प्रतीपस्तत्सुतः साधुः सर्वशीलवतां वरः । देवापौ च गते स्वर्गं ज्येष्ठभ्रातरमग्रजम् । संत्यक्त्वा जगृहे राज्यं शंतनुस्तत्सुतोऽवरः
pratīpastatsutaḥ sādhuḥ sarvaśīlavatāṃ varaḥ | devāpau ca gate svargaṃ jyeṣṭhabhrātaramagrajam | saṃtyaktvā jagṛhe rājyaṃ śaṃtanustatsuto'varaḥ
“Ang kaniyang anak ay si Pratīpa, isang banal na tao, pinakamainam sa mga may marangal na asal. At nang si Devāpi, ang panganay na kapatid, ay pumanaw patungong langit, si Śaṃtanu—ang bunsong anak ni Pratīpa—ay isinantabi ang nakatatandang kapatid at kinuha ang paghahari.”
Indra (Śakra)
Dynastic order and succession are portrayed as dharma-sensitive; disruptions in rightful order can ripple into wider cosmic and social consequences.
None directly; this verse provides genealogical background within the Arbuda Khaṇḍa narrative.
No ritual is prescribed; the focus is on royal genealogy and the dharmic implications of succession.