Adhyaya 27
Inilalahad ng kabanatang ito ang pinakamataas na bisa ng pagpupuyat (jāgaraṇa) sa debosyon sa araw ng Dvādaśī, lalo na kapag sinabayan ng pagsamba kay Hari/Viṣṇu at pakikinig sa Bhāgavata. Ipinahayag ni Īśvara na ang debotong nag-aalay ng Hari-pūjā at nakikinig sa Bhāgavata habang nagpupuyat sa Dvādaśī ay nagkakamit ng gantimpalang higit na pinarami kaysa sa malalaking handog na Veda, napuputol ang mga gapos, at nakararating sa tahanan ni Kṛṣṇa. Sinasabi ng teksto na kahit mabibigat na naipong kasalanan ay napapawi sa pakikinig sa Bhāgavata at sa pagpupuyat para kay Viṣṇu, hanggang sa larawang-laya—paglampas sa saklaw ng araw. Binibigyang-diin din ang wastong pagtutuos ng araw: ang pagpasok ng Ekādaśī sa Dvādaśī at ang mga mapalad na pagsasanib; at itinatanghal ang mga kaloob na iniuukol kay Viṣṇu at sa mga ninuno sa Dvādaśī bilang may halagang “gaya ng Meru”. Isinama ang mga ritwal para sa ninuno: ang pag-aalay ng tubig at śrāddha malapit sa isang dakilang ilog ay sinasabing nagbibigay ng pangmatagalang kasiyahan sa mga ninuno at nagdudulot ng biyaya. Sa huli, itinatapat ang bunga ng pagpupuyat sa Dvādaśī sa iba’t ibang disiplina ng asal (katotohanan, kalinisan, pagpipigil, pagpapatawad), sa malalaking pag-aabuloy, at sa mga gawaing tīrtha na tanyag, kaya’t pinatitibay ang pagpupuyat bilang siksik na kapalit ng maraming ritwal. Binanggit si Nārada na nagsasabing walang panata na hihigit sa Ekādaśī; ang pagpapabaya rito ay nagbubunga ng tuluy-tuloy na dalamhati, samantalang ang pagtalima ay inilalagay na lunas sa panahon ng Kali-yuga sa loob ng pamantayang landas ng bhakti.
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । स्थित्वा द्वादशिजागरे क्रतु समे दुःखापहे पुण्यदे रम्यं भागवतं शृणोति पुरुषः कृत्वा हरेः पूजनम् । पुण्यं वाजिमखस्य कोटिगुणितं संप्राप्य भक्तोत्तमश्छित्त्वा पाशसमूह पक्षनिचयं प्राप्नोति कृष्णालयम्
Wika ni Īśvara: Ang sinumang tumupad sa pagpupuyat ng Dvādaśī—isang ritong kapantay ng dakilang handog, tagapag-alis ng dalamhati at tagapagkaloob ng kabutihan—at matapos sambahin si Hari ay makinig sa marikit na Bhāgavata, ang gayong pangunahing deboto ay nagkakamit ng kabutihang pinarami nang isang krore kaysa sa sakripisyong Aśvamedha. Sa pagputol sa buong bunton ng mga tali at gapos, nararating niya ang tahanan ni Kṛṣṇa.
Verse 2
हत्यापापसमूहकोटिनिचयैर्गुर्वंगनाकोटिभिःस्तेयैर्लक्षगुणैर्गुरोर्वधकरैः संवेष्टितो यद्यपि । श्रुत्वा भागवतं छिनत्ति सकलं कृत्वा हरेर्जागरं मुक्तिं याति नरेन्द्र निर्मलवपुर्भित्त्वा रवेर्मंडलम्
O hari, kahit ang isang tao ay lubusang nababalot ng bunton ng kasalanan—mga koro-korong pagpatay, mga koro-korong paglapastangan sa asawa ng guru, pagnanakaw na pinarami nang sandaang libo, at maging ang kasalanang pagpatay sa guru—ngunit kapag pinakinggan niya nang buo ang Bhāgavata at nagbantay-gabi (jāgara) para kay Hari, pinuputol niya ang lahat ng iyon at nakakamit ang kalayaan (mokṣa), nagiging dalisay ang katawan at lumalampas sa bilog ng araw.
Verse 3
एकादशी द्वादशिसंप्रविष्टा कृता नभस्ये श्रवणेन युक्ता । विशेषतः सोमसुतेन संगमे करोति मुक्तिं प्रपितामहानाम्
Kapag ang panata ng Ekādaśī ay isinagawa nang umaabot hanggang Dvādaśī, at tinutupad sa buwan ng Nabhas (Bhādrapada) na kaugnay ng bituing Śravaṇa—lalo na sa pook ng pagtatagpo na iniuugnay kay Somāsuta—ito’y nagkakaloob ng mokṣa sa mga ninuno, hanggang sa mga lolo-sa-tuhod.
Verse 4
यद्दीयते द्वादशिवासरे शुभे विष्णुं समुद्दिश्य तथा पितॄणाम् । पर्य्याप्तमिष्ठैः क्रतुतीर्थदानैर्भक्त्या प्रदत्तं खलु मेरुतुल्यम्
Anumang handog na ibinibigay sa mapalad na araw ng Dvādaśī, na iniaalay kay Panginoong Viṣṇu at gayundin sa Pitṛs (mga ninuno)—kapag inihandog nang may bhakti—ang bisa ng kabutihan ay kasingtimbang ng Bundok Meru, at higit pang sapat kaysa bunga ng mga yajña, dakilang ritwal, paglalakbay sa tīrtha, at mga ritwal na kawanggawa.
Verse 5
महानदीं प्राप्य दिनं च विष्णोस्तोयांजलिं यस्तुपितॄन्ददाति । श्राद्धं कृतं तेन समाः सहस्रं यच्छन्ति कामान्पितरः सुतृप्ताः
Pagdating sa Mahānadī, sa banal na araw ni Viṣṇu, sinumang maghandog ng isang dakot na tubig (tarpana) sa Pitṛs (mga ninuno), sa gawaing iyon ay itinuturing na nakapagsagawa ng Śrāddha sa loob ng isang libong taon; at ang mga ninunong lubos na nasiyahan ay magbibigay ng mga minimithing biyaya.
Verse 6
शरणागतानां परिपालनेन ह्यन्नप्रदानेन शृणुष्व पुत्र । ऋणप्रदाने द्विजदेवतानां तद्वै फलं जागरणेन् विष्णोः
Makinig ka, anak: ang bungang-kabutihang nakukuha sa pag-iingat sa mga humihingi ng kanlungan, sa pagbibigay ng pagkain, at sa pagbabayad ng utang sa mga dvija na tulad ng mga diyos (mga brāhmaṇa)—yaon ding kapalarang-bisa ang tunay na nakakamit sa pamamagitan ng banal na pagbabantay-gabi (jāgara) para kay Viṣṇu (sa Dvārakā).
Verse 7
यः स्वर्णधेनुं मधुनीरधेनुं कृष्णाजिनं रौप्यसुवर्णमेरु । ब्रह्मांडदानं प्रददाति याति स वै फलं जागरणेन विष्णोः
Sinumang maghandog ng kawangis na gintong baka, baka ng pulot at gatas, balat ng itim na usa, Bundok Meru na yari sa pilak at ginto, o maging kaloob na kasinglawak ng brahmāṇḍa—makakamtan niya ang gayong kapala sa simpleng pagpupuyat sa banal na pagbabantay-gabi para kay Panginoong Viṣṇu.
Verse 8
सत्येन शौचेन दमेन यत्फलं क्षमादयादानबलेन षण्मुख । दशाश्वमेधैर्बहुदक्षिणैश्च तेषां फलं जागरणेन विष्णोः
O Ṣaṇmukha, anumang kapala na nagmumula sa katotohanan, kalinisan, pagpipigil-sa-sarili, pagpapatawad at iba pang kabutihan, at sa lakas ng mapagbigay na pag-aalay—maging ang bunga ng sampung Aśvamedha na may saganang dakṣiṇā—lahat ng iyon ay nakakamtan sa pagpupuyat (jāgaraṇa) para kay Panginoong Viṣṇu.
Verse 9
स्नानेन यत्प्राप्य नदीं वीरष्ठां यत्पिंडदानेन पितुर्गयायाम् । यद्धेमदानात्कुरुजांगले च तत्स्यात्फलं जागरणेन विष्णोः
Ang kapala na nakukuha sa pagligo sa ilog Vīraṣṭhā, sa pag-aalay ng piṇḍa para sa ama sa Gayā, at sa pagbibigay ng ginto sa Kuru-jāṅgala—ang gayon ding bunga ay nakakamtan sa pagbabantay-gabi para kay Panginoong Viṣṇu.
Verse 10
हत्यायुतानां यदि संचितानिस्तेयानि रुक्मस्य तथामितानि । निहंत्यनेकानि पुराकृतानि श्रीजागरे ये प्रपठंति गीतम्
Kahit pa nakapagtambak ng sampu-sampung libong pagpatay at di-mabilang na pagnanakaw ng ginto, ang mga kasalanang matagal nang nagawa ay nalilipol para sa mga, sa banal na pagbabantay-gabi, ay bumibigkas ng sagradong awit ng pagpupuri sa Panginoon.
Verse 11
मार्गं न ते सौरपुरस्य दूतान्वनांतरं षण्मुख किंचिदन्यत् । स्वप्ने न पश्यंति च ते मनुष्या येषां गता जागरणेन निद्रा
O Ṣaṇmukha, yaong ang antok ay napawi dahil sa pagpupuyat ay hindi makakakita, kahit sa panaginip, ng mga sugo ng lungsod ni Yama—ni ng alinmang ibang nakapanghihilakbot na landas sa gubat.
Verse 12
काषायवस्त्रैश्च जटाभरैश्च पूर्ताग्निहोत्रैः किमु चान्य मन्त्रैः । धर्मार्थकामवरमोक्षकरीं च भद्रामेकां भजस्व कलिकालविनाशिनीं च
Ano pa ang kailangan sa kasāya na kasuotan at buhol-buhol na buhok, sa mga gawaing pampubliko at handog-apoy na agnihotra, o sa iba pang mga mantra? Sambahin mo ang iisang mapalad na pagsasagawa—ang pinagpalang gawi na nagkakaloob ng dharma, artha, kāma, at sukdulang mokṣa, at pumupuksa sa kasamaan ng Panahong Kali.
Verse 13
इत्युक्तपूर्वं किल नारदेन श्रेयोर्थबुद्ध्या विनतासुताय । कृष्णात्परं नान्यदिहास्ति दैवं व्रतं तदह्नः परमं न किंचित्
Gayon nga raw ang sinabi ni Nārada noon pa, sa hangaring pinakamataas na kapakanan, kay anak ni Vinatā (Garuda): “Dito’y walang pagka-Diyos na hihigit kay Kṛṣṇa, at walang panatang mas dakila kaysa panata ng araw na iyon.”
Verse 14
भोभोः सुराः शृणुत नारद इत्यवोचद्भोभोः खगेन्द्रऋषिसिद्धमुनीन्द्रसंघाः । उत्क्षिप्य बाहुमथ भक्तजनेन चोक्तं नैकादशीव्रतसमं व्रतमस्ति किंचित्
“Makinig kayo, O mga diyos!”—ganiyan ang pahayag ni Nārada. “Makinig kayo, O mga pangkat ni Garuda, mga ṛṣi, mga siddha, at mga dakilang muni!” Pagkaraan, itinaas niya ang kanyang bisig at ipinahayag ang pinatutunayan ng mga deboto: “Walang panatang maihahambing sa panata ng Ekādaśī.”
Verse 15
पक्षीन्द्र पापपुरुषा न हरिं भजंति तद्भक्तिशास्त्रनिरता न कलौ भवंति । कुर्वंति मूढमनसो दशमीविमिश्रामेकादशीं शुभदिनं च परित्यजंति
O panginoon ng mga ibon, ang mga makasalanan ay hindi sumasamba kay Hari, at sa Panahong Kali’y hindi rin sila nananatiling tapat sa mga śāstra ng bhakti sa Kanya. Sa isip na nalilinlang, dinudungisan nila ang Ekādaśī sa paghahalo nito sa Daśamī, at iniiwan nila ang mapalad na araw na iyon.
Verse 16
आर्त्तः सदा चैव सदा च रोगी पापी सदा चैव सदा च दुःखी । सदा कुलघ्नोऽथ सदा च नारकी विद्धं मुरारेर्दिनमाश्रयेत्तु यः
Ang sinumang kumakapit sa “nabutas na araw” ni Murāri (ang Panginoon) ay magiging laging pinahihirapan, laging maysakit, laging makasalanan, laging nagdadalamhati; laging sumisira sa angkan, at laging nakatali sa impiyerno.
Verse 27
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहिताया सप्तमे प्रभासखंडे चतुर्थे द्वारकामाहात्म्ये द्वादशीजागरणस्य सर्वतोवरेण्यत्ववर्णनंनाम सप्तविंशतितमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-dalawampu’t pitong kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Pangkalahatang Kataas-taasan ng Pagpupuyat sa Gabi ng Dvādaśī,” sa ikaapat na bahagi, Dvārakā Māhātmya, ng ikapitong aklat na Prabhāsa Khaṇḍa, sa loob ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, ang Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod.