Adhyaya 171
Nagsalita si Īśvara (Śiva) kay Devī at itinuro ang kalapit na pook ng Diyosa na tinatawag na Ekallavīrikā, saka isinalaysay ang pinagmulan ng kabanalan sa Prabhāsa-kṣetra. Ipinakikita rito ang ugnayan ng banal na lugar at ng biyayang dulot ng wastong pagsamba. Dumating sa Prabhāsa ang haring Daśaratha ng dinastiyang Solar at nagsagawa ng matinding tapas. Nagtatag siya ng isang liṅga at sumamba kay Śaṅkara upang kalugdan Siya, at humiling ng isang makapangyarihang anak. Ipinagkaloob ng Diyos ang anak na pinangalanang Rāma, bantog sa tatlong daigdig; ang mga nilalang sa langit, mga diyos, daitya/asura, at mga rishi—kabilang si Vālmīki—ay umaawit ng kanyang papuri. Nagtatapos ang kabanata sa tagubilin sa ritwal at phalaśruti: sa bisa ng liṅga, nakamit ng hari ang dakilang katanyagan. Gayundin, ang sinumang sumamba rito sa buwan ng Kārttika, lalo na sa pagtalima ng Kārttikā, ayon sa tamang pamamaraan, na may pag-aalay ng ilawan at mga handog, ay magkakamit ng yaśas—dangál at mabuting pangalan. Pinagdurugtong nito ang lugar (Prabhāsa), bagay (liṅga), panahon (Kārttika), at bunga (katanyagan).
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवीमेकल्लवीरिकाम् । एकल्लवीरायाम्ये तु नातिदूरे व्यवस्थिताम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan nito, O Dakilang Diyosa, marapat na magtungo sa Diyosa Ekallavīrikā, na naroroon hindi kalayuan sa timog ng Ekallavīrā.”
Verse 2
पूर्वं दशरथो योऽसौ सूर्यवंशविभूषणः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपश्चक्रे सुदुश्चरम्
Noong unang panahon, si Daśaratha—hiyas ng angkang Solar—ay dumating sa banal na pook ng Prabhāsa at nagsagawa ng napakahirap na pag-aayuno at pagninilay (tapas).
Verse 3
लिंगं तत्र प्रतिष्ठाप्य तोषयामास शांकरम् । स देवं प्रार्थयामास पुत्रं चैवामितौजसम्
Doon ay itinatag niya ang isang Liṅga at kinalugdan ni Śaṅkara (Śiva). Pagkaraan, nanalangin siya sa Diyos na pagkalooban siya ng isang anak na lalaki na may di-masukat na ningning.
Verse 4
ददौ तस्य तदा पुत्रं देवं त्रैलोक्यपूजितम् । रामेति नाम यस्यासीत्त्रैलोक्ये प्रथितं यशः
Noon, ipinagkaloob ng Diyos sa kanya ang isang anak—banal at sinasamba sa tatlong daigdig. Ang pangalan niya ay Rāma, at ang kanyang karangalan ay sumikat sa tatlong daigdig.
Verse 5
यस्याद्यापीह गायन्ति भूर्भुवःस्वर्नि वासिनः । देवदैत्यासुराः सर्वे वाल्मीक्याद्या महर्षयः
Hanggang ngayon, inaawit pa rin siya ng mga naninirahan sa Bhūr, Bhuvaḥ, at Svar—mga deva, daitya, at asura, at ang mga dakilang rishi na pinangungunahan ni Vālmīki.
Verse 6
तल्लिंगस्य प्रभावेन प्राप्तं राज्ञा महद्यशः । कार्तिक्यां कार्तिके मासि विधिना यस्तमर्चयेत् । दीपपूजोपहारेण यशस्वी सोऽपि जायते
Sa bisa ng Liṅga na iyon, nakamit ng hari ang dakilang katanyagan. Sinumang sumamba rito nang wasto sa buwan ng Kārttika—lalo na sa kabilugan ng buwan, Kārttikā—na may handog ng pagsamba sa ilawan, siya man ay nagiging marangal at tanyag.
Verse 171
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये दशरथेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa, at sa unang bahagi, ang Māhātmya ng banal na pook ng Prabhāsa, ang ika-171 kabanata na pinamagatang “Ang pagsasalaysay ng kadakilaan ni Daśaratheśvara.”