Adhyaya 37
Inilalahad ng kabanatang ito ang magkakaugnay na aral at ritwal sa banal na heograpiya ng Dvārakā. Una, binibigyang-diin ni Prahlāda na sa Kali-yuga, ang nāma-japa—ang walang patid na pag-uulit ng pangalang «Kṛṣṇa»—ay isang tuloy-tuloy na disiplina na nagdudulot ng pagbabagong espirituwal at pambihirang kabutihang-loob (puṇya). Sumunod, tinutukoy ang mas masusing tuntunin hinggil sa Ekādaśī/Dvādaśī, kabilang ang mga natatanging kalagayan ng tithi gaya ng Unmīlinī, at ang lalo pang pagdami ng gantimpala sa pagpupuyat (jāgaraṇa), pati ang bihirang ayos na Vañjulī sa Kali-yuga. Pagkaraan, lumilipat ang salaysay sa Cakra-tīrtha: ang pagligo roon ay sinasabing nag-aalis ng dungis ng kasalanan at nagtuturo sa nagsasagawa tungo sa “pinakamataas na kalagayan” na di-nagagambala. Itinatangi ang pook sa tradisyong doon hinugasan ni Kṛṣṇa ang banal na cakra. Kasunod ang talaan ng mga batong may tatak ng cakra mula isa hanggang labindalawa, iniuugnay sa mga banal na anyo at sa antas ng bunga—mula sa katatagan at kasaganaan sa daigdig, hanggang sa paghahari, at sa wakas ay nirvāṇa/mokṣa. Nagtatapos ang kabanata sa matibay na phala: ang paghipo o pagsamba sa batong may tatak ng cakra ay nakalulusaw ng mabibigat na kasalanan, at ang pag-alaala rito sa oras ng kamatayan ay nagliligtas. Ang pagligo rin sa Gomati-saṅgama at Bhṛgu-tīrtha ay sinasabing nagpapawi ng matinding karumihan; ang bhakti, kahit may halong pag-uugali, ay itinataas tungo sa sāttvika na kadalisayan.
Shlokas
Verse 1
श्रीप्रह्लाद उवाच । कृष्णकृष्णेति कृष्णेति श्वपचो जागरन्निशि । जपेदपि कलौ नित्यं कृष्णरूपी भवेद्धि सः
Wika ni Śrī Prahlāda: Kahit ang isang caṇḍāla na gising sa gabi, kung sa Panahong Kali ay palagiang nagja-japa—“Kṛṣṇa, Kṛṣṇa, Kṛṣṇa”—tunay na nagkakawangis sa anyo ni Kṛṣṇa, sa bisa ng walang patid na pagbigkas.
Verse 2
कृष्णकृष्णेति कृष्णेति कलौ वदत्यहर्निशम् । नित्यं यज्ञायुतं पुण्यं तीर्थकोटिसमुद्भवम्
Sa Panahong Kali, ang sinumang paulit-ulit na bumibigkas ng “Kṛṣṇa, Kṛṣṇa—Kṛṣṇa” araw at gabi ay patuloy na nagkakamit ng gantimpalang kasinghalaga ng sampung libong yajña, kabanalang tila nagmumula sa di-mabilang na tīrtha.
Verse 3
संपूर्णैकादशी भूत्वा द्वादश्यां वर्द्धते यदि । उन्मीलिनीति विख्याता तिथीनामुत्तमा तिथिः
Kapag ang Ekādaśī ay ganap na nabuo ngunit umaabot hanggang Dvādaśī, ang pambihirang tithi na iyon ay tinatawag na “Unmīlinī”, ang pinakadakila sa lahat ng tithi.
Verse 4
वंजुलीवासरे ये वै रात्रौ कुर्वंति जागरम् । यज्ञायुतायुतं पुण्यं मुहूर्तार्द्धेन जायते
Yaong mga nagbabantay-puyat sa buong gabi sa araw ng Vaṃjulī ay nagkakamit, sa loob lamang ng kalahating muhūrta, ng gantimpalang katumbas ng sampung libo na ulit sampung libong yajña.
Verse 5
संपूर्णा द्वादशी भूत्वा वर्द्धते चापरे दिने । त्रयोदश्यां मुनिश्रेष्ठा वंजुली दुर्ल्लभा कलौ
O pinakadakila sa mga muni, kapag ang Dvādaśī ay ganap na ngunit umaabot pa sa susunod na araw hanggang Trayodaśī, ang ganitong paglitaw ng Vaṃjulī ay bihirang-bihira sa Panahong Kali.
Verse 6
उन्मीलिनीमनुप्राप्य ये प्रकुर्वंति जागरम् । निमिषार्द्धेन तत्पुण्यं गवां कोटिफलप्रदम्
Ang sinumang umabot sa tithi na Unmīlinī at magsagawa ng pagpupuyat na debosyonal (jāgara)—kahit kalahating sandali—ay magkakamit ng punya na kasingbunga ng pag-aalay ng isang krore ng mga baka.
Verse 7
संपूर्णैकादशी भूत्वा प्रत्यऽहं वर्द्धते यदि । दर्शश्च पौर्णमासी च पक्षवृद्धिस्तथोच्यते
Kung ang Ekādaśī ay ganap at patuloy na humahaba araw-araw, kung gayon ang araw ng bagong buwan (darśa) at ang araw ng kabilugan (paurṇamāsī) ay tinatawag na “pakṣavṛddhi,” ang pag-uunat ng kalahating buwan.
Verse 8
पक्षवृद्धिकरीं प्राप्य ये प्रकुर्वंति जागरम् । निमिषार्द्धार्द्धमात्रेण गवां कोटिफलप्रदम्
Ang sinumang sa pagdating ng tithi na nagdudulot ng pakṣavṛddhi ay magsagawa ng pagpupuyat (jāgara)—kahit isang-kapat na sandali—ay magkakamit ng punya na kasingbunga ng pag-aalay ng isang krore ng mga baka.
Verse 9
श्रीप्रह्लाद उवाच । चक्रतीर्थे नरः स्नात्वा मुच्यते सर्व किल्बिषैः । स याति परमं स्थानं दाहप्रलयवर्जितम्
Wika ni Śrī Prahlāda: Ang sinumang maligo sa Cakratīrtha ay napapalaya sa lahat ng kasalanan; at mararating niya ang kataas-taasang tahanan, na di naaabot ng pagliyab at pagkalusaw (pralaya).
Verse 10
चक्रं प्रक्षालितं यत्र कृष्णेन स्वयमेव हि । तेन वै चक्रतीर्थं हि पुण्यं च परमं हरेः । भवंति तत्र पाषाणाश्चक्रांका मुक्तिदायकाः
Sa pook na doon mismo hinugasan ni Kṛṣṇa ang cakra, kaya tunay itong tinatawag na Cakratīrtha—ang kataas-taasang banal na tīrtha ni Hari. Doon ay lumilitaw ang mga batong may tatak ng cakra, na nagbibigay ng mokṣa, ang paglaya.
Verse 11
तत्रैव यदि लभ्यंते चक्रैर्द्वादशभिः सह । द्वादशात्मा स विज्ञेयो मोक्षदः परिकीर्तितः
Doon din, kung may matagpuang batong may kasamang labindalawang tatak ng cakra, dapat itong maunawaang “may labindalawang kalikasan”; ipinupuri ito bilang tagapagkaloob ng moksha, ang paglaya.
Verse 12
एकचक्रेण पाषाणो द्वारवत्यां सुशोभनः । सुदर्शनाभिधेयोसौ मोक्षैकफलदायकः
Sa Dvāravatī, may isang batong napakaganda na may iisang tatak ng cakra; ito’y kilala bilang “Sudarśana” at nagbibigay ng iisang bunga: moksha, ang paglaya.
Verse 13
लक्ष्मीनारायणौ द्वौ तौ भुक्तिमुक्तिफलप्रदौ । त्रिभिश्चैवाच्युतं देवं सदेन्द्रपददायकम्
Sa pagbigkas ng Banal na Pangalan nang dalawang ulit, nararating ang Lakṣmī–Nārāyaṇa, na nagbibigay ng bunga ng ginhawang makamundo at ng paglaya. Sa pagbigkas nang tatlong ulit, nararating ang Acyuta, ang Panginoong di-nasisira, na nagkakaloob maging ng dakilang kalagayan ni Indra.
Verse 14
भूतिदो विघ्नहंता च चतुश्चक्रो जनार्द्दनः । पञ्चभिर्वासुदेवस्तु जन्ममृत्युभयापहः
Sa pagbigkas nang apat na ulit, nararating ang Janārdana—ang may cakra (apat na bisig), tagapagkaloob ng kasaganaan at tagapuksa ng mga hadlang. Sa pagbigkas nang limang ulit, nararating ang Vāsudeva, na nag-aalis ng takot sa kapanganakan at kamatayan.
Verse 15
प्रद्युम्नः षड्भिरेवासौ लक्ष्मीं कांतिं ददाति च । सप्तभिर्बलदेवस्तु गोत्रकीर्तिविवर्द्धनः
Sa pagbigkas nang anim na ulit, ang Panginoon ay si Pradyumna, na nagkakaloob ng Lakṣmī (kapalaran) at ningning. Sa pagbigkas nang pitong ulit, Siya ay si Baladeva, na nagpapalago ng angkan at mabuting pangalan.
Verse 16
वांछितं चाष्टभिर्भक्त्या ददाति पुरुषोत्तमः । सर्वं दद्यान्नवव्यूहो दुर्ल्लभो यः सुरोत्तमैः
Sa debosyon, sa walong pagbigkas, ipinagkakaloob ni Puruṣottama ang ninanais na biyaya. Ang siyam-na-tiklop na Vyūha ay nagbibigay ng lahat—Siya na mahirap maabot kahit ng pinakadakilang mga diyos.
Verse 17
राज्यप्रदो दशभिस्तु दशावतार एव च । एकादशभिरैश्वर्य्यमनिरुद्धः प्रयच्छति
Sa sampung pagbigkas, Siya ang tagapagkaloob ng paghahari—tunay na Panginoon ng Sampung Avatāra. Sa labing-isang pagbigkas, ipinagkakaloob ni Aniruddha ang kapangyarihang maharlika at banal na kasaganaan.
Verse 18
निर्वाणं द्वादशात्मा तु चक्रैर्द्वादशभिः स्मृतम् । अत ऊर्ध्वमनंतोऽसौ सौख्यमोक्षप्रदायकः
Ang Nirvāṇa ay itinuturo bilang labindalawang-anyo ng katotohanan, na inaalala sa labindalawang Cakra (anyo ng disk). Higit pa rito, si Ananta ang nagkakaloob ng espirituwal na ligaya at mokṣa, ang paglaya.
Verse 19
ये केचित्तत्र पाषाणाः कृष्णचक्रेण मुद्रिताः । तेषां स्पर्शनमात्रेण मुच्यते सर्वकिल्बिषैः
Anumang batong naroon ay may tatak ng Cakra ni Kṛṣṇa. Sa paghipo lamang dito, napapalaya ang tao mula sa lahat ng kasalanan at dungis.
Verse 20
ब्रह्महत्यादिकं पापं मनोवाक्कायकर्मजम् । तत्सर्वं विलयं याति चक्रांकितप्रपूजनात्
Ang mga kasalanang gaya ng brahma-hatyā, at lahat ng pagkakasalang nagmumula sa isip, salita, at gawa ng katawan—lahat ay nalulusaw sa taimtim na pagsamba sa bagay na may tatak ng Cakra.
Verse 21
म्लेच्छदेशे शुभे वाऽपि चक्रांको यत्र तिष्ठति । योजनानि दश द्वे च मम क्षेत्रं च सुन्दरि
Maging sa lupain ng mga dayuhan o sa isang mapalad na pook—saanman nakatindig ang tanda ng Cakra, O marikit, sa loob ng labindalawang yojana sa paligid nito ay ang Aking banal na kṣetra.
Verse 22
मृत्युकाले च संप्राप्ते हृदये यस्तु धारयेत् । चक्राकं पापदलनं स याति परमां गतिम्
At kapag dumating ang oras ng kamatayan, sinumang magtangan sa puso ng tanda ng Cakra na dumudurog sa kasalanan—siya’y makaaabot sa sukdulang hantungan.
Verse 23
गोमतीसंगमे स्नात्वा भृगुतीर्थे तथैव च । न मातुर्वसते कुक्षौ यद्यपि स्यात्स पातकी
Kahit ang isang tao’y makasalanan, matapos maligo sa tagpuan ng Gomatī at gayundin sa Bhṛgu-tīrtha, hindi na siya muling mananahan sa sinapupunan ng ina.
Verse 24
तामसं राजसं वापि यत्कृतं विष्णुपूजनम् । तत्सात्त्विकत्वमभ्येति निम्नगांभो यथार्णवे
Kahit ang pagsamba kay Viṣṇu ay gawin sa paraang tamasiko o rajasiko, nagiging sattviko ang bunga nito—gaya ng tubig-ilog na pagdating sa dagat ay nagkakalikasan ng dagat.
Verse 37
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये द्वारकाक्षेत्रस्थसुदर्शनप्रमुखानन्तान्तचक्रचिह्नांकित पाषाणमाहात्म्यवर्णनपूर्वकतत्पूजनफलादिकथनंनाम सप्तत्रिंशत्तमोऽध्यायः
Sa ganito nagwawakas ang ika-tatlumpu’t pitong kabanata sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā, sa ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa at ikaapat na Dvārakā Māhātmya, na pinamagatang: “Paglalarawan ng kadakilaan ng mga batong nasa banal na kṣetra ng Dvārakā na may tatak ng diskong-tanda—mula kay Sudarśana hanggang kay Ananta—kasama ang pagsasalaysay ng mga bunga ng kanilang pagsamba at kaugnay na bagay.”