Adhyaya 25
Isinalaysay ni Pulastya ang kabantugan ng tīrtha na Piṇḍāraka, na tinatawag na pāpa-hara, tagapag-alis ng kasalanan. May isang brāhmaṇa na si Maṅki—payak ang isip at noong una’y hindi bihasa sa mga tungkuling brāhmaṇiko—na nagkaroon ng yaman habang nagbabantay ng isang kalabaw sa isang magandang bundok. Matapos ang hirap na makabili ng munting pares ng baka, naganap ang di-inaasahang pangyayari na may kinalaman sa isang kamelyo: nagkabuhol sa leeg ang dalawang baka at nauwi sa kapahamakan. Nabigla sa biglang pagbagsak, nagkaroon si Maṅki ng vairāgya (paglayo sa pagnanasa), iniwan ang buhay-nayon, pumasok sa gubat, at narating ang isang bukal (nirjhara) sa Arbuda. Doon ay nagsagawa siya ng mahigpit na pagsasanay: paliligo nang tatlong ulit bawat araw at tuluy-tuloy na Gāyatrī-japa, kaya siya’y luminis at nagkamit ng divya-darśana (banal na paningin). Sa panahong iyon, si Śaṅkara (Śiva) kasama si Gaurī ay naglalakbay para sa paglilibang sa bundok at nakita ng asceta. Naghandog si Maṅki ng paggalang; pinagkalooban siya ni Śiva ng biyaya. Hindi siya humiling ng makamundong yaman, kundi ang maging gaṇa ni Śiva at ang tīrtha ay makilala sa kanyang pangalan, Piṇḍāraka. Pinagtibay ni Śiva: pagpanaw ng brāhmaṇa, siya’y magiging gaṇa; tatawaging Piṇḍāraka ang lugar; at sa Mahāṣṭamī ay magiging natatanging naroroon si Śiva. Ang sinumang maligo sa araw ng aṣṭamī ay makaaabot sa kataas-taasang tahanan kung saan si Śiva ay laging nananahan. Nagtatapos ang kabanata sa tagubilin ng pagligo na may mantra at sa pagpapahalaga sa dāna—lalo na ang pag-aalay ng kalabaw sa aṣṭamī—bilang daan sa mga ninanais na bunga sa buhay na ito at sa susunod.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततः पिंडारकं गच्छेत्तीर्थं पापहरं नृप । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं मंकिना ब्राह्मणेन च । सिद्धिं गतस्तथा राजंस्तीर्थस्यास्य प्रभावतः
Wika ni Pulastya: “Pagkaraan nito, O hari, marapat na magtungo sa Piṇḍāraka—isang tīrtha na nag-aalis ng kasalanan—na noong unang panahon ay doon nagsagawa ng matinding tapa ang brāhmaṇa na si Maṅki at, sa bisa ng banal na tawiran, nakamit ang siddhi.”
Verse 2
पुरा मंकिरभूद्विप्रो नाममात्रेण भूपते । मूर्खो ब्राह्मणकृत्यानामनभिज्ञः सुमन्दधीः
Noong unang panahon, O panginoon ng lupa, may isang lalaking nagngangalang Maṅki—brāhmaṇa sa pangalan lamang—hangal, di batid ang mga tungkuling brāhmaṇiko, at napakapurol ang pag-unawa.
Verse 3
अथासौ पर्वते रम्ये लोकानां नृपसत्तम । महिषी रक्षयामास ततः पिंडारकर्मणि
O pinakadakila sa mga hari, nang magkagayon sa magandang bundok na iyon ay ipinagtanggol niya ang mga tao; pagkaraan, isinagawa niya ang mga banal na pagtalima na kaugnay ng Piṇḍāraka.
Verse 4
कस्यचित्त्वथ कालस्य तेन वित्तमुपार्जितम् । दूरात्कृच्छ्रेण च स्तोकं जगृहे गोयुगं ततः
Pagkaraan ng ilang panahon, nakapag-ipon siya ng kaunting yaman; at pagkatapos, sa hirap at mula sa malayo, nakakuha siya ng munting pares ng baka.
Verse 5
ततस्तद्दमयामास गोयुगं नृपसत्तम । अथ दैववशाद्राजन्दमितं तस्य गोयुगम्
Pagkaraan, O pinakadakila sa mga hari, sinanay niya ang pares ng baka; ngunit, O hari, sa bisa ng tadhana, ang mismong pares na iyon ay napasailalim sa pagpipigil sa paraang di inaasahan.
Verse 6
निबद्धमुष्ट्रमासाद्य ग्रीवादेशे बलात्स्थितम् । अथोष्ट्रस्त्वरया राजन्नुत्थितस्त्रासतत्परः
Nang marating ang kamelyong nakatali, ang pamatok na magkapares ay sapilitang inilagay sa leeg nito. Pagkaraan, O hari, ang kamelyo’y biglang tumindig nang mabilis, sa takot ay nagnanais tumakas.
Verse 7
गोयुगेन हि ग्रीवायां लम्बमानेन भूपते । तद्दृष्ट्वा सुमहाश्चर्यं विनाशं गोयुगस्य तु
O hari, habang ang magkapares na baka ay nakabitin sa leeg kasama ng pamatok, nang makita ang lubhang kagila-gilalas na tanawing iyon at ang pagkapahamak ng pares ng baka,
Verse 8
मंकिर्वैराग्यमापन्नस्त्यक्त्वा ग्रामं वनं ययौ । स गत्वा निर्झरं कञ्चिदर्बुदे नृपसत्तम
Si Maṅkī, nang magtamo ng vairāgya (paglayo sa pagnanasa), iniwan ang nayon at nagtungo sa gubat. O pinakadakilang hari, narating niya ang isang batis sa bundok ng Arbuda.
Verse 9
त्रिकालं कुरुते स्नानं गायत्रीजपमुत्तमम् । तेनासौ गतपापोऽभूद्दिव्यदर्शी च भूमिप
O hari, naliligo siya nang tatlong ulit sa isang araw at nagsagawa ng dakilang japa ng Gāyatrī. Dahil dito, napawi ang kanyang mga kasalanan at nagkamit siya ng banal na paningin.
Verse 10
एतस्मिन्नेव काले तु तेन मार्गेण शंकरः । सह गौर्या विनिष्क्रांतः क्रीडार्थं रम्यपर्वते
Sa mismong panahong iyon, si Śaṅkara, kasama si Gaurī, ay lumabas sa landasing iyon upang maglaro at maglibang sa magandang bundok.
Verse 11
स दृष्टः सहसा तेन पिंडारेण महात्मना । प्रणाममकरोद्राजंस्ततस्तं शंकरोऽब्रवीत्
Bigla siyang nakita ng dakilang-loob na si Piṇḍāra; O hari, siya’y nagpatirapa sa pagpupugay, at saka nagsalita si Śaṅkara sa kanya.
Verse 12
न वृथा दर्शनं मे स्याद्वरो मे गृह्यतां द्विज । यदभीष्टं महाराज यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्
“Huwag maging walang saysay ang aking pagpapakita. O dalawang-ulit-na-ipinanganak, tanggapin mo ang isang biyaya mula sa akin—anumang ninanais mo, O dakilang hari, kahit ito’y napakahirap makamtan.”
Verse 13
पिंडारक उवाच । गणोऽहं तव देवेश भवानि त्रिपुरांतक । यथा तथा कुरु विभो नान्यन्मे हृदि वर्तते
Wika ni Piṇḍāraka: “O Panginoon ng mga deva, O Tripurāntaka, O Bhavānī—ako’y iyong gaṇa, tagapaglingkod na kasama. O Makapangyarihan sa lahat, gawin mo sa akin ang iyong nais; wala nang iba sa aking puso.”
Verse 14
एतत्पिण्डारकं तीर्थ मम नाम्ना प्रसिध्यतु
“Nawa’y sumikat ang banal na tawiran (tīrtha) na ito sa aking pangalan bilang Piṇḍāraka Tīrtha.”
Verse 15
भगवानुवाच । भविष्यसि गणोऽस्माकं देहांते त्वं द्विजोत्तम । एतत्पिंडारकंनाम तीर्थमत्र भविष्यति
Wika ng Mapagpalang Panginoon: “Sa wakas ng iyong katawan (sa iyong pagpanaw), O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-na-ipinanganak, ikaw ay magiging isa sa aking mga gaṇa. At dito’y lilitaw ang isang banal na pook na tatawaging Piṇḍāraka.”
Verse 16
अहमत्र महाष्टम्यां निवेक्ष्यामि महामते । ये च स्नानं करिष्यंति संप्राप्ते चाष्टमीदिने । ते यास्यंति परं स्थानं यत्राहं नित्यसंस्थितः
O dakilang may isip, sa dakilang Aṣṭamī ako’y mananatili rito. Ang sinumang magsasagawa ng banal na paliligo pagdating ng araw ng Aṣṭamī ay tutungo sa kataas-taasang tahanan—kung saan ako’y laging nananahan.
Verse 17
पुलस्त्य उवाच । एवमुक्त्वा महादेवस्तत्रैवांतरधीयत । मंकिः पिंडारकस्तत्र तपस्तेपे दिवानिशम्
Sinabi ni Pulastya: “Pagkasabi niyon, si Mahādeva ay naglaho roon din. At si Maṅki—Piṇḍāraka—ay nagsagawa ng matinding tapa roon, araw at gabi.”
Verse 18
ततः कालेन महता त्यक्त्वा देहं दिवं गतः । यत्रास्ते भगवान्रुद्रो गणस्तत्र बभूव ह
Pagkaraan ng mahabang panahon, iniwan niya ang katawan at nagtungo sa langit; at kung saan nananahan ang Panginoong Rudra, doon nga siya naging isang gaṇa.
Verse 19
तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं मन्त्रेण चाचरेत्
Kaya nga, sa buong pagsisikap ay dapat isagawa ang ritwal ng banal na paliligo, kalakip ang pagbigkas ng mantra.
Verse 20
राजेन्द्र महिषीदानमथाष्टम्यां विशेषतः । य इच्छति सदाऽभीष्टमिह लोके परत्र च
O hari ng mga hari, lalo na sa Aṣṭamī ay dapat maghandog ng mahiṣī-dāna—ang kaloob na isang babaeng kalabaw. Sinumang nagnanais ng minimithing layon, sa mundong ito at sa kabilang-buhay, ay nararapat gumawa nito.
Verse 25
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पिंडारकतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचविंशोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ikadalawampu’t limang kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ng Piṇḍāraka Tīrtha,” sa ikatlong bahagi na Arbuda Khaṇḍa ng ikapitong Prabhāsa Khaṇḍa ng Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā.