Adhyaya 229
Sa Kabanata 229, itinuturo ni Īśvara kay Mahādevī na ituon ang pansin sa Gaṅgā na “dumaraan sa tatlong landas” (tripathagāminī) na nasa direksiyong Īśānya (hilagang-silangan). Inilalarawan ang Gaṅgā bilang svayaṃbhū (kusang nahayag) at bilang banal na agos na minsang iniahon ni Viṣṇu mula sa kailaliman ng lupa, na may layuning magligtas—kaugnay ng mga Yādava—at magpawi ng kasalanan ng lahat. Sumusunod ang pagkakasunod ng ritwal at asal: ang banal na pagligo (snāna) sa pook na iyon, kahit dulot ng naipong kabutihan, at ang pagsasagawa ng śrāddha ayon sa wastong pamamaraan (vidhāna), ay nagdudulot ng kalagayang walang pagsisisi sa mga nagawa o hindi nagawa. Ibinibigay din ang paghahambing ng gantimpala: ang puṇya ng pag-aalay ng buong sansinukob (brahmāṇḍa) ay sinasabing katumbas ng pagligo sa tubig ng Jāhnavī sa panahon ng Kārttikī. Sa huli, binabanggit na sa Kali-yuga ay lalong bihira at mahirap makamit ang ganitong darśana, kaya lalo ring tumitindi ang halaga ng snāna–dāna sa Prabhāsa sa tubig ng Gaṅgā/Jāhnavī.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि गंगां त्रिपथगामिनीम् । अनरकेशतो देवि ऐशान्यां दिशि संस्थिताम्
Wika ni Īśvara: Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa Gaṅgā na dumadaloy sa tatlong landas; O Devī, siya’y naroroon sa hilagang-silangan mula sa Anarakeśa.
Verse 2
स्वयंभूतां धरामध्यादानीतां विष्णुना पुरा । यादवानां तु मुक्त्यर्थं सर्वपापोपशान्तये
Siya’y kusang nahayag; noong unang panahon, dinala siya ni Viṣṇu mula sa pinakasentro ng lupa, alang-alang sa kalayaan (mukti) ng mga Yādava at sa pagpapawi ng lahat ng kasalanan.
Verse 3
यस्तत्र कुरुते स्नानं कथंचित्पुण्यसंचयात् । श्राद्धं चैव विधानेन न स शोचेत्कृताकृते
Sinumang maligo roon—dahil sa naipong kabutihan—at magsagawa rin ng śrāddha ayon sa tuntunin, ay hindi na magdadalamhati sa nagawa o sa hindi nagawa.
Verse 4
ब्रह्माण्डं सकलं दत्त्वा यत्पुण्यफलमाप्नुयात् । तत्पुण्यं प्राप्नुयाद्देवि कार्तिक्यां जाह्नवीजले
O Devī, ang kapalarang-buting makakamtan sa pag-aalay ng buong sansinukob, yaon ding kapalarang-buti ang natatamo sa pagligo/pagsasagawa ng mga ritwal sa tubig ng Jāhnavī sa buwan ng Kārtika.
Verse 5
कलौ युगे तु संप्राप्ते दुर्ल्लभं तत्र दर्शनम् । किं पुनः स्नानदानं तु प्रभासे जाह्नवीजले
Kapag dumating na ang Kali-yuga, maging ang simpleng darśana—ang makakita sa banal na presensya—ay bihira; lalo pa kaya ang pagligo at pagbibigay-dāna sa tubig ng Jāhnavī sa Prabhāsa!
Verse 229
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये गंगामाहात्म्यवर्णनंनामैकोनत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-229 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Gaṅgā,” sa unang Prabhāsa-kṣetra Māhātmya, sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśītisāhasrī Saṃhitā.