Adhyaya 109
Itinuro ni Īśvara kay Mahādevī ang pagpunta sa dakilang Anileśvara. Ang pook ay nasa hilagang dako at tinukoy ang layo na tatlong dhanus, tanda ng masusing pagtukoy sa mga tīrtha. Ang liṅga roon ay inilarawang may dakilang kapangyarihan (mahāprabhāva) at sinabing nakapapawi ng kasalanan sa pamamagitan ng darśana—ang taimtim na pagtanaw. Iniuugnay ng salaysay si Anila sa mga Vasu bilang ikalimang Vasu. Si Anila ay sumamba kay Mahādeva, pinapangyari ang paglitaw ni Śiva nang hayag (pratyakṣīkṛta), at itinatag ang liṅga nang may wastong śraddhā. Sa kapangyarihan ni Īśa, ang anak ni Anila na si Manojava ay naging malakas at ubod ng bilis, na ang galaw ay halos di masundan—halimbawa ng biyayang banal. Sinasabi rin na ang sinumang makakita sa anyo/pook na ito ay mapangangalagaan: malaya sa pighati, walang kapansanan at walang karukhaan. Idinagdag ang payak na handog—isang bulaklak na ilalagay sa ibabaw ng liṅga—na nangangakong magdudulot ng ligaya, kapalaran, at kagandahan. Sa wakas, ang phalāśruti ay nagsasaad na ang pakikinig at pag-ayon sa māhātmya na pumupuksa ng kasalanan ay nagbubunga ng katuparan ng mga layunin.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि अनिलेश्वरमुत्तमम् । तस्योत्तरेशानदिक्स्थं धनुषां त्रितये प्रिये
Wika ni Īśvara: Pagkaraan, O Mahādevī, magtungo ka sa dakilang Anileśvara. Minamahal, ito’y nasa hilaga, sa dako ng Īśāna, sa layong tatlong haba ng busog.
Verse 2
लिंगं महाप्रभावं हि दर्शनात्पापनाशनम् । वसूनां पञ्चमो योऽसावनिलः परिकीर्तितः
Ang liṅga na iyon ay tunay na may dakilang kapangyarihan; sa pagtanaw pa lamang, napapawi ang mga kasalanan. Si Anila—na tanyag sa ganitong pangalan—ang ikalima sa mga Vasu.
Verse 3
स चाऽराध्य महादेवं प्रत्यक्षीकृतवान्भवम् । लिंगं प्रतिष्ठयामास सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः
At siya, matapos sambahin si Mahādeva, ay ipinamalas si Bhava sa harap ng kaniyang mga mata; taglay ang wastong pananampalataya, itinatag niya ang liṅga nang marapat.
Verse 4
एवमीशप्रभावेन सुतस्तस्याऽप्यभूद्बली । मनोजवेति विख्यातो ह्यविज्ञातगतिस्तथा
Kaya nito, sa kapangyarihan ng Panginoon, maging ang kaniyang anak ay naging makapangyarihan; tanyag sa pangalang Manojava, at ang kaniyang mga galaw ay di rin masukat ng isip.
Verse 5
तं दृष्ट्वा व्याधिना मर्त्यो पीड्यते न कदाचन । नान्धो न बधिरो मूको न रोगी न च निर्धनः । कदाचिज्जायते मर्त्यस्तेन दृष्टेन भूतले
Ang sinumang nakakita sa Kaniya (Śiva) sa banal na pook na yaon ay hindi na muling pahihirapan ng karamdaman. Sa ibabaw ng lupa, ang nakakita sa Kaniya ay hindi na isisilang kailanman na bulag, bingi, pipi, maysakit, o dukha.
Verse 6
पुष्पमेकं तु यो दद्यात्तस्य लिंगस्य चोपरि । सुखसौभाग्यसंपन्नः स सदा रूपवान्भवेत्
Sinumang maghandog kahit isang bulaklak lamang sa ibabaw ng liṅga na yaon ay mapupuspos ng ligaya at magandang kapalaran, at laging magkakaroon ng kaaya-ayang anyo.
Verse 7
इत्येवं कथितं देवि माहात्म्यं पापनाशनम् । श्रुत्वाऽनुमोद्य भावेन सर्वकामैः समृद्ध्यते
Gayon, O Diyosa, naipahayag ang kadakilaang ito—tagapuksa ng kasalanan. Ang sinumang makinig at sumang-ayon nang may pusong deboto ay pagkakalooban ng katuparan ng lahat ng ninanais.
Verse 109
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये ऽनिलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम नवोत्तरशतत मोऽध्यायः
Sa gayon nagwakas ang ika-109 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Anileśvara,” sa unang Prabhāsa-kṣetra Māhātmya ng ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.