गोयुगेन हि ग्रीवायां लम्बमानेन भूपते । तद्दृष्ट्वा सुमहाश्चर्यं विनाशं गोयुगस्य तु
goyugena hi grīvāyāṃ lambamānena bhūpate | taddṛṣṭvā sumahāścaryaṃ vināśaṃ goyugasya tu
O hari, habang ang magkapares na baka ay nakabitin sa leeg kasama ng pamatok, nang makita ang lubhang kagila-gilalas na tanawing iyon at ang pagkapahamak ng pares ng baka,
Sūta (Lomaharṣaṇa) speaking in Purāṇic narration (deduced)
Listener: bhūpati / nṛpa (king)
Scene: A rural path where a yoke-pair of cattle hangs from a man’s neck; onlookers freeze in astonishment as the animals perish, foreshadowing renunciation.
It points to the fragility of possessions and how shock can awaken vairāgya (dispassion).
The narrative is part of the Piṇḍāraka tīrtha māhātmya within Prabhāsa Khaṇḍa.
None; the verse is narrative and psychological in focus.