Adhyaya 42
Ang Kabanata 42 ay isang masinsing phalaśruti na pahayag na iniuugnay kay Prahlāda. Binubuksan ito sa pagsasabing ang vṛṣotsarga (ritwal na pagpapalaya ng toro) na isinasagawa sa Dvārakā—lalo na sa mga buwang Vaiśākha at Kārtika—ay nagdudulot ng pag-angat matapos ang kamatayan, kabilang ang pagkalaya mula sa masasamang kalagayan. Pagkaraan, binabanggit ang mabibigat na kasalanan gaya ng brahmahatyā, surāpāna, pagnanakaw, at mga paglabag na may kinalaman sa guru, upang idiin ang lunas: ang pagligo sa Gomati at ang pagdanas ng darśana ni Kṛṣṇa ay sinasabing nakapapawi kahit ng matagal nang naipong kasamaan. Sa Kali-yuga, itinatampok ang mga gawaing debosyonal: ang pagtanaw kay Rukmiṇī nang may bhakti, ang pag-ikot (pradakṣiṇa) sa lungsod, at ang pagbigkas ng isang libong pangalan. Inilalarawan ang isang pagsasanay na nakasentro sa Dvādaśī—ang pagbigkas ng Dvārakā-māhātmya sa harap ni Viṣṇu—na may bungang karangalan at paglalakbay sa makalangit na daigdig. Pagkatapos ay lumilipat ang kabanata sa hangaring pang-angkan (“nawa’y ipanganak ang gayong tao sa aming pamilya”), at inilalarawan ang huwarang nagsasagawa: naliligo sa tagpuan ng Gomati at dagat, gumaganap ng śrāddha na may sangkap na sapinḍa, gumagalang sa mga Vaiṣṇava (kabilang ang pagbibigay ng gopīcandana), at nagbabasa, nakikinig, sumusulat, at nag-iingat ng māhātmya sa tahanan. Itinataas ang pagsulat at pag-iingat ng teksto (likhita-dhāraṇa) bilang tuloy-tuloy na pinagmumulan ng merit, inihahambing sa dakilang dāna at tapas, at sinasabing nagpapawi ng takot at nagbabawas ng kakulangan sa ritwal. Sa wakas, ipinahahayag na ang Dvārakā ay pook na kinaroroonan ni Viṣṇu, ng lahat ng tīrtha, mga deva, yajña, Veda at ṛṣi; at binabalaan na ang kabutihan na walang pakikinig sa māhātmya ay nagiging walang bisa, samantalang ang tapat na pakikinig ay nagdudulot ng kasaganaan at supling sa itinakdang panahon.
Shlokas
Verse 1
प्रह्लाद उवाच । वृषोत्सर्गं करिष्यंति वैशाख्यां चैव कार्तिके । द्वारकायां पिशाचत्वं मुक्त्वा यांति पितामहाः
Sinabi ni Prahlāda: “Sa buwan ng Vaiśākha at gayundin sa Kārttika, isasagawa nila ang vṛṣotsarga, ang ritwal ng pagpapalaya ng toro bilang dharma. Sa Dvārakā, ang mga ninuno ay napapalaya mula sa kalagayang piśāca at nakararating sa kanilang mabuting hantungan.”
Verse 2
ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयं गुर्वंगनागमः । एवंविधानि पापानि कृत्वा चैव गुरूण्यपि
“(Kahit) ang brahmahatyā, pag-inom ng alak, pagnanakaw, at paglapastangan sa asawa ng guro—matapos gumawa ng mga kasalanang ganito, maging yaong pinakamabibigat…”
Verse 3
स्नानमात्रेण गोमत्यां श्रीकृष्णस्य च दर्शनात् । विलयं याति दैत्येन्द्र कल्पकोटिकृतान्यपि
Sa pagligo lamang sa Ilog Gomatī at sa pagkamit ng darśana (banal na pagtanaw) kay Śrī Kṛṣṇa, kahit ang mga kasalanang naipon sa di-mabilang na koṭi ng kalpa ay nalulusaw, O panginoon ng mga Daitya.
Verse 4
रुक्मिणीं ये प्रपश्यंति भक्तियुक्ताः कलौ नराः । पुरीं प्रदक्षिणां कृत्वा जप्त्वा नामसहस्रकम्
Sa Panahong Kali, yaong mga taong puspos ng debosyon na tumatanaw kay Rukmiṇī—pagkaraang magsagawa ng pradakṣiṇā (pag-ikot na pagsamba) sa lungsod at bigkasin ang isang libong Banal na Pangalan…
Verse 5
प्रदक्षिणीकृतं सर्वं ब्रह्मांडं नात्र संशयः । महादानैस्तु चान्यत्र यत्फलं परिकीर्तितम् । द्वारकायां तु रुक्मिण्यां दृष्टायां जायते तदा
Sa pradakṣiṇā na iyon, ang buong sansinukob ay waring naipag-ikot na—walang alinlangan. At ang bungang ipinahahayag sa iba’t ibang dako mula sa mahādāna, yaon ding bunga ang sumisilang sa Dvārakā kapag nakita si Rukmiṇī.
Verse 6
द्वादशीवासरे प्राप्ते माहात्म्यं द्वारकाभवम् । पठते संनिधौ विष्णोः शृणु वक्ष्यामि तत्फलम्
Kapag sumapit ang araw ng Dvādaśī, ang sinumang bumibigkas ng Dvārakā Māhātmya na ito sa harap ni Viṣṇu—makinig, ipahahayag ko ang bunga niyon.
Verse 7
सर्वेषु चैव लोकेषु कामचारी विराजते । पद्मवर्णेन यानेन किंकिणीजालमालिना
Sa lahat ng daigdig, siya’y nagniningning bilang isang malayang nakagagalaw ayon sa nais, nakasakay sa sasakyang makalangit na kulay-lotó, na pinalamutian ng lambat ng mga kampanilyang kumakalansing.
Verse 8
दिव्यश्वेताश्वयुक्तेन कामगेन यथासुखम् । आभूतसंप्लवं यावत्क्रीडतेऽप्सरसां गणैः
Nakayuko sa mga banal na puting kabayo at may karwaheng tumutupad ng ninanais, siya’y nagagalak ayon sa nais, nakikipaglaro sa mga pangkat ng apsara hanggang sa pagkalusaw ng sansinukob.
Verse 9
कृतकृत्यश्च भवति कल्पकोटिसमन्वितः । यथा निर्मथनादग्निः सर्वकाष्ठेषु दृश्यते । तथा च दृश्यते धर्मो द्वादशीसेवनान्नरे
Siya’y nagiging ganap na natupad ang layon, pinagkalooban ng gantimpalang kasingdami ng mga kalpa. Kung paanong ang apoy ay nasa bawat piraso ng kahoy at nahahayag sa pagkikiskis, gayon din nahahayag ang dharma sa tao sa pagtalima sa Dvādaśī.
Verse 10
अतः परं प्रवक्ष्यामि पितृभिः परिकीर्तितम् । अपि स्यात्स कुलेऽस्माकं गोमत्यां श्रद्धया नरः । स्नात्वा संपूज्य कृष्णं च श्राद्धं कुर्यात्सपिण्डकम्
Ngayon ay ipahahayag ko ang ipinahayag ng mga Pitṛ. Nawa’y may isang lalaki sa aming angkan na, may pananampalataya, maligo sa Gomati, sambahin nang wasto si Kṛṣṇa, at pagkatapos ay magsagawa ng śrāddha na may handog na piṇḍa para sa mga kamag-anak na sapinda.
Verse 11
अपि स्यात्स कुलेऽस्माकं गोमत्युदधिसंगमे । स्नात्वा पश्यति यः कृष्णमस्माकं तारणाय वै
Nawa’y may isa sa aming angkan na, matapos maligo sa tagpuan ng Gomati at dagat, ay makakita kay Kṛṣṇa—sapagkat tunay, ito’y para sa aming pagliligtas.
Verse 12
अपिस्यात्स कुलऽस्माकं यः श्रुत्वा ब्राह्मणाननात् । द्वारकामाहात्म्यमिदं पूजयिष्यति भक्तितः
Nawa’y may isa sa aming angkan na, matapos marinig mula sa bibig ng isang brāhmaṇa ang Dvārakā-māhātmya na ito, ay pararangalan at igagalang ito nang may debosyon.
Verse 13
भविष्यति कुलेऽस्माकं यो गच्छेद्द्वारकां पुरीम् । संप्राप्य द्वादशीं शुद्धां यः करिष्यति जागरम्
Sa aming angkan ay magkakaroon ng isang tutungo sa banal na lungsod ng Dvārakā; pagdating sa dalisay na Dvādaśī, siya’y magsasagawa ng sagradong pagpupuyat (jāgaraṇa).
Verse 14
भविष्यति कुलेऽस्माकं पुत्रो वा दुहिता तथा । स्तुवन्नामसहस्रं तु कृष्णस्याग्रे पठिष्यति
Sa aming angkan ay magkakaroon ng isang anak na lalaki—o gayundin ay anak na babae—na sa pagpupuri sa Panginoon ay bibigkas ng sanlibong pangalan ni Kṛṣṇa sa Kanyang harapan.
Verse 15
अपि स्यात्स कुलेऽस्माकं भविष्यति धृतव्रतः । गोपीचन्दनदानेन यस्तोषयति वैष्णवान्
Nawa’y sa aming angkan ay may isang matatag sa mga panata (vrata), at nagpapasaya sa mga Vaiṣṇava sa pamamagitan ng pag-aalay ng gopī-candana.
Verse 16
अपि स्यात्स कुलेऽस्माकं वैष्णवानां तु सन्निधौ । द्वारकायाश्च माहात्म्यं पठिष्यति जितेन्द्रियः
Nawa’y sa aming angkan ay may isang may pagpipigil-sa-sarili, at sa harap ng mga Vaiṣṇava ay bibigkas ng māhātmya, ang kadakilaan ng Dvārakā.
Verse 17
भविष्यति कुलेऽस्माकं माहात्म्यं द्वारकाभवम् । लिखित्वा कृष्णतुष्ट्यर्थं स्वगृहे धारयिष्यति
Sa aming angkan ay magkakaroon ng isang magsusulat ng māhātmya na nagmula sa Dvārakā upang ikalugod ni Kṛṣṇa, at iingatan ito sa sarili niyang tahanan.
Verse 18
स्वर्णदानं च गोदानं भूमिदानं तथैव च । यावज्जीवं भवेद्दत्तं येनेदं धारितं कलौ
Ang sinumang nag-iingat ng Māhātmya na ito sa Panahong Kali ay waring nagkaloob, sa buong buhay niya, ng handog na ginto, handog na mga baka, at handog na lupain.
Verse 19
तप्तकृच्छ्रं महाकृच्छ्रं मासोपोषणमेव च । यावज्जीवं कृतं तेन येनेदं श्रावितं कलौ
Ang sinumang nagpaparinig ng Māhātmya na ito sa Panahong Kali ay waring sa buong buhay niya’y nagsagawa ng taptakṛcchra, mahākṛcchra, at mga pag-aayunong tumatagal ng isang buwan.
Verse 20
प्रायश्चित्तानि चीर्णानि पापानां नाशनाय । द्वारकायाश्च माहात्म्यं येन विस्तारितं कलौ
Isinasagawa ang mga prāyaścitta upang mapuksa ang mga kasalanan; gayundin, sa Panahong Kali, sa pamamagitan ng aral na ito ay naipapamalita ang kadakilaan ng Dvārakā.
Verse 21
तावत्तिष्ठंति पुरुषे ब्रह्महत्यादिकानि च । यावन्न लिखते जंतुर्माहात्म्यं द्वारकाभवम्
Ang mga kasalanan, mula sa pagpatay sa Brahmana at iba pa, ay nananatili sa tao hangga’t hindi niya naisusulat ang Dvārakā Māhātmya.
Verse 22
दानैः सर्वैश्च किं तस्य सर्वतीर्थावगाहनैः । द्वारकायाश्च माहात्म्यं येनेदं लिखितं गृहे
Ano pa ang kailangan niya sa lahat ng kawanggawa at sa pagligo sa lahat ng banal na pook—siya na nagsulat ng Dvārakā Māhātmya na ito sa sariling tahanan?
Verse 23
सर्व दुःखप्रशमनं सर्वकार्य्यप्रसाधनम् । चतुर्वर्गप्रदं नित्यं हरिभक्तिविवर्द्धनम्
Pinapawi nito ang lahat ng dalamhati, tinutupad ang bawat makatarungang gawain, ipinagkakaloob ang apat na layunin ng buhay, at laging nagpapalago ng debosyon kay Hari.
Verse 24
न चाधिर्भवते नूनं याम्यं तस्य भयं नहि । माहात्म्यं पठते यत्र द्वारकायाः समुद्भवम्
Tunay nga, sa pook na binibigkas ang Dvārakā Māhātmya na nagmula sa Dvārakā, walang dumarating na pighati; at para sa kanya, wala ring takot kay Yama.
Verse 25
लिखितं तिष्ठते यस्य गृहे तत्तीर्थमेव च । बलाच्छुणुष्व माहात्म्यं द्वारकायाः समुद्भवम्
Sinumang may nakasulat na kopya nito na nananatili sa kanyang tahanan—ang kanyang bahay ay tunay na isang tīrtha. Kaya makinig nang taimtim sa Dvārakā Māhātmya na nagmula sa Dvārakā.
Verse 26
विधि मन्त्रक्रियाहीनां पूजां गृह्णाति केशवः । माहात्म्यं तिष्ठते नित्यं लिखितं यस्य वेश्मनि । न तस्यागःसहस्रैस्तु कृतैर्लिप्यति मानवः
Tinatanggap ni Keśava maging ang pagsambang kulang sa wastong pamamaraan at ritwal ng mantra. Sa taong sa kanyang tahanan ay laging naroroon ang nakasulat na Māhātmya na ito, hindi siya nadudungisan kahit ng libu-libong kasalanang nagawa.
Verse 27
यः पठेच्छृणुते वापि माहात्म्यं द्वारकाभवम् । न भवेद्भूतवैकल्यं धर्मवैकल्यमेव च
Sinumang bumabasa o kahit nakikinig sa Dvārakā Māhātmya na nagmula sa Dvārakā, hindi magkakaroon sa kanya ng kakulangan sa kagalingan ng katawan at buhay, ni kakulangan sa dharma.
Verse 28
यः स्मरेत्प्रातरुत्थाय माहात्म्यं द्वारकाभवम् । द्वादशीनां च सर्वासां यच्चोक्तं लभते फलम्
Ang sinumang bumangon sa umaga at umaalaala sa Dvārakā Māhātmya ay tatanggap ng bunga ng gantimpalang ipinahayag para sa lahat ng pagtalima sa Dvādaśī.
Verse 29
त्रिदशैः पूज्यते नित्यं वन्द्यते सिद्धचारणैः । माहात्म्यं पठते यो वै द्वारकायाः समुद्भवम्
Ang sinumang bumibigkas ng Dvārakā Māhātmya na nagmula sa Dvārakā ay laging sinasamba ng mga diyos at iginagalang ng mga Siddha at Cāraṇa.
Verse 30
द्वारका वसते यत्र तत्र विष्णुः सनातनः । तत्र तीर्थानि सर्वाणि सर्वे देवाः सवासवाः । यज्ञा वेदाश्च ऋषयस्त्रैलोक्यं सचरा चरम्
Saanman nananahan ang Dvārakā, doon tunay na naninirahan si Viṣṇu, ang Walang Hanggan. Doon naroroon ang lahat ng banal na tīrtha, at ang lahat ng mga diyos kasama si Indra; naroroon ang mga yajña, ang mga Veda, at ang mga ṛṣi—maging ang buong tatlong daigdig, gumagalaw at di-gumagalaw.
Verse 31
शक्तो हि द्वारकां गंतुं मानवो न हि पुत्रक । कृष्णदर्शनजं पुण्यं माहात्म्यं पठतो भवेत्
Anak ko, hindi lahat ng tao ay may kakayahang makarating sa Dvārakā. Ngunit ang sinumang bumibigkas ng Māhātmya na ito ay magkakamit ng kabanalang bunga ng pagdarśana kay Kṛṣṇa.
Verse 32
सत्यं शौचं श्रुतं वित्तं सुशीलं च क्षमाऽर्जवम् । सर्वं च निष्फलं तस्य माहात्म्यं न शृणोति यः
Katotohanan, kalinisan, kaalamang napakinggan, kayamanan, mabuting asal, pagtitiis at katapatan—lahat ng ito’y nawawalan ng bunga para sa hindi nakikinig sa Māhātmya na ito.
Verse 33
षण्मासे च भवेत्पुत्रो लक्ष्मीश्चैव विवर्द्धते । तस्य यः शृणुते भक्त्या माहात्म्यं द्वारकाभवम्
Sa loob ng anim na buwan ay ipagkakaloob ang isang anak na lalaki, at tunay na lalago ang kasaganaan—para sa taong nakikinig nang may debosyon sa Māhātmya na nagmula sa kaluwalhatian ng Dvārakā.
Verse 42
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये द्वारकाक्षेत्रे वृषोत्सर्गादिक्रियाकरण द्वारकामाहात्म्यश्रवणादिफलवर्णनंनाम द्विचत्वारिंशत्तमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-42 kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng mga bunga ng pakikinig sa Dvārakā Māhātmya at iba pang gawain—gaya ng ritwal ng pagpapalaya ng toro—sa banal na kṣetra ng Dvārakā,” sa Prabhāsa Khaṇḍa (Aklat Ikapito) ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.