Adhyaya 201
Inilalahad ng adhyāya na ito ang isang diskursong teolohiyang Śaiva kung saan itinuturo ni Īśvara (Śiva) ang isang tiyak na pook sa Prabhāsa: ang dakilang śmaśāna o pook ng pagsusunog ng bangkay na kaugnay ni Kālabhairava, at ang kalapit na Brahma-kuṇḍa. Ang diwa ng kabanata ay pangkaligtasan at nakatali sa lugar na ito. Ipinahahayag ni Śiva na ang sinumang mamatay o masunog ang labi roon—kahit sa masamang kalagayan o sa kamatayang “hindi sa takdang oras” (kāla-viparyaya)—ay sinasabing makakamit ang mokṣa, ang paglaya. Pinalalawak pa ang pangako hanggang sa mga itinuturing na may mabibigat na paglabag ayon sa pamantayang etikal ng teksto. Inuugnay ni Śiva ang bisa ng pook sa presensya ni Maṅkīśvara at sa kalagayang “kṛtasmaratā” (matatag sa pag-alaala sa Diyos), kaya inilalarawan ang śmaśāna bilang “apunarbhava-dāyaka,” isang pook na nagkakaloob ng kalayaan mula sa muling pagsilang. Binabanggit din ang sandaling pangkalendaryo/pang-astronomiya na “viṣuva” bilang makahulugang tanda ng panahon para sa pagpapahalagang ritwal ng lugar. Sa wakas, ipinahahayag ni Śiva ang Kanyang walang kupas na pag-ibig at pagkapit sa minamahal na kṣetra na ito, na sa retorika ng siping ito ay itinatanghal pang higit na mahalaga kaysa Avimukta.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्मिन्स्थाने महादेवि स्मशानं कालभैरवम् । ब्रह्मकुण्डं वरारोहे यावद्देवः कृतस्मरः
Wika ni Īśvara: Sa mismong pook na iyon, O Mahādevī—O marikit ang balakang—naroon ang cremation-ground ni Kālabhairava at ang Brahmakuṇḍa, sa loob ng sagradong hanggahang sinasaklaw ng diyos na Kṛtasmara.
Verse 2
तत्र ये प्राणिनो दग्धा मृताः कालविपर्ययात् । ते सर्वे मुक्तिमायांति महापातकिनोऽपि वा
Yaong mga nilalang na sinusunog doon at namamatay dahil sa pag-ikot ng panahon (ang di-maiiwasang kamatayan)—silang lahat ay nakakamit ang mokṣa, kahit pa sila’y mga dakilang makasalanan.
Verse 3
कृतस्मरान्महादेवि यावन्मंकीश्वरः स्थितः । महास्मशानं तद्देवि अपुनर्भवदायकम्
O Mahādevī, mula sa Kṛtasmara hanggang sa kinaroroonan ni Maṃkīśvara, yaong dakilang pook ng pagsusunog ng bangkay, O Diyosa, ay nagkakaloob ng paglaya sa muling pagsilang.
Verse 4
तस्मिन्स्थाने वहेद्यत्र विषुवं प्राणिनां प्रिये । तत्रोषरं स्मृतं क्षेत्रं तन्मे प्रियतरं सदा
O minamahal, sa pook na yaon kung saan dinadala ang ‘viṣuva’ ng mga nilalang—ang takdang pagliko ng buhay at kamatayan—ang lupain ay inaalala bilang Uṣara-kṣetra; at ito’y laging lalo kong minamahal.
Verse 5
कल्पांतेऽपि न मुंचामि अविमुक्तात्प्रियं मम
Kahit sa wakas ng isang kalpa, hindi Ko iniiwan ang Avimukta, sapagkat ito’y mahal sa Akin.
Verse 201
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कालभैरवस्मशानमाहात्म्यवर्णनं नामैकोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod, sa ikapitong aklat na tinatawag na Prabhāsa Khaṇḍa, sa unang bahagi na pinamagatang Prabhāsa-kṣetra-māhātmya, nagwakas ang ika-201 kabanata na tinawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Pook ng Pagsusunog ni Kālabhairava.”