Adhyaya 54
Inilalahad ng kabanatang ito ang salaysay ni Pulastya kung paano naitatag ang Tripuṣkara sa Bundok Arbuda. Inilarawan si Brahmā (Padmayoni) na patungo sa Puṣkara upang magsagawa ng sandhyā-pūjā, ayon sa panatang igagalang niya ang sandhyā sa Tripuṣkara habang nananatili siya sa daigdig ng tao. Habang nagpapatuloy ang dakilang yajña ni Vasiṣṭha, namagitan si Vasiṣṭha: dumating na ang tamang karmakāla, ang takdang oras ng katuparan ng ritwal, at kung wala si Brahmā ay hindi ito makakaganap nang ganap. Kaya hiniling niya kay Brahmā na dalhin ang Tripuṣkara sa pook ng paghahandog, isagawa roon ang sandhyā-pagsamba, at pagkatapos ay magpatuloy bilang banal na tagapangulo ng seremonya. Pagkaraan ng pagninilay, dinala ni Brahmā ang tatluhang Puṣkara (jyēṣṭha–madhya–kaniṣṭha; ang tatlong Puṣkara tīrtha) sa lubhang mapagpala at banal na imbakan ng tubig sa Arbuda; mula noon, sinasabing naroon ang Tripuṣkara sa Arbuda. Binibigkas din ang phalaśruti: ang sinumang may kapanatagan na maligo at magbigay ng dāna sa kabilugan ng buwan ng Kārttika ay makakamit ang mga daigdig na nagtatagal; at sa hilaga ay naroon ang dakilang Sāvitrī-kuṇḍa, kung saan ang snāna at dāna ay nagdudulot ng mapalad na kaganapan.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततस्त्रिपुष्करं गच्छेदभीष्टं पद्मजस्य च । ब्रह्मणा तत्समानीतं पर्वतेऽर्बुदसंज्ञके
Sinabi ni Pulastya: Pagkaraan nito, marapat na magtungo sa Tripuṣkara, na minamahal din ng Isinilang sa Loto (Brahmā). Ang banal na pook na iyon ay dinala roon ni Brahmā sa bundok na tinatawag na Arbuda.
Verse 2
वसिष्ठस्य पुरा सत्रे वर्त्तमाने नराधिप । तस्मिन्नगे समायाता ब्रह्माद्याश्च सुरोत्तमाः
O Hari, noong unang panahon, nang isinasagawa ang satra (mahabang paghahandog) ni Vasiṣṭha, ang mga pinakadakilang diyos—mula kay Brahmā—ay nagtipon sa bundok na iyon.
Verse 3
प्रतिज्ञातं महाराज ब्रह्मणाऽव्यक्तजन्मना । यावत्स्थास्ये नृलोकेऽस्मिंस्तावत्सन्ध्यां त्रिपुष्करे । वंदयिष्यामि संप्राप्ते संध्याकाले समाहितः
O dakilang Hari, si Brahmā—na ang kapanganakan ay di nahahayag—ay nanumpa: “Hangga’t ako’y nananatili sa daigdig ng tao, sa Tripuṣkara ay magpupugay at sasamba ako sa Sandhyā sa takdang oras, na may isip na nakatuon.”
Verse 4
एतस्मिन्नेव काले तु प्रस्थितः पुष्करं प्रति । संध्यार्थं पद्मजो यावद्वसिष्ठस्तावदब्रवीत्
Sa mismong sandaling iyon, nang ang Isinilang sa Loto (Brahmā) ay umalis patungong Puṣkara para sa ritwal ng Sandhyā, nagsalita si Vasiṣṭha sa kanya.
Verse 5
वसिष्ठ उवाच । कर्मकालश्च सम्प्राप्तो यज्ञेऽस्मिन्सुरसत्तम । स विना न त्वया देव सिद्धिं यास्यति कर्हिचित्
Sinabi ni Vasiṣṭha: “O pinakadakila sa mga diyos, dumating na ang takdang oras ng gawain sa yajña na ito. Kung wala ka, O Deva, hindi ito kailanman matatapos.”
Verse 6
तस्मादानय चात्रैव पद्मयोने त्रिपुष्करम् । संध्योपास्तिं ततः कृत्वा तत्र भूयः सुरेश्वर । ब्रह्मत्वं कुरु देवेश सत्रे चास्मिन्दयानिधे
Kaya nga, O Ikaw na isinilang sa Loto (Padmayoni), dalhin mo rito mismo ang Tripuṣkara. Pagkatapos isagawa roon ang pagsamba sa Sandhyā, bumalik kang muli, O Panginoon ng mga diyos; tanggapin mo ang tungkulin bilang saserdoteng Brahmā sa banal na handog na ito (satra), O Panginoon, karagatan ng habag.
Verse 7
एवमुक्तो वसिष्ठेन ब्रह्मा लोक पितामहः । ध्यात्वा तत्रानयामास ज्येष्ठमध्यकनिष्ठिकम् । पुष्करत्रितयं चागात्सुपुण्ये सलिलाशये
Nang masabihan nang gayon ni Vasiṣṭha, si Brahmā, ang Pitāmaha ng mga daigdig, ay nagmuni-muni at dinala roon ang tatlong Puṣkara—ang nakatatanda, ang nasa gitna, at ang pinakabata—at dumating sa lubhang banal na imbakan ng tubig.
Verse 8
ततःप्रभृति संजातमर्बुदेऽस्मिंस्त्रिपुष्करम्
Mula noon, ang Tripuṣkara ay nagkaroon dito sa Arbuda.
Verse 9
तत्र यः कार्तिके मासि पौर्णमास्यां समाहितः । स्नानं करोति दानं च तस्य लोकाः सनातनाः
Sinumang sa buwan ng Kārttika, sa araw ng kabilugan ng buwan, na may matatag na isip, ay maligo roon at magbigay ng kawanggawa—ang kaniyang mga daigdig na gantimpala ay walang hanggan.
Verse 10
तस्य चोत्तरदिग्भागे सावित्रीकुण्डमुत्तमम् । स्नानदानादिकं कुर्वन्यत्र याति शुभां गतिम्
Sa gawing hilaga nito ay naroon ang dakilang Sāvitrī-kuṇḍa. Ang sinumang magsagawa roon ng paliligo, kawanggawa, at mga kaugnay na ritwal ay makaaabot sa mapalad na hantungan.
Verse 54
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे त्रिपुष्करमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुष्पंचाशत्तमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-54 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Tripuṣkara,” sa ikatlong bahagi (Arbuda Khaṇḍa) ng ikapitong pangunahing bahagi (Prabhāsa Khaṇḍa) ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśītisāhasrī Saṃhitā.