Adhyaya 8
Isinalaysay ni Pulastya sa isang haring kausap ang isang dakilang banal na anyong-tubig na tinatawag na Bhadrakarṇa Mahāhrada, na tanyag sa napakaraming batong may anyong wari’y “tatlong mata” (trinetrābhā). Sa kanluran ay nakatindig ang liṅga ni Śiva; ang darśana sa liṅgang iyon ay sinasabing nagdudulot sa deboto na maging “kahawig ng may tatlong mata” (trinetrasadṛśa), bilang sagisag ng pakikiayon sa pananaw ni Śiva. Isinisingit ng kabanata ang alamat ng pinagmulan: si Bhadrakarṇa, isang gaṇa na minamahal ni Śiva, ang nagtatag ng liṅga at gumawa ng lawa. Sa kalaunan, sa digmaan laban sa mga dānava, natalo ang hukbo ng mga gaṇa; isang makapangyarihang dānava na si Namuci ang sumalakay sa harapan ni Śiva. Hinarap siya ni Bhadrakarṇa at pinaslang nang tiyak. Ang nabuwal na dānava ay napasok sa kadiliman, subalit nang makilala niya si Śiva at tumindig sa katotohanan, iyon ay naging dahilan ng pagkalugod ni Śiva. Binigyan ni Śiva si Bhadrakarṇa ng biyaya: walang hanggang sānnidhya sa liṅga at sa lawa, at may natatanging pag-igting ng bisa sa ika-14 na araw ng buwan (caturdaśī) ng madilim na kalahati (kṛṣṇapakṣa) sa buwan ng Māgha. Sa huli, itinatakda na ang sinumang magsagawa ng snāna sa Lawa ng Bhadrakarṇa at sumamba sa Trinetra Liṅga ay makakamit ang walang hanggang tahanan ni Śiva; kaya hinihikayat ang mga deboto na magpursigi sa palagiang pagligo at pūjā roon.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ भद्रकर्णं महाह्रदम् । त्रिनेत्राभाः शिला यत्र दृश्यंतेऽद्यापि भूरिशः
Sinabi ni Pulastya: “Pagkaraan, O pinakamainam sa mga hari, marapat na magtungo sa dakilang lawa na tinatawag na Bhadrakarṇa; doon, hanggang ngayon, maraming batong nakikita na may wangis ng Panginoong Tatlong-Mata.”
Verse 2
तस्यैव पश्चिमे भागे लिंगमस्ति पिनाकिनः । यं दृष्ट्वा मानवस्तत्र त्रिनेत्रसदृशो भवेत्
Sa kanlurang panig ng mismong lawang iyon ay naroon ang liṅga ng Panginoong may hawak ng busog na Pināka; sinumang tumingin dito roon ay magiging tulad ng Tatlong-Mata (pinagkakalooban ng pananaw at biyaya ni Śiva).
Verse 3
भद्रकर्णगणोनाम पुरासीच्छिववल्लभः । तेनात्र स्थापितं लिंगं ह्रदश्चैव विनिर्मितः
Noong unang panahon ay may isang gaṇa na nagngangalang Bhadrakarṇa, minamahal ni Śiva. Siya ang nagtatag ng liṅga rito at siya rin ang nagpagawa ng lawang ito.
Verse 4
केनचित्त्वथ कालेन संग्रामे दानवैः सह । युयुधे पुरतः शंभोर्नानागणसमन्वितः
Pagkaraan, sa isang takdang panahon, sa digmaan laban sa mga Dānava, siya’y nakipaglaban sa harapan ni Śambhu (Śiva), na may kasamang maraming pangkat ng mga gaṇa.
Verse 5
नष्टे स्कंदे हते सैन्ये वीरभद्रे पराजिते । गतास्ते भयसंत्रस्ता महाकाले विनिर्जिते
Nang mawala si Skanda, nang mapuksa ang hukbo, nang magapi si Vīrabhadra, at nang manaig si Mahākāla—ang mga iyon (Dānava) ay tumakas na nanginginig sa takot.
Verse 6
बलवान्नमुचिर्नाम दानवो बलवत्तरः । खड्गचर्मधरः शीघ्रं महेश्वरमुपाद्रवत्
Isang makapangyarihang Dānava na nagngangalang Namuci, na higit pang malakas kaysa sa iba, na may dalang espada at kalasag, ay mabilis na sumugod upang salakayin si Maheśvara (Śiva).
Verse 7
भद्रकर्णस्तु तं दृष्ट्वा दानवं तदनंतरम् । पतंतं संमुखस्तस्य तिष्ठतिष्ठेति चाब्रवीत्
Ngunit si Bhadrakarṇa, pagkakita sa Dānava, ay agad siyang hinarap habang ito’y sumasalakay at sumigaw: “Huminto, huminto!”
Verse 8
छित्त्वाऽसिमसिना तस्य चर्म चापि महाबलः । स्तनयोरंतरे दैत्यं कोपाविष्टोऽहनन्नृप
O hari, ang makapangyarihang iyon, nag-aalab sa galit, ay pinutol ang espada ng kalaban sa pamamagitan ng sariling espada at hiniwa rin ang kalasag, saka sinugatan ang Daitya sa pagitan ng dibdib.
Verse 10
अथासौ निहतस्तेन प्रविश्य विपुलं तमः । निपपात महीपृष्ठे वायुभग्न इव द्रुमः । वधं प्राप्तस्तु दैत्योऽसौ नत्वा हरमसौ स्थितः । सत्ये स्थितं च तं दृष्ट्वा ततस्तुष्टो महेश्वरः
Pagkaraan, nang siya’y mapabagsak ng Kanya, pumasok siya sa napakalawak na kadiliman at bumagsak sa lupa na parang punong nabali ng hangin. Bagaman dumating sa kamatayan, ang Daitya ay yumukod kay Hara (Śiva) at tumindig sa pagpapasakop. Nang makita siyang nananatili sa katotohanan, nalugod si Maheśvara.
Verse 11
श्रीभगवानुवाच । तव वीर्येण संतुष्टो धर्मेण च विशेषतः । वरं वरय भद्रं ते नित्यं यो हृदये स्थितः
Wika ng Mapalad na Panginoon: “Nalulugod Ako sa iyong kagitingan, at lalo na sa iyong dharma. Humiling ka ng isang biyaya; nawa’y mapasa iyo ang kabutihan—Ako ang laging nananahan sa puso.”
Verse 12
भद्रकर्णं उवाच । यन्मया स्थापितं लिंगमर्बुदे सुरसत्तम । अत्रास्तु तव सांनिध्यं ह्रदेऽस्मिंश्च स्थिरो भव
Sinabi ni Bhadrakarṇa: “O pinakadakila sa mga diyos, nawa’y manahan dito ang Iyong presensya—sa liṅga na aking itinatag sa Arbuda—at nawa’y manatili Ka ring matatag sa banal na lawa na ito.”
Verse 13
श्रीभगवानुवाच । माघमासे चतुर्द्दश्यां कृष्णपक्षे सदा मम । सांनिध्यं च विशेषेण ह्रदे लिंगे भविष्यति
Wika ng Mapalad na Panginoon: “Sa ika-labing-apat na araw ng madilim na kalahati (kṛṣṇa-pakṣa) ng buwan ng Māgha, ang Aking presensya ay mahahayag nang natatangi—sa lawang ito at sa liṅga na ito.”
Verse 14
भद्रकर्णह्रदे स्नात्वा त्रिनेत्रं यः समाहितः । द्रक्ष्यते स तु मे स्थानं शाश्वतं यास्यति धुवम्
Sinumang maligo sa Lawa ni Bhadrakarṇa at, sa isip na natitipon, sumamba sa Panginoong Tatlong-Mata, ay makakakita sa Aking tahanan at tiyak na makakamit ang walang-hanggang kalagayan.
Verse 15
तस्मात्सर्वत्र यत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत् । पूजयित्वा च तल्लिंगं शिवलोकं स गच्छति
Kaya nga, sa lahat ng paraan ay magsikap na maligo roon; at matapos sambahin ang liṅga na iyon, siya’y makararating sa daigdig ni Śiva.