Adhyaya 88

Verse 1

ऋषय ऊचुः । यास्त्वया देवताः प्रोक्ताश्चतस्रः सूतनंदन । चमत्कारी महित्था च महालक्ष्मीस्तथाऽपरा

Wika ng mga rishi: O anak ni Sūta, binanggit mo ang apat na diyosang ito—Camatkārī, Mahitthā, at gayundin si Mahālakṣmī bilang isa pa.

Verse 2

अंबावृद्धा चतुर्थी च तासां तिस्रः प्रकीर्तिताः । विस्तरेण चतुर्थी च अंबावृद्धा न कीर्तिता

At (binanggit mo rin) si Ambāvṛddhā at si Caturthī bilang ikaapat; ngunit tatlo lamang ang naipaliwanag. Si Caturthī at si Ambāvṛddhā ay hindi naisaad nang malawakan.

Verse 3

एतस्याः सर्वमाचक्ष्व प्रभावं सूतसंभव । केनैषा निर्मिता यात्रा सर्वं विस्तरतो वद

O Sūta na mula sa angkan ng sūta, isalaysay mo nang buo ang kapangyarihan at kadakilaan ng Śakti na ito. Sino ang nagtatag ng yātrā na paglalakbay-pananampalataya? Ipaliwanag ang lahat nang malawakan.

Verse 4

सूत उवाच । एषा तपोमयी शक्तिरम्बावृद्धा सुरेश्वरी । यथात्र संस्थिता पूर्वं तत्सर्वं श्रूयतां मम

Sinabi ni Sūta: Ito ang Śakti na hinubog ng tapasya—si Ambāvṛddhā, ang maharlikang diyosa ng mga deva. Kung paano siya naitatag dito noong unang panahon, pakinggan ninyo ang lahat mula sa akin.

Verse 5

चमत्कारमहीपेन पुरमेतद्यदा कृतम् । तदा तद्रक्षणार्थाय निर्मिता भावितात्मना । चतस्रो देवता ह्येताः संमतेन द्विजन्मनाम्

Nang itatag ng kahariang kamangha-mangha ang lungsod na ito, noon din—ang haring may dalisay na diwa—ay nagtatag ng apat na diyosang ito upang maging tagapangalaga, ayon sa pagsang-ayon ng mga dwija (mga Brahmana).

Verse 6

अथ तस्य महीपस्य अंबानामाभवत्सुता । तथान्या वृद्धसंज्ञा च रूपौदार्यगुणान्विते

Pagkaraan, ang haring iyon ay nagkaroon ng isang anak na dalaga na ang pangalan ay Ambā; at isa pa na kilala bilang Vṛddhā—kapwa pinagkalooban ng kagandahan, pagkabukas-palad, at mararangal na katangian.

Verse 7

उभे ते काशिराजेन परिणीते द्विजोत्तमाः । गृह्योक्तेन विधानेन देवविप्राग्निसंनिधौ

O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, kapwa sila ipinakasal ng hari ng Kāśī ayon sa mga tuntuning itinuro sa tradisyong Gṛhya, sa harap ng mga deva, ng mga brāhmaṇa, at ng banal na apoy.

Verse 8

कस्यचित्त्वथ कालस्य काशिराजस्य भूपतेः । तैः कालयवनैः सार्धमभवत्संगरो महान्

Pagkaraan ng ilang panahon, para sa hari ng Kāśī, sumiklab ang isang dakilang labanan laban sa mga Kāla-Yavana na iyon.

Verse 9

अथ तैर्निहतः संख्ये सभृत्यबलवाहनः । हरलब्धवरै रौद्रैः काशिराजः प्रतापवान्

Pagkatapos, sa labanan, ang magiting na hari ng Kāśī—kasama ang mga tagapaglingkod, hukbo, at mga sasakyang sinasakyan—ay napatay ng mga mababangis na yaong tumanggap ng mga biyaya mula kay Hara (Śiva).

Verse 10

अथांबा चैव वृद्धा च वैधव्यं प्राप्य दुःखदम् । हाटकेश्वरजं क्षेत्रं गत्वा ते वांछितप्रदम्

Pagkatapos, sina Ambā at Vṛddhā, nang mapasailalim sa kalagayang balo na nagdudulot ng dalamhati, ay nagtungo sa banal na pook ni Hāṭakeśvara—ang tagapagkaloob ng ninanais na biyaya.

Verse 11

देव्या आराधने यत्नं कृतवत्यौ ततः परम् । नाशार्थं पतिशत्रूणां धृतवत्यौ शुभव्रतम्

Pagkaraan nito, ang dalawa ay nagsikap sa pagsamba sa Mahal na Diyosa; at upang mapuksa ang mga kaaway ng kanilang asawa, tinanggap nila ang isang banal at mapalad na panata.

Verse 12

यावद्वर्षशतं साग्रं न च तुष्टा सुरेश्वरी । ततो वैराग्यमासाद्य वांछंत्यौ स्वतनुक्षयम्

Kahit lumipas ang ganap na sandaang taon, hindi pa rin nalugod ang Reyna ng mga diyos. Kaya, nang makamtan nila ang paglayo sa pagnanasa, hinangad ng dalawa ang pagkapawi ng sarili nilang katawan (pagsuko hanggang kamatayan).

Verse 13

मंत्रैराथर्वणैर्विप्राः क्षुरिकासूक्तसंभवैः । छित्त्वाच्छित्त्वा स्वमांसानि मंत्रपूतानि भक्तितः

Sa pamamagitan ng mga mantrang Atharvan na nagmula sa Kṣurikā-sūkta, ang mga brāhmaṇa, sa taimtim na debosyon, ay paulit-ulit na pumutol ng bahagi ng sarili nilang laman—na pinabanal ng mantra—at inihandog sa ritwal.

Verse 14

कृतवत्यौ ततो होमं सुसमिद्धे हुताशने । अग्निकुण्डात्ततस्तस्माश्चतुर्हस्ता शुभानना

Pagkatapos, isinagawa nila ang homa sa apoy na nagliliyab nang mainam. Mula sa mismong hukay-apoy na iyon, lumitaw ang isang Diyosa na may apat na kamay at mapalad na mukha.

Verse 15

श्वेतवस्त्रा विनिष्क्रांता नारी बालार्कसव्रिभा । तथान्या च सुनेत्रास्या तप्तहाटकसन्निभा

Isang babae ang lumitaw na nakadamit ng puti, nagniningning na parang bagong sikat na araw; at lumitaw din ang isa pa, may magagandang mata, kumikislap na tila gintong pinainit.

Verse 16

तस्मात्कुण्डाद्विनिष्क्रांता धृतखड्गा भयावहा । साऽपरापि तथारूपा शक्तिः परमदारुणा

Mula sa kuṇḍa na iyon ay lumitaw ang isa pa, may hawak na tabak at nakapanghihilakbot pagmasdan; at lumitaw pa ang isa pang Śakti na gayon din ang anyo—lubhang mabagsik.

Verse 17

प्रोचतुस्ते वरं हृत्स्थं प्रार्थ्यतामिति दुर्लभम्

Sinabi nila: “Hilingin mo ang biyayang nasa iyong puso—bagaman mahirap makamtan.”

Verse 18

ते ऊचतुः । अस्माकं दयितो भर्त्ता काशिराजः प्रतापवान् । निहतः संगरे क्रुद्धैर्यवनैः कालपूर्वकैः

Sinabi nila: “Ang aming minamahal na asawa, ang makapangyarihang Hari ng Kāśī, ay napatay sa labanan ng nagngangalit na mga Yavana, na dumating na ang kanilang takdang oras.”

Verse 19

युष्मदीय प्रसादेन यथा तेषां परिक्षयः । सञ्जायते महादेव्यौ तथा कार्यमसंशयम्

Sa biyaya ninyo, O dalawang Mahādevī, mangyari nawa ang ganap na pagkalipol nila—ganyan ang dapat gawin, walang alinlangan.

Verse 20

स्थातव्यं च तथात्रैव उभाभ्यामपि सादरम् । स्वपुरस्य प्ररक्षार्थमेतत्कृत्यं मतं हि नौ

At nawa’y manatili kayong dalawa rito mismo nang may paggalang, upang ipagtanggol ang aming lungsod; ito nga ang tungkuling itinuturing naming nararapat.

Verse 21

तयोस्तद्वचनं श्रुत्वा उभे ते देवते ततः । संप्रोच्य बाढमित्येवं तस्मिन्कुण्डे व्यवस्थिते

Nang marinig ang kanilang mga salita, ang dalawang Diyosa ay sumagot, “Mangyari nawa,” at doon nga nanahan sa mismong kuṇḍa na iyon.

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे तस्मात्कुण्डाच्छतसहस्रशः । निष्क्रांताः संख्यया हीना मातरो नैकरूपिकाः

Samantala, mula sa kuṇḍa na iyon ay lumitaw ang mga Banal na Ina (mātr̥kā) nang daan-daang libo—di-mabilang—na may sari-saring anyo.

Verse 23

एका गजमुखी तत्र तथान्या तुरगानना । सारमेय मुखाश्चान्याः पक्षिच्छागमुखाः पराः

Doon, may isa na may mukha ng elepante; ang isa nama’y may mukha ng kabayo. Ang iba’y may mukha ng aso, at ang iba pa’y may mukha ng ibon at kambing.

Verse 24

तिर्यञ्च वपुषश्चान्या वक्त्रैर्मानुषसंभवैः । त्रिशीर्षाः पञ्चशीर्षाश्च दशशीर्षास्तथा पराः

May ilan na may katawan ng hayop ngunit ang mukha’y tila sa tao. Mayroon ding may tatlong ulo, may limang ulo, at may sampung ulo pa nga.

Verse 25

गुह्य स्थानस्थितैर्वक्त्रैरेकाश्चान्या हृदिस्थितैः । पार्श्वसंस्थैः स्थिताश्चान्या अन्याः पृष्ठिगतैर्मुखैः

May ilan na ang mukha’y nasa mga lihim na bahagi; ang iba’y may mukha sa dibdib. Mayroon ding may mukha sa tagiliran, at ang iba pa’y may mukha sa likod.

Verse 26

एकहस्ता द्विहस्ताश्च पञ्चहस्तास्तथापराः । अन्या विंशतिहस्ताश्च विहस्ताश्च तथापराः

May ilan ay may isang kamay, may ilan ay may dalawang kamay, at ang iba ay may limang kamay. May ilan ay may dalawampung kamay, at may iba pa na wala ring kamay.

Verse 27

बहुपादा विपादाश्च एकपादास्तथापराः । तथान्याश्चार्धपादाश्च अधोवक्त्रा विभीषणाः

May ilan ay maraming paa, may ilan ay dalawang paa, at ang iba ay iisang paa lamang. May ilan ay kalahating paa, at may ilan—nakapanghihilakbot—na ang mukha ay nakatuon pababa.

Verse 28

एकनेत्रा द्विनेत्राश्च त्रिनेत्राश्च तथापराः । काश्चिद्गजसमारूढा हयारूढास्तथापराः

May ilan ay iisang mata, may ilan ay dalawang mata, at ang iba ay tatlong mata. May ilan ay nakasakay sa elepante, at ang iba ay nakasakay sa kabayo.

Verse 29

वृषवानरसिंहाजव्याघ्रसर्पास्थिताः पराः । गोधाश्वरासभारूढास्तथा च विहगाश्रिताः

Ang iba pa ay nakaupo sa ibabaw ng toro, unggoy, leon, kambing, tigre, at ahas. May ilan ay nakasakay sa butiki, kabayo, at asno, at may ilan ay inaalalayan ng mga ibon.

Verse 30

कूर्मकुक्कुटसर्पादिसमारूढाः सहस्रशः । प्रकुर्वंत्यो रुदन्त्यश्च गायन्त्यश्च तथा पराः । नृत्यंत्यश्च हसंत्यश्च क्रीडासक्ताः परस्परम्

Libu-libo ang nakasakay sa pagong, tandang, ahas, at mga katulad nito. May ilan ay kumikilos nang tila nagwawala, may ilan ay tumatangis, at ang iba ay umaawit. May ilan ay sumasayaw at tumatawa, lubos na nahuhumaling sa paglalaro sa isa’t isa.

Verse 32

ह्रस्वदन्त्यो विदंत्यश्च दीर्घदन्त्यो विभीषणाः । गजदंत्यस्तथैवान्या लोहदंत्योभयावहाः

Ang ilan ay may maiikling ngipin, ang ilan ay walang ngipin; ang iba’y mahahaba ang ngipin at nakapanghihilakbot. May ilan na may pangil na gaya ng elepante, at may iba na may ngiping bakal na nagdadala ng sindak.

Verse 33

लंबकर्ण्यो विकर्ण्यश्च शूर्पकर्ण्यस्तथा पराः । शंकुकर्ण्यः कुकर्ण्यश्च बहुकर्ण्यः सुकर्णिकाः

Ang ilan ay may nakalaylay na tainga, ang ilan ay may taingang deforme; ang iba’y taingang gaya ng bilao. May taingang hugis-kono, may taingang pangit, at may iba na maraming tainga o maririkit na tainga.

Verse 34

एकवस्त्रा विवस्त्राश्च बहुवस्त्रास्तथा पराः । चर्मप्रावरणाश्चैव कथाप्रावरणान्विताः

Ang ilan ay may iisang kasuotan, ang ilan ay hubad, at ang iba’y maraming kasuotan. May ilan na nababalutan ng balat, at may iba na nakabalot sa mga pantakip na kakaiba at nakapanghihilakbot ang anyo.

Verse 35

खङ्गहस्ताः शराहस्ताः कुंतहस्ताश्च भीषणाः । पाशहस्तास्तथैवान्याः प्रासचापकराः पराः । शूलमुद्गरहस्ताश्च भुशुंडिकरभूषिताः

Lumantad ang mga nakapanghihilakbot na may tabak sa kamay, may palaso sa kamay, at may sibat sa kamay. Ang iba’y may lubid na panghuli; ang iba’y may diyabelin at pana; at ang iba’y may trident at pamalo, waring pinalamutian ng sandata ang kanilang mga palad.

Verse 36

अथ ताभ्यां तथाऽकर्ण्य ताः सर्वा हर्षसंयुताः । प्रस्थितास्तत्र ता यत्र ते कालयवनाः स्थिताः

Pagkaraan, nang marinig nila iyon mula sa dalawang iyon, silang lahat—puspos ng galak—ay naglakbay patungo sa pook na kinaroroonan ng mga Kāla-Yavana.

Verse 37

ततस्ते तत्समालोक्य बलं देवीसमुद्रवम् । रौद्र रूपधरं तीव्रं विकृतं विकृतैर्मुखैः

Pagkaraan, nang makita nila ang rumaragasang hukbo ng mga Diyosa na wari’y dagat, nasilayan nila ang isang puwersang mabagsik at matindi—nakapanghihilakbot ang anyo—na may mga mukhang baluktot at kakila-kilabot.

Verse 38

विषण्णवदनाः सर्वे भयभीता समंततः । धावतो भक्षितास्ताभिर्देवताभिः सुनिर्दयम्

Silang lahat ay nakayuko ang mukha sa panghihina ng loob, napaliligiran ng takot sa lahat ng panig, kaya sila’y tumakas; ngunit habang tumatakbo, sila’y nilamon ng mga diyosang iyon nang walang awa.

Verse 39

बालवृद्धसमोपेतं तेषां राष्ट्रं दुरात्मनाम् । स्त्रीभिश्च सहितं ताभिर्देवताभिः प्रभक्षितम्

Ang kaharian ng mga taong yaong masama ang kalooban—kasama ang mga bata at matatanda, at maging ang mga babae—ay lubusang nilamon ng mga diyosang iyon.

Verse 40

एवं निर्वास्य तद्राष्ट्रं सर्वास्ता हर्षसंयुताः । भूय एव निजं स्थानं संप्राप्ता द्विजसत्तमाः

Kaya, matapos silang paalisin mula sa kahariang iyon, ang lahat ng banal na nilalang ay nagalak at muling nagbalik sa sarili nilang tahanan, O pinakadakila sa mga dalawang-ulit na isinilang.

Verse 42

उद्वासितस्तथा सर्वो देशस्तेषां स वै महान् । सांप्रतं दीयतां कश्चिदाहारस्तृप्तिहेतवे । निवासाय ततः स्थानं किंचिच्चावेद्यतां हि नः

Kaya ang buong malawak nilang lupain ay winasak at iniwang walang tao. Ngayon, ipagkaloob sa amin ang kaunting pagkain upang mabusog; at pagkatapos, ipabatid din sa amin ang isang pook na matitirhan.

Verse 43

देव्यावूचतुः । मर्त्यलोकेऽत्र या नार्यो गर्भवत्यः स्वपंति च । संध्याकालप्रकाशे च तासां गर्भोऽस्तु वो द्रुतम्

Wika ng dalawang Diyosa: “Sa daigdig ng mga mortal, ang mga babaeng nagdadalang-tao na natutulog sa liwanag ng dapithapon—nawa’y ang kanilang sinapupunan ay agad na mapasainyo.”

Verse 44

रुदंत्यो या विनिर्यांति चत्वरेषु त्रिकेषु च । तासां गर्भस्तु युष्माकं संप्रदत्तः प्रभुज्यताम्

“At yaong mga babaeng lumalabas na umiiyak—sa mga sangandaan at sa tatluhang kanto—nawa’y ipagkaloob sa inyo ang kanilang dinadala; lamunin ninyo ayon sa pagkakaloob.”

Verse 45

उच्छिष्टा याः प्रसर्पंति रमन्ते च स्वपंति च । तासां गर्भः समस्तानां युष्माकं भोज नाय वै

Yaong mga babaeng nadungisan ng tirang pagkain, gumagala, nagsasaya at natutulog—ang bawat sanggol sa sinapupunan nilang lahat ay tunay na itinakdang pagkain para sa inyo.

Verse 46

सूतिकाभवने यस्मिन्नुच्छिष्टं चोपजायते । स बालकस्तु युष्माकं भोजनाय प्रकल्पितः

Sa alinmang silid ng panganganak na lumilitaw ang karumihan at dungis ng tirang pagkain, ang sanggol doon ay ipinahahayag na itinakdang pagkain para sa inyo.

Verse 47

न षष्ठीजागरो यस्य बालकस्य भविष्यति । स भविष्यति भोज्याय युष्माकं नात्र संशयः

Ang batang hindi ginanapan ng pagpupuyat sa ikaanim na gabi (ṣaṣṭhī-jāgara) ay magiging pagkain para sa inyo—walang pag-aalinlangan dito.

Verse 48

नाशं यास्यति वा यत्र पावकः सूतिकागृहे । स भविष्यति भोज्याय युष्माकं बालरूपधृक्

Kung saan ang banal na apoy sa bahay ng panganganak ay pinababayaang mamatay o masira, ang naroon—na may anyong bata—ay magiging pagkain para sa inyo.

Verse 49

मांगल्यैः संपरित्यक्तं यद्भवेत्सूतिकागृहम् । तस्मिन्यस्तिष्ठते बालः स युष्माकं प्रकल्पितः

Kapag ang bahay ng panganganak ay napabayaan at iniwan nang walang mga ritong mapalad at pag-iingat, ang batang nananatili roon ay ipinahahayag na itinakda para sa inyo.

Verse 50

संध्यायां बालका ये वा स्वपंत्याकाशदेशगाः । ते सर्वे भोजनार्थाय युष्माकं संनिवेदिताः

Ang mga batang natutulog sa oras ng dapithapon habang nakahiga sa mga bukás na lugar sa ilalim ng langit—silá’y pawang inihahandog para sa pagkain ninyo.

Verse 51

यस्य जन्मदिने प्राप्ते वर्षांते क्रियते न च । मांगल्यं तस्य यद्गात्रं तद्युष्माकं प्रकल्पितम्

Kapag dumating ang araw ng kapanganakan ngunit sa pagtatapos ng taon ay hindi isinasagawa ang ritong mapalad, kung gayon ang anumang ‘pagpapala’ na nasa katawan niya ay ipinahahayag na nakatalaga sa inyo.

Verse 52

तैलाभ्यंगं नरः कृत्वा यश्च स्नानं करोति न । स दत्तो भोजनार्थाय युष्माकं नात्र संशयः

Ang taong nagpapahid ng langis sa katawan ngunit hindi naliligo, siya’y ibinibigay para sa pagkain ninyo; walang pag-aalinlangan dito.

Verse 53

उच्छिष्टो यः पुमांस्तिष्ठेद्यो वा चत्वरमध्यगः । भक्षणीयः स सर्वाभिर्निर्विकल्पेन चेतसा

Sinumang lalaking nananatili sa karumihang dulot ng tira-tirang pagkain, o tumatayo sa gitna ng sangandaan—siya’y dapat lamunin ninyong lahat, na may isip na walang pag-aalinlangan.

Verse 54

रजस्वलां व्रजेद्यो वा पुरुषः काममोहितः । नग्नः शेते तथा स्नाति भक्षणीयः स सत्वरम्

Sinumang lalaking nalilinlang ng pita at lumalapit sa babaeng may buwanang dalaw; o humihiga nang hubad at naliligo nang gayon—siya’y dapat lamunin agad.

Verse 55

दक्षिणाभिमुखो रात्रौ यश्च स्नाति विमूढधीः । शेते च शयने सोऽपि भक्षणीयश्च सत्वरम्

Ang sinumang may nalilitong pag-unawa na naliligo sa gabi na nakaharap sa timog, at gayundin ay humihiga upang matulog sa di-wastong paraan—siya man ay itinatakdang “dapat lamunin,” at agad-agad.

Verse 56

उदङ्मुखश्च यो रात्रौ दिवा वा दक्षिणामुखः । मूत्रोत्सर्गं पुरीष वा प्रकुर्याद्भक्ष्य एव सः

Sinumang umiihi o dumudumi sa gabi na nakaharap sa hilaga, o sa araw na nakaharap sa timog—siya’y tunay na itinatakdang “dapat lamunin,” at nalalantad sa biglang kapahamakan.

Verse 57

यः कुर्याद्रजनीवक्त्रे दधिसक्तुप्रभक्षणम् । अंत्यजाभिगमं चाथ भक्षणीयो द्रुतं हि सः

Sinumang kumain ng gatas-asim na hinaluan ng inihaw na harina ng sebada sa dapithapon, ang “bibig ng gabi”, at nakikipagtalik sa ipinagbabawal—siya’y mabilis na nagiging “dapat lamunin,” nalulugmok sa matinding kasawiang-palad.

Verse 58

सूत उवाच । एवं ताभ्यां तदा प्रोक्ता देवतास्ताः समंततः । परिवार्य तदा तस्थुः संप्रहृष्टेन चेतसा

Sinabi ni Sūta: Nang maturuan ng dalawang iyon, ang mga diyos sa paligid ay nagtipon at tumindig na nakapalibot, na ang mga puso’y puspos ng banal na galak.

Verse 59

एतस्मिन्नंतरे राजा चमत्कारः प्रतापवान् । प्रासादं निर्ममे ताभ्यां कैलासशिखरोपमम्

Samantala, ang makapangyarihang haring Camatkāra ay nagtayo para sa dalawang iyon ng isang palasyong kawangis ng tuktok ng Kailāsa.

Verse 60

ततः प्रभृति ते ख्याते क्षेत्रे तत्र महोदये । अंबावृद्धाभिधाने च पुररक्षापरे सदा

Mula noon, ang dalawang iyon ay naging bantog sa lubhang mapalad na kṣetra roon, sa pook na tinatawag na Ambāvṛddhā, na laging nakatuon sa pag-iingat sa lungsod.

Verse 61

यः पुमान्प्रातरुत्थाय ताभ्यां पश्यति चाननम् । तस्य संवत्सरंयावन्न च च्छिद्रं प्रजायते

Ang sinumang lalaki na bumangon sa umaga at masdan ang mukha ng dalawang iyon, sa loob ng isang taon ay hindi magkakaroon sa kanya ng anumang “siwang” — kapahamakan o pinsala.

Verse 62

वृद्ध्यादौ वाथ चांते वा ताभ्यां पूजां करोति यः । न तस्य जायते च्छिद्रं कथंचिदपि भूतले

Sinumang magsagawa ng pagsamba sa dalawang iyon sa simula ng kasaganaan—o sa pagtatapos nito—ay hindi magkakaroon ng anumang “siwang” o kapahamakan saanman sa daigdig.

Verse 63

यात्राकाले पुमान्यश्च ताभ्यां पूजां समाचरेत् । स वांछितफलं प्राप्य शीघ्रं स्वगृहमाप्नुयात्

Sinumang sa oras ng pag-alis sa paglalakbay ay taimtim na magsagawa ng pagsamba sa dalawang banal na iyon, makakamtan ang ninanais na bunga at agad na makababalik sa sariling tahanan.

Verse 64

सदाष्टम्यां चतुर्दश्यां यस्ताभ्यां बलिमाहरेत् । स कामानाप्नुयादिष्टानिह प्रेत्य च सद्गतिम्

Ang sinumang maghandog ng bali (handog na pang-ritwal) sa dalawang banal na iyon sa ika-walo at ika-labing-apat na araw ng buwan, magkakamit ng ninanais dito sa daigdig at pagpanaw ay mapapasa mabuting hantungan.

Verse 65

यो महानवमीसंज्ञे दिवसे श्रद्धयान्वितः । ताभ्यां समाचरेत्पूजां स सदा स्यादकण्टकी

Sinumang may pananampalataya na magsagawa ng pagsamba sa dalawang banal na iyon sa araw na tinatawag na Mahānavamī, ay mananatiling laging malaya sa mga suliranin at hadlang.

Verse 88

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येंऽबावृद्धामाहात्म्यवर्णनंनामाष्टाशीतितमोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos ang ikawalongpu’t walong kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ni Ambāvṛddhā,” sa Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya, sa ikaanim na bahagi—ang Nāgara Khaṇḍa—ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod.