Adhyaya 184
Nagsalita si Īśvara kay Devī at itinuro ang isang dakilang dambana na tinatawag na Mankīśvara, na nasa malapit ng Trisaṅgama, at pinupuri bilang tagapag-alis ng kasalanan at tagapaglinis ng loob ng mga deboto. Isinalaysay ng kabanata ang pinagmulan ng pangalan: ang pantas na si Mankī, na itinuturing na nangunguna sa mga ascetic, ay nakilala ang Prabhāsa bilang minamahal na dakilang banal na pook ni Śaṅkara. Nagsagawa siya ng matinding tapas, nabubuhay sa mga ugat, tuber at prutas. Pagkaraan ng mahabang panahon, itinatag niya (pratiṣṭhāpya) si Mahādeva sa anyong liṅga. Nalugod si Mahādeva at nagkaloob ng biyaya; hiniling ng pantas na manatili si Śiva roon bilang liṅga na may tatak ng kanyang pangalan sa napakahabang panahon. Pumayag si Śiva, nagkubli, at mula noon ang liṅga ay tinawag na Mankīśvara. Tinutukoy rin ang takdang panahon at payak na ritwal: ang pagsamba sa ika-13 o ika-14 na araw ng buwan (tithi) sa buwan ng Māgha, gamit ang limang upacāra, ay nagbibigay ng ninanais na bunga. Ang mga pilgrim na naghahangad ng ganap na yātrā-phala ay inuutusang magsagawa ng go-dāna sa pook na iyon.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि मंकीश्वरमनुत्तमम् । त्रिसंगमसमीपस्थं सर्वपातकनाशनम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Mahādevī, marapat na magtungo sa walang kapantay na Maṃkīśvara, na nasa malapit sa Trisaṅgama, ang tagapuksa ng lahat ng kasalanan.”
Verse 2
मंकीनाम ऋषिः पूर्वमासीत्स तपतां वरः । स च ज्ञात्वा महाक्षेत्रं प्रभासं शंकरप्रियम्
Noong unang panahon ay may isang rishi na nagngangalang Maṃkī, ang pinakadakila sa mga nagsasagawa ng tapas. At nang malaman niyang ang Prabhāsa ay isang dakilang banal na pook na minamahal ni Śaṅkara,
Verse 3
अतपद्वै तपो घोरं कन्दमूलफलाशनः । वर्षाणामयुतं साग्रं प्रतिष्ठाप्य महेश्वरम्
Isinagawa niya ang mabagsik na pag-aayuno at pagninilay, nabubuhay lamang sa mga ugat, bumbong, at bunga; at sa loob ng mahigit sampung libong taon, itinatag (at sinamba) niya roon si Maheśvara.
Verse 4
ततस्तुष्टो महादेवो ददौ प्रीतो वरं तदा । स वव्रे यदि तुष्टोऽसि अस्मिन्स्थाने स्थितो भव
Pagkaraan, si Mahādeva, nalugod at nagalak, ay nagkaloob ng isang biyaya. Pinili ng pantas: “Kung ikaw ay nasiyahan, manatili kang nakatatag sa mismong pook na ito.”
Verse 5
मन्नामांकितलिंगस्तु वस कल्पायुतायुतम् । एवमस्त्वित्यथेत्युक्त्वा तत्रैवान्तरधीयत
“Nawa’y manatili ang liṅga na may tatak ng aking pangalan sa loob ng sampu-sampung libong kalpa.” Sa pagsasabing, “Mangyari nawa,” at “Oo,” siya’y naglaho rin doon mismo.
Verse 6
तदाप्रभृति तल्लिंगं मंकीश्वरमिति श्रुतम् । माघे मासे त्रयोदश्यां चतुर्दश्यामथापि वा
Mula noon, ang liṅga na iyon ay nakilala sa pangalang “Maṃkīśvara.” Sa buwan ng Māgha, sa ikalabintatlong tithi o maging sa ikalabing-apat,
Verse 7
पूज्याः पंचोपचारेण प्राप्नुयादीप्सितं फलम् । गोदानं तत्र वै देयं सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः
Dapat silang sambahin sa pamamagitan ng limang handog (pañcopacāra); sa gayon makakamit ang ninanais na bunga. At doon, tunay nga, ang mga naghahangad ng ganap na gantimpala ng paglalakbay-pananampalataya ay dapat magbigay ng kaloob na baka (godāna).
Verse 184
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये मंकीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुरशीत्युत्तरशततमोऽध्यायः
Kaya nga, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa—sa loob ng Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod—nagtatapos ang ika-184 na kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Maṃkīśvara,” sa ikapitong aklat, ang Prabhāsa Khaṇḍa, sa unang bahagi na tinatawag na Prabhāsa-kṣetra Māhātmya.