Adhyaya 260
Nagsalita si Īśvara (Śiva) kay Devī at itinuro ang landas patungo kay Siddheśvara, ang kataas-taasang anyo ng pagka-Diyos na nasa kanlurang bahagi ng pook, na unang itinatag ng mga siddha. Dumating ang mga siddha—mga banal na nilalang na makalangit—at isinagawa ang pagbasbas at pagtatalaga ng isang liṅga, na may malinaw na layunin: makamtan ang siddhi, ang ganap na pagtatagumpay sa iba’t ibang gawain. Nang masaksihan ni Śiva ang kanilang matinding tapas (mahigpit na pagninilay at pag-aayuno), siya’y nalugod at ipinagkaloob ang sari-saring pambihirang kakayahan gaya ng aṇimā at iba pang aiśvarya (kapangyarihang makadiyos). Ipinahayag din niya ang kanyang walang-humpay na paglapit at presensya sa lugar na iyon (nitya-sānidhya). May itinakdang panahon ng pagsamba: ang sinumang sumamba kay Śiva roon sa ika-14 na araw ng maliwanag na kalahati (śukla-caturdaśī) ng buwan ng Caitra ay makaaabot sa pinakamataas na kalagayan sa pamamagitan ng biyaya ni Śiva. Sa wakas, naglaho si Śiva sa paningin, ngunit nagpatuloy ang mga siddha sa pagsamba; at idinagdag ang pangkalahatang tagubilin na ang tapat na pagdakila kay Siddheśvara ay nagbubunga ng kahanga-hangang katuparan at ninanais na bunga, kaya nararapat ang patuloy na paggalang at pagsamba.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं सिद्धेश्वरं परम् । तस्यैव पश्चिमे भागे सिद्धैः संस्थापितं पुरा
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa kataas-taasang Panginoong Siddheśvara. Sa kanlurang panig ng banal na pook na yaon, may liṅga na itinatag noong unang panahon ng mga Siddha.”
Verse 2
सिद्धा नाम सुराः पूर्वं तत्रागत्य वरानने । लिंगं संस्थापयामासुः सिद्ध्यर्थं सर्ववस्तुषु
O Ginang na may magandang mukha, noong unang panahon ang mga nilalang na banal na tinatawag na Siddha ay dumating doon at nagtatag ng isang liṅga, upang hangarin ang siddhi—tagumpay at kaganapan—sa lahat ng gawain.
Verse 3
ततस्तुष्टो महादेवि तेषां दृष्ट्वा तपो महत् । अणिमादिकमैश्वर्यं तेषां सर्वं ददौ शिवः
Pagkaraan, O Mahādevī, si Śiva ay nalugod nang makita ang kanilang dakilang pag-aayuno at pagninilay (tapas), at ipinagkaloob sa kanila ang lahat ng kapangyarihang panginoon, mula sa aṇimā at iba pang siddhi.
Verse 4
अब्रवीदत्र मे नित्यं सानिध्यं च भविष्यति
Ipinahayag niya: “Dito, ang aking banal na pag-iral ay mananatili magpakailanman.”
Verse 5
चैत्रे शुक्लचतुर्द्दश्यां योऽत्र मां पूजयिष्यति । स यास्यति परं स्थानं प्रसादान्मम पुण्यकृत्
Sinumang sumamba sa akin dito sa ika-labing-apat na araw (caturdaśī) ng maliwanag na kalahati ng buwan sa buwan ng Caitra—na nakagawa ng mga gawaing banal—ay, sa aking biyaya, makakamit ang kataas-taasang tahanan.
Verse 6
एवमुक्त्वाऽथ भगवाञ्जगामादर्शनं ततः । सिद्धाश्चैव तदाऽगत्य पूजयंति महेश्वरम्
Pagkasabi nito, ang Mapalad na Panginoon ay naglaho sa paningin. Pagkaraan, dumating muli ang mga Siddha at sumamba kay Maheśvara.
Verse 7
यस्तमाराधयेद्भक्त्या संसिद्धिं लभतेऽद्भुताम् । ईप्सितां च सुरश्रेष्ठे तस्मात्तं पूजयेत्सदा
Ang sinumang magpapaamo sa kanya nang may debosyon ay magkakamit ng kagila-gilalas na ganap na tagumpay, at matatamo rin ang ninanais na biyaya, O pinakadakila sa mga diyosa. Kaya siya’y dapat sambahin palagi.
Verse 260
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये सिद्धेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-260 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Siddheśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsa-kṣetra-māhātmya—ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.