Adhyaya 121
Inilalahad ng kabanatang ito ang isang Śaiva na alamat ng banal na pook tungkol sa pinagmulan at dakilang bisa ng Jāmadagnyēśvara liṅga sa Prabhāsakṣetra. Ipinapaliwanag ni Īśvara ang pagkakasunod ng paglalakbay-dambana patungong Rāmeśvara—na sinasabing itinatag ni Rāma Jāmadagnya (Paraśurāma)—at itinuturo ang isang makapangyarihang liṅga na pumupuksa ng kasalanan, kaugnay ng Gopīśvara, na may tiyak na palatandaan ng layo. Inaalaala rin ang mabigat na krisis-etikal ni Paraśurāma: ang pagpatay sa ina dahil sa utos ng ama, ang sumunod na pagsisisi, at ang pagpapalubag kay Jamadagni, hanggang sa matamo ang biyayang muling pagbuhay kay Reṇukā. Bagaman natanggap ang biyaya, nagsagawa pa rin si Paraśurāma ng pambihirang tapas sa Prabhāsa, itinatag si Mahādeva (Śaṅkara), at tinanggap ang kagalakan ng Diyos at ang mga minimithing gantimpala; nananatili roon si Mahēśvara. Isinasaad pa ang sumunod na pakikidigma ni Paraśurāma laban sa mga kṣatriya, ang kanyang mga ritwal (may banggit sa Kurukṣetra at pañcanada), at ang pagtupad sa mga tungkuling pangninuno, bago niya ipagkaloob ang daigdig sa mga brāhmaṇa. Ayon sa phalaśruti, ang pagsamba sa liṅgang ito ay nagpapalaya kahit sa makasalanan mula sa lahat ng dungis at nagdadala sa kaharian ni Umāpati; at ang pagpupuyat sa caturdaśī ng madilim na kalahati ng buwan ay may bungang tulad ng aśvamedha at kagalakang makalangit.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि रामेश्वरमनुत्तमम् । जामदग्न्येन रामेण स्वयं तत्र प्रतिष्ठितम्
Wika ni Īśvara: “Pagkaraan, O Mahādevī, marapat na magtungo sa walang kapantay na Rāmeśvara, na itinatag doon mismo ni Jāmadagnya Rāma.”
Verse 2
गोपीश्वराच्च वायव्ये धनुषां त्रिंशकेऽन्तरे । स्थितं महाप्रभावं हि लिंगं पातकनाशनम्
Sa hilagang-kanluran ng Gopīśvara, sa layong tatlumpung dhanuṣ, nakatindig ang isang liṅga na may dakilang kapangyarihan, tagapuksa ng kasalanan.
Verse 3
यदा रामेण देवेशि जमदग्निसुतेन वै । कृतो मातृवधो घोरः पितुराज्ञानुवर्तिना
Nang panahong iyon, O diyosa ng mga diyos, si Rāma na anak ni Jamadagni, sa pagsunod sa utos ng kanyang ama, ay gumawa ng kakila-kilabot na pagpatay sa ina,
Verse 4
तदा मनसि संतापं कृत्वा निर्वेदमागतः । ततः प्रसन्नतां यातो जमदग्निर्महातपाः
Noon, nang maramdaman niya ang dalamhati sa isipan at malugmok sa pagsisisi, si Jamadagni—ang dakilang asceta—ay sumunod na naging payapa at mapagpala ang loob.
Verse 5
ददौ वरं ततस्तुष्टो रेणुकायाश्च जीवितम् । एवं यद्यपि सा तत्र जीविता वरवर्णिनी
Nalugod siya at nagkaloob ng isang biyaya—ang buhay kay Reṇukā. Kaya, bagaman ang marikit na ginang ay naibalik sa buhay doon,
Verse 6
तथापि सघृणो देवि जामदग्न्यो महाप्रभः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपश्चक्रे ततोऽद्भुतम्
Gayunman, O Diyosa, ang mahabaging Jāmadagnya, na nagliliwanag sa dakilang kapangyarihan, ay dumating sa banal na pook ng Prabhāsa at doon nagsagawa ng kahanga-hangang pag-aayuno at pagninilay.
Verse 7
प्रतिष्ठाप्य महादेवं शंकरं लोकशंकरम् । दिव्यं वर्षशतं साग्रं ततस्तुष्टो महेश्वरः
Matapos itatag si Mahādeva—si Śaṅkara, ang tagapagpala ng mga daigdig—nagsagawa siya ng austeridad sa loob ng ganap na sandaang banal na taon; at pagkaraan, si Maheśvara ay nalugod.
Verse 8
ददौ तस्येप्सितं सर्वं स्वयं तत्रैव संस्थितः । ततः कृतार्थतां प्राप्तो जामदग्न्यो महाऋषिः
Ipinagkaloob Niya sa kanya ang lahat ng ninanais, at Siya mismo’y nanatili roon. Pagkaraan, si Jāmadagnya, ang dakilang rishi, ay nakamit ang ganap na katuparan ng layon.
Verse 9
त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवीं जित्वा हत्वा च क्षत्रियान् । कृत्वा पंचनदं तत्र कुरुक्षेत्रे महामनाः
Matapos masakop ang daigdig nang dalawampu’t isang ulit at mapuksa ang mga kṣatriya, ang dakilang-loob na iyon ay lumikha ng Pañcanada roon sa Kurukṣetra.
Verse 10
रक्तैः संपूर्णतां नीत्वा क्षत्रियाणां वरानने । आनृण्यं समनु प्राप्तः पितॄणां यो महाबलः
O marikit ang mukha, nang mapuno iyon ng dugo ng mga kṣatriya, ang makapangyarihang bayani ay nakamit ang pagkalaya sa utang sa mga ninuno (pitṛ).
Verse 11
एवं क्षत्त्रान्तकं कृत्वा दत्त्वा विप्रेषु मेदिनीम् । कृतार्थतामनुप्राप्तस्त्रैलोक्ये ख्यातपौरुषः
Kaya nga, matapos maging tagapagpuksa ng mga kṣatriya at ipagkaloob ang lupa sa mga brāhmaṇa, natamo niya ang kaganapan; ang kanyang kabayanihan ay sumikat sa tatlong daigdig.
Verse 12
तेन तत्स्थापितं लिंगं क्षेत्रे प्राभासिके शुभे । यस्तं पूजयते भक्त्या पापयुक्तोऽपि मानवः । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्याति लोकमुमापतेः
Sa mapalad na banal na pook ng Prābhāsa, itinatag niya ang liṅga na iyon. Sinumang sumamba rito nang may debosyon—kahit taong nabibigatan ng kasalanan—ay napapalaya sa lahat ng paglabag at nakararating sa kaharian ni Umāpati (Śiva).
Verse 13
ज्येष्ठकृष्णचतुर्दश्यां जागृयात्तत्र यो नरः । सोऽश्वमेधफलं प्राप्य मोदते दिवि देववत्
Sa ika-labing-apat na araw (caturdaśī) ng madilim na kalahati ng buwang Jyeṣṭha, sinumang magpuyat at magbantay roon ay tatanggap ng bunga ng handog na Aśvamedha at magagalak sa langit na gaya ng isang diyos.
Verse 121
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जामदग्न्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-121 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Jāmadagnyeśvara,” sa Prabhāsa Khaṇḍa—sa loob ng Prabhāsakṣetra Māhātmya—ng kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunan ng walumpu’t isang libong taludtod.