga ninuno. Sa tagpuan ng tubig na Ṛṣitoya, ang pagligo at pagganap ng śrāddha ay itinuturing na bihira at lubhang mabisa. Inirerekomenda rin ang go-pradāna (pagkakaloob ng baka) at ang pagpapakain sa mga brāhmaṇa ayon sa makakaya, upang iugnay ang paglalakbay-diyos sa kawanggawa, dana, at ritwal na pagkamapagpatuloy.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । अथ देवकुलाग्नेय्यां गव्यूत्या तत्र संस्थितम् । समुद्रस्य तटे रम्यमृषितीर्थमनुत्तमम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, sa timog-silangang dako ng Devakula, sa layong isang gavyūti, naroon ang walang kapantay na Ṛṣi-tīrtha—marikit sa pampang ng karagatan.”
Verse 2
पाषाणाकृतयस्तत्र ऋषयोऽद्यापि संस्थिताः । दृश्यंते मानुषे देवि सर्वपातकनाशनाः
Doon, O Diyosa, ang mga ṛṣi—na tila mga anyong bato—ay nananatili pa rin hanggang ngayon. Nakikita sila sa daigdig ng tao at winawasak nila ang lahat ng mabibigat na kasalanan.
Verse 3
तत्र ज्येष्ठे त्वमावास्यां प्राप्यते नाधमैर्न्नरैः । पिंडदानं विशेषेण स्नानं श्रद्धासमन्वितैः
Doon, sa araw ng bagong buwan (amāvāsyā) ng buwang Jyeṣṭha, hindi nakakamit ng mga taong mababa ang pag-iisip ang ganap na bunga. Nakakamit ito ng may pananampalataya—lalo na sa pag-aalay ng piṇḍa at sa banal na pagligo.
Verse 4
ऋषितोयासंगमे तु स्नानं श्राद्धं सुदुर्लभम् । गोप्रदानं प्रशंसंति तत्र ते मुनिपुगवाः । भोजनं ब्राह्मणानां तु यथाशक्त्या प्रदापयेत्
Sa tagpuan na tinatawag na Ṛṣitoya-saṅgama, ang banal na pagligo at pagsasagawa ng śrāddha ay napakabihira ang dakilang bisa. Doon, pinupuri ng mga pinakadakilang muni ang pag-aalay ng baka; at dapat ding magbigay ng pagkain sa mga Brāhmaṇa ayon sa makakaya.
Verse 314
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मूलचंडीशमाहात्म्य ऋषितीर्थसंगममाहात्म्यवर्णनंनाम चतुर्दशोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-314 na kabanata, na pinamagatang “Paglalahad ng Kadakilaan ni Mūlacaṇḍīśa at ng Kadakilaan ng Tagpuan sa Ṛṣitīrtha,” sa unang Prabhāsa-kṣetra-māhātmya ng Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa (Saṃhitā na may 81,000 taludtod).