Adhyaya 277
Tinutukoy ng kabanatang ito ang isang banal na pook sa pampang ng ilog Devikā kung saan dapat dalawin at masilayan si Bhūdhara, at ipinaliliwanag ang pangalan nito sa pamamagitan ng alamat at katuwirang pang-yajña. Inaalaala rito si Varāha, ang banal na baboy-ramo na nag-angat sa daigdig, at binabasa ang lugar bilang isang malawak na alegorya ng sakripisyong Vedic. Isang sunod-sunod na pagpupuri ang iniuugnay ang katawan ni Varāha sa mga sangkap ng ritwal: ang Veda bilang mga paa, ang yūpa bilang mga pangil, ang sruva/sruc bilang bibig at mukha, si Agni bilang dila, ang darbha bilang buhok, at ang Brahman bilang ulo—pinagdurugtong ang kosmolohiya at balangkas ng yajña. Sa huli, itinatakda ang paraan ng śrāddha para sa mga Pitṛ ayon sa mga tanda ng kalendaryo: buwan ng Puṣya, amāvāsyā, ekādaśī, panahon, at pagpasok ng Araw sa Kanyā (Virgo). Binabanggit ang handog na pāyasa at havis na may jaggery, mga panawagan sa mga ninuno, mga mantra para sa ghee, yogurt/curd, gatas at iba pang pagkain; kasunod ang pagpapakain sa mga pantas na vipra at ang piṇḍa-dāna. Ipinahahayag ng phala na ang śrāddha na wasto sa pook na ito ay nagpapasaya sa mga ninuno sa mahabang panahong kosmiko at nagbibigay ng kapantay na bunga ng Gayā-śrāddha kahit hindi maglakbay sa Gayā, kaya’t itinatampok ang kapangyarihang mapagligtas ng lokal na tīrtha.
Shlokas
Verse 1
तत्रैव संस्थितं पश्येद्भूधरंनाम नामतः । उद्धृत्य पृथिवीं यस्माद्दंष्ट्राग्रेण दधार सः
Doon din mismo dapat masdan ang banal na presensiyang tinatawag na Bhūdhara; sapagkat siya ang nag-angat sa Daigdig at nagdala rito sa dulo ng kanyang pangil.
Verse 2
भूधरस्तेन चाख्यातो देविकातटसंस्थितः । वेदपादो यूपदंष्ट्रः क्रतुदन्तः स्रुचीमुखः
Kaya siya’y tanyag bilang Bhūdhara, na nananahan sa pampang ng Devikā—ang kanyang mga paa ay ang mga Veda, ang kanyang mga pangil ay mga yūpa (poste ng paghahandog), ang kanyang mga ngipin ay mga kratu (mga ritwal), at ang kanyang bibig ay ang srucī (sandok ng alay).
Verse 3
अग्निजिह्वो दर्भरोमा ब्रह्मशीर्षो महातपाः । अहोरात्रेक्षणपरो वेदांगश्रुतिभूषणः
Ang dila Niya ay Apoy; ang mga balahibo Niya ay damong darbha; ang ulo Niya ay si Brahmā. Siya’y dakilang mapag-asceta, laging gising sa araw at gabi, pinalalamutian ng mga Śruti at Vedāṅga.
Verse 4
आद्यनासः स्रुवतुंडः सामघोषस्वनो महान् । प्राग्वंशकायो द्युतिमा न्नानादीक्षाविराजितः
Ang ilong Niya ay sinauna at unang-una; ang nguso Niya ay tulad ng sruva, ang sandok ng handog; ang dakilang tunog Niya ay awit ng Sāman. Ang katawan Niya’y gaya ng balangkas na kawayan ng bakod ng yajña, maningning at marilag sa sari-saring dīkṣā.
Verse 5
दक्षिणाहृदयो योगी महासत्रशयो महान् । उपाकर्मोष्ठरुचकः प्रवर्ग्यावर्तभूषणः
Siya’y isang yogin; ang puso Niya ay ang ritwal sa timog (Dakṣiṇā). Tunay na dakila, na wari’y nagpapahinga bilang luklukan ng makapangyarihang satra-yajña. Ang mga labi Niya’y kumikislap gaya ng Upākarma, at pinalalamutian ng ikid ng seremonyang Pravargya.
Verse 6
नानाच्छन्दोगतिपथो ब्रह्मोक्तक्रमविक्रमः । भूत्वा यज्ञवराहोऽसौ तत्र स्थाने स्थितोऽभवत्
Ang landas Niya ay ang maraming daan ng mga sukat (chandas) ng Veda; ang mga hakbang at paglakad Niya’y sumusunod sa kaayusang binigkas ni Brahmā. Nang maging Yajñavarāha—ang Baboy-Ramo ng Sakripisyo—siya’y nanahan at naitatag sa mismong pook na iyon.
Verse 7
पुष्यमासे ह्यमावास्यामेकादश्यामथापि वा । प्राप्ते प्रावृषि काले च ज्ञात्वा कन्यागतं रविम्
Sa buwan ng Puṣya—sa Amāvāsyā (bagong buwan) o maging sa Ekādaśī—at kapag dumating na ang panahon ng ulan, na nalalamang pumasok ang Araw sa Kanyā (Virgo)…
Verse 8
पायसं गुडसंयुक्तं हविष्यं च गुडप्लुतम् । नमो वः पितरो रसाय अन्नाद्यमभिमंत्रयेत्
Basbasan at italaga ang mga handog na pagkain—payasa, ang lugaw na gatas na pinatamis ng jaggery, at haviṣya na binabad sa jaggery—at bigkasin: “Pagpupugay sa inyo, O mga Pitṛ (mga Ninuno), para sa pagkakaloob ng rasa, ang sustansiyang esensya.”
Verse 9
तेजोऽसिशुक्रमित्याज्यं दधिक्राव्णेन वै दधि । क्षीरमाज्याय मन्त्रेण व्यञ्जनानि च यानि तु
Para sa ghee, bigkasin ang mantra na “tejo ’si śukram”; para sa dadhi (yogurt/curd), “dadhikrāvaṇa”; para sa gatas, ang mantra ng “ājya”—gayundin sa iba pang mga ulam na kasama (vyañjana).
Verse 10
भक्ष्यभोज्यानि सर्वाणि महानिन्द्रेण दापयेत् । संवत्स रोनियो मंत्रं जप्त्वा तेनोदकं द्विजः
Ihandog ang lahat ng uri ng pagkain at mga masasarap na putahe nang may dakilang paggalang. Matapos bigkasin ang mantra na “Saṃvatsara-roniya”, gamitin ng brāhmaṇa ang tubig na nabasbasan ng mantrang iyon.
Verse 11
एवं संभोज्य वै विप्रान्पिण्डदानं तु दापयेत् । इत्यनेन विधानेन यस्तत्र श्राद्धकृद्भवेत्
Kaya nito, matapos pakainin nang wasto ang mga brāhmaṇa, ipagawa ang pag-aalay ng piṇḍa (mga bolang kanin). Sinumang magsagawa ng śrāddha roon ayon sa paraang ito—
Verse 12
तस्य तृप्तास्तु पितरो यावदिंद्राश्चतुर्द्दश । गयाश्राद्धं विनापीह गयाश्राद्धफलं लभेत्
Mananatiling nasisiyahan ang kanyang mga Pitṛ (mga ninuno) hangga’t nananatili ang labing-apat na Indra. Kahit hindi magsagawa ng Gayā-śrāddha, dito pa rin niya matatamo ang bunga ng Gayā-śrāddha.
Verse 277
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देविकामाहात्म्ये भूधरयज्ञवराहमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-277 kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Bhūdhara-yajña at Varāha,” sa Devikā Māhātmya, sa loob ng Prabhāsakṣetra Māhātmya, sa ikapitong aklat—ang Prabhāsa Khaṇḍa—ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, ang kalipunan ng walumpu’t isang libong śloka.