Adhyaya 15
Isinalaysay ni Pulastya sa isang maharlikang tagapakinig ang banal na pinagmulan ng Śukreśvara, ang liṅga na itinatag ni Śukra (Bhārgava). Nang masaksihan niyang natalo ng mga deva ang mga daitya, nagmuni-muni si Śukra kung paano sila muling magkakamit ng lakas at nagpasiyang magtamo ng siddhi sa pamamagitan ng pagsamba kay Śaṅkara. Pumunta siya sa Bundok Arbuda, nakatagpo ng bungad na tila yungib, at nagsagawa ng mahigpit na pag-aayuno at pagtitika. Doon ay naglagay siya ng liṅga ni Śiva at walang patid na sumamba gamit ang insenso, pabango, at mga pamahid. Pagkaraan ng isang libong taon, nagpakita si Śiva, pinuri ang debosyon ni Śukra, at nag-alok ng biyaya. Hiniling ni Śukra ang isang vidyā na makapagbubuhay-muli sa mga nilalang na namatay; ipinagkaloob ito ni Śiva at inanyayahan pa siyang humiling ng dagdag. Itinakda ni Śukra ang tuntuning pang-ritwal ayon sa panahon: sinumang sa maliwanag na ikawalong araw (śukla-aṣṭamī) ng buwan ng Kārttika, na may pananampalataya ay lumapit/umugnay at sumamba sa liṅga, ay mapapalaya kahit sa munting takot sa kamatayan at magkakamit ng ninanais dito at sa kabilang-buhay. Sumang-ayon si Śiva at naglaho. Sa vidyā na iyon, muling binuhay ni Śukra ang maraming daitya na napatay sa digmaan. Nagtatapos ang salaysay sa pagbanggit ng isang dalisay na mahākuṇḍa sa harap ng pook, tagapuksa ng kasalanan. Ang pagligo roon ay nag-aalis ng kasalanan, at ang śrāddha roon ay nagbibigay-kasiyahan sa mga ninuno; maging ang payak na handog-tubig (tarpaṇa) ay mabisa, kaya nararapat magsikap na makaligo roon.
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततः शुक्रेश्वरं गच्छेच्छुक्रेण स्थापितं पुरा । यं दृष्ट्वा मानवः सद्यः सर्वपापैः प्रमुच्यते
Sinabi ni Pulastya: Pagkaraan nito, dapat magtungo sa Śukreśvara, na itinatag noon pa ni Śukra. Sa pagtanaw dito, ang tao’y agad na napapalaya mula sa lahat ng kasalanan.
Verse 2
दृष्ट्वा दैत्यान्पुरा देवैर्निर्जितान्नृपसत्तम । चिन्तयामास मेधावी भार्गवस्तान्प्रति द्विजः
O pinakamainam na hari, noong unang panahon, nang makita ang mga Daitya na nagapi ng mga deva, ang marunong na brāhmaṇa na si Bhārgava ay nagsimulang magnilay kung paano sila haharapin.
Verse 3
कथं दैत्याः सुराञ्जित्वा प्राप्स्यंति च महायशः । आराध्य शंकरं सिद्धिं गच्छामि मनसेप्सितम्
(Naisip niya:) “Paano magkakamit ang mga Daitya, matapos madaig ang mga diyos, ng dakilang katanyagan? Sa taimtim na pagpapalugod kay Śaṅkara (Śiva), matatamo ko ang siddhi na minimithi ng aking isipan.”
Verse 4
एवं स निश्चयं कृत्वा गतोऽर्बुदमथाचलम् । भूमे विवरमासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्
Sa gayong pasya, nagtungo siya sa Bundok Arbuda; pagdating sa isang siwang sa lupa, nagsagawa siya ng napakahigpit na pag-aayuno at pagninilay (tapas).
Verse 5
शिवलिंगं प्रतिष्ठाप्य धूपगंधानुलेपनैः । अनिशं पूजयामास श्रद्धया परयान्वितः
Matapos itindig ang Śiva-liṅga, patuloy niya itong sinamba sa insenso, mababangong handog, at mga pahid na langis—taglay ang sukdulang pananampalataya.
Verse 6
ततो वर्षसहस्रांते तुतोष भगवाञ्छिवः । तस्य संदर्शनं दत्त्वा वाक्यमेतदुवाच ह
Pagkaraan, sa pagtatapos ng isang libong taon, nalugod ang Mapalad na Panginoong Śiva. Ipinagkaloob Niya ang banal na darśana at winika ang mga salitang ito.
Verse 7
श्रीमहादेव उवाच । परितुष्टोऽस्मि ते विप्र भक्त्या तव द्विजोत्तम । वरं वरय भद्रं ते यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्
Wika ni Śrī Mahādeva: “O brāhmaṇa, pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, lubos Akong nalugod sa iyong bhakti. Humiling ka ng biyaya—nawa’y mapasa iyo ang pagpapala—kahit ito’y lubhang mahirap makamtan.”
Verse 8
शुक्र उवाच । यदि तुष्टो महादेव विद्यां देहि महेश्वर । यया जीवंति संप्राप्ता मृत्युं संख्येपि जंतवः
Wika ni Śukra: “Kung Ikaw ay nalulugod, O Mahādeva, O Maheśvara, ipagkaloob Mo sa akin ang banal na kaalamang (vidyā) na sa pamamagitan nito ang mga nilalang—kahit nakatagpo na ng kamatayan—ay maibabalik sa buhay.”
Verse 9
पुलस्त्य उवाच । प्रदाय वै शिवस्तस्मै तां विद्यां नृपसत्तम । अब्रवीच्च पुनः शुक्रं वरमन्यं वृणीष्व मे
Sinabi ni Pulastya: “O pinakamainam sa mga hari, matapos ipagkaloob ni Śiva sa kanya ang vidyā na iyon, muling sinabi Niya kay Śukra: ‘Humiling ka pa ng isa pang biyaya mula sa Akin.’”
Verse 10
शुक्र उवाच । एतत्कार्तिकमासस्य शुक्लाष्टम्यां तु यः स्पृशेत् । ततो लिंगं पूजयेच्च यः पुमाञ्छ्रद्धयान्वितः
Wika ni Śukra: “Sinumang sa maliwanag na ikawalong araw ng buwan (Śuklāṣṭamī) sa buwan ng Kārtika ay humipo sa banal na pook/tubig na ito, at pagkatapos ay sumamba sa liṅga nang may pananampalataya—”
Verse 11
अल्पमृत्युभयं तस्य मा भूत्तव प्रसादतः । इष्टान्कामानवाप्नोतु इहलोके परत्र च
“Sa pamamagitan ng Iyong biyaya, nawa’y wala siyang takot sa kamatayang wala sa panahon; at nawa’y makamtan niya ang mga minimithing hangarin—dito sa daigdig at sa kabilang daigdig.”
Verse 12
पुलस्त्य उवाच । एवमस्त्विति स प्रोच्य तत्रैवांतरधीयत । शुक्रोपि दानवान्संख्ये हतान्देवैरनेकशः
Sinabi ni Pulastya: “Pagkasabi ng ‘Mangyari nawa,’ naglaho Siya roon din. At si Śukra naman, sa digmaan, ay nakita ang mga Dānava na pinaslang ng mga deva sa maraming paraan.”
Verse 13
विद्यायाश्च प्रभावेन जीवयामास तान्मुनिः । तस्याग्रेऽस्मिन्महाकुण्डं निर्मलं पापनाशनम्
Sa kapangyarihan ng vidyā na iyon, muling binuhay ng pantas na muni ang mga iyon. Sa harap niya rito ay naroon ang Mahākuṇḍa, dakilang banal na lawa, walang dungis at tagapuksa ng kasalanan.
Verse 14
तत्र स्नातो नरः सम्यक्पातकैश्च प्रमुच्यते । तत्र श्राद्धेन राजेंद्र तुष्टा यांति पितामहाः
Ang taong malinis na naliligo roon nang wasto ay napapalaya sa mga kasalanan. At sa pagganap ng śrāddha roon, O hari, nalulugod ang mga ninuno at umaalis na may kapanatagan.
Verse 15
तर्पिताः सलिलेनैव किं पुनः पिंडदानतः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्नानं तत्र समाचरेत्
Kung ang mga ninuno ay nasisiyahan na sa simpleng handog na tubig (tarpaṇa), lalo pa kaya sa pag-aalay ng piṇḍa. Kaya, sa buong pagsisikap, nararapat na magsagawa ng banal na pagligo sa sagradong pook na iyon.