Adhyaya 83
Isinalaysay ni Sūta ang isang sinaunang kababalaghan na iniingatan sa tradisyong Purāṇiko. Ang haring si Veṇu ng dinastiyang Solar ay inilalarawang palagiang masama ang asal: hinahadlangan ang pagsamba at mga handog na yajña, kinukumpiska ang mga kaloob para sa mga brāhmaṇa, sinasaktan ang mahihina, binabaligtad ang katarungan sa pagprotekta sa mga magnanakaw, at ipinag-uutos na siya ang sambahin bilang pinakamataas. Bunga ng karma, tinamaan siya ng matinding ketong at gumuho ang kanyang angkan; walang tagapagmana at walang kakampi, pinalayas siya at nagpagala-gala nang nagugutom at nauuhaw. Nang marating niya ang prāsāda/templong Supaṇākhya sa loob ng banal na kṣetra, doon siya namatay sa matinding pagod at sa di-sinasadyang pag-aayuno. Dahil sa kapangyarihan ng pook, nagkamit siya ng anyong makalangit, sumakay sa sasakyang panglangit at nakarating sa kaharian ni Śiva, pinararangalan ng mga apsaras, gandharva, at kinnara. Tinanong ni Pārvatī si Śiva kung sino ang bagong dating at anong gawa ang naghatid sa gayong gantimpala; ipinaliwanag ni Śiva na ang pagpanaw sa loob ng mapalad na santuwaryo—lalo na sa kalagayang tulad ng prāyopaveśa (pagtigil sa pagkain)—ay nagdudulot ng pambihirang kapalarang espirituwal. Pinalawak pa ang pahayag: maging mga insekto, ibon, at hayop na mamatay sa loob ng prāsāda ay naliligtas ayon sa lohika ng salaysay. Namangha si Pārvatī; mula noon, ang mga naghahangad ng mokṣa ay dumarayo mula sa malayo upang magsagawa ng prāyopaveśana nang may pananampalataya at makamit ang sukdulang tagumpay. Nagtatapos ang kabanata sa pagtukoy sa kuwentong ito bilang “tagapuksa ng lahat ng kasalanan” sa māhātmya ng Śrīhāṭakeśvara-kṣetra.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । तत्राश्चर्यमभूत्पूर्वं यत्तद्ब्राह्मणसत्तमाः । अहं वः कीर्तयिष्यामि पुराणे यदुदाहृतम्
Wika ni Sūta: Doon, O pinakamahuhusay na brāhmaṇa, minsang naganap ang isang kababalaghan. Isasalaysay ko sa inyo ito ayon sa pagkakabanggit sa Purāṇa.
Verse 2
वेणुर्नाम महीपालः पुरासीत्सूर्यवंशजः । सदैव पापसंयुक्तो दुर्मेधाः कामपीडितः
Noong una ay may haring nagngangalang Veṇu, mula sa angkan ng Araw. Lagi siyang nakabigkis sa kasalanan, salat sa unawa, at pinahihirapan ng pagnanasa.
Verse 3
शासनानि प्रदत्तानि ब्राह्मणानां महात्मनाम् । अन्यैः पार्थिवशार्दूलैस्तेन तानि हृतान्यलम्
Walang-hiya niyang inagaw ang mga kaloob at kautusang-hari na ipinagkaloob ng ibang mga haring tulad ng leon sa mga dakilang brāhmaṇa.
Verse 4
विध्वंसिताः स्त्रियो नैका विधवाश्च विशेषतः
Maraming babae ang napariwara, at lalo na ang mga balo ay dumanas ng matinding pagdurusa.
Verse 5
देवताराधनं पूजां कर्तुं नैव ददाति सः । न च यज्ञं न होमं च स्वाध्यायं न च पापकृत्
Hindi niya pinahintulutan ang pagsamba at pag-aalay sa mga diyos. At ang makasalanang iyon ay hindi nagsagawa ng yajña, ni homa, ni svādhyāya o banal na pag-aaral.
Verse 6
प्रोवाचाथ जनान्सर्वान्मां पूजयत सर्वदा । न मामभ्यधिकोऽन्योऽस्ति देवो वा ब्राह्मणोऽपि वा
Pagkatapos ay nagsalita siya sa lahat ng tao: "Sambahin ninyo ako palagi! Walang sinumang nakahihigit sa akin—maging diyos man o Brāhmaṇa."
Verse 7
मया तुष्टेन सर्वेषां संपत्स्यति हृदि स्थितम् । इह लोकेष्वसंदिग्धं शुभं वा यदि वाऽशुभम्
"Kung ako ay nalulugod, anumang nasa puso ng sinuman ay tiyak na mangyayari sa mundong ito—mabuti man o masama."
Verse 9
तेन शस्त्रविहीनानां विश्वस्तानां वधः कृतः । संत्यक्ताः शरणं प्राप्ताः पुरुषा भयविह्वलाः
Isinagawa niya ang pagpatay sa mga walang armas at nagtitiwalang tao; ang mga lalaking takot at litong-lito ay pinabayaan kahit matapos silang humingi ng kanlungan.
Verse 10
अचौराः प्रगृहीताश्च चौराः संरक्षिताः सदा । साधवः क्लेशिता नित्यं तेषां संहरता धनम्
Ang mga inosente ay dinakip, habang ang mga magnanakaw ay laging pinoprotektahan; ang mga matuwid ay patuloy na pinahihirapan habang ang kanilang kayamanan ay kinukumpiska.
Verse 11
न कृतं च व्रतं तेन श्रद्धापूतेन चेतसा । न दत्तं ब्राह्मणेभ्यश्च न च यष्टं कदाचन
Sa pamamagitan ng isipang hindi dinalisay ng pananampalataya, hindi siya nagsagawa ng anumang panata; wala siyang ibinigay sa mga Brāhmaṇa, at hindi siya kailanman nag-alay ng sakripisyo.
Verse 12
एवं तस्य नरेन्द्रस्य पापासक्तस्य नित्यशः । कुष्ठव्याधिरभूदुग्रो वंशोच्छेदश्च सद्द्विजाः
Kaya nga, sa haring yaon na laging nalululong sa kasalanan, sumiklab ang kakila-kilabot na ketong; at, O mabubuting Brāhmaṇa, naputol din ang kaniyang angkan.
Verse 13
ततस्तं व्याधिना ग्रस्तं पुत्रपौत्रविवर्जितम् । दायादाः सहसोपेता राज्यं जह्रुस्ततः परम्
Pagkaraan, nang siya’y sakmalin ng karamdaman at mawalan ng anak at apo, ang kaniyang mga kamag-anak ay dagling nagtipon at inagaw ang kaharian mula sa kaniya.
Verse 14
तं च निर्वासयामासुस्तस्माद्देशात्पदातिकम् । एकाकिनं परित्यक्तं सर्वैरपि सुहृद्गणैः
Pinalayas nila siya mula sa lupaing iyon na naglalakad lamang; iniwang lubos na nag-iisa, tinalikuran siya maging ng lahat ng kaibigan at mga nagmamalasakit.
Verse 15
सोऽपि सर्वैः परित्यक्तस्तेन पापेन कर्मणा । कलत्रैरपि चात्मीयैः स्मृत्वा पूर्वविचेष्टितम्
Siya man ay tinalikuran ng lahat dahil sa makasalanang gawaing iyon; iniwan pa siya ng kaniyang asawa at sariling kamag-anak, nang maalala nila ang dati niyang masasamang asal.
Verse 16
एकाकी भ्रममाणोऽथ सोऽपि कष्टवशं गतः । क्षुत्तृष्णासुपरिश्रांतः क्षेत्रेऽत्रैव समागतः
Pagkaraan, habang naglalagalag mag-isa, napasailalim siya sa paghihirap; lupaypay sa gutom at uhaw, narating niya ang banal na kṣetra na ito mismo.
Verse 17
ततः प्रासादमासाद्य सुपर्णाख्यसमुद्भवम् । यावत्प्राप्तः परित्यक्तस्ताव त्प्राणैरुपोषितः
Pagkaraan, narating niya ang templo na umusbong sa pook na tinatawag na Suparṇākhyā. Bagaman pinabayaan, nagtiis siya na wari’y nag-aayuno, tanging hininga ng buhay ang nalalabi, hanggang sa siya’y makarating.
Verse 18
ततो दिव्यवपुर्भूत्वाविमानवरमाश्रितः । जगामशिवलोकं स दुर्लभं धार्मिकैरपि
Pagkatapos, nagkamit siya ng banal na katawan at sumakay sa isang napakahusay na vimāna. Siya’y nagtungo sa daigdig ni Śiva—na bihirang marating kahit ng mga matuwid.
Verse 19
सेव्यमानोप्सरोभिश्च स्तूयमानश्च किन्नरैः । गीयमानश्च गन्धर्वैः शिवपार्श्वे व्यवस्थितः
Pinaglilingkuran ng mga apsarā, pinupuri ng mga kinnara, at inaawitan ng mga gandharva, siya’y nanatiling nakatindig sa tabi ni Śiva.
Verse 20
अथ तं संनिधौ दृष्ट्वा गौरी पप्रच्छ सादरम् । कोऽयं देव समायातः सुकृती तव मन्दिरे । अनेन किं कृतं कर्म यत्प्राप्तोऽत्र विभूतिधृक्
Pagkatapos, nang makita siya ni Gaurī na naroon sa malapit, magalang niyang itinanong: “O Panginoon, sino ang mapagpala at may kabutihang-loob na ito na dumating sa Iyong tahanan? Anong gawa ang kanyang nagawa upang marating niya rito ang kalagayang ito, taglay ang banal na ningning?”
Verse 21
श्रीभगवानुवाच । एष पापसमाचारः सदाऽसीत्पृथिवीपतिः । वेणुसंज्ञो धरापृष्ठे कुष्ठव्याधिसमाकुलः
Wika ng Mapalad na Panginoon: “Ang taong ito’y dating laging namumuhay sa kasalanan at naging hari sa lupa. Siya’y tinawag na Veṇu, at sa ibabaw ng daigdig ay pinahirapan ng sakit na ketong (kuṣṭha).”
Verse 22
स संत्यक्तो निजैर्दारैः शत्रुवर्गेण धर्षितः । भ्रममाणः समायातः सुपर्णाख्यस्य मन्दिरे
Iniwan ng sarili niyang asawa at ginipit ng hanay ng mga kaaway, siya’y nagpagala-gala hanggang sa wakas ay dumating sa templong tinatawag na Suparṇākhyā.
Verse 23
उपवासपरिश्रांतः सांनिध्यं मम यत्र च । सर्वप्राणैः परित्यक्तस्तस्मिन्नायतने शुभे
Nanghina dahil sa pag-aayuno, narating niya ang banal na santuwaryo kung saan nananahan ang Aking presensya; at doon, sa mapalad na tahanang iyon, iniwan niya ang buhay—lubos na lumisan ang hininga.
Verse 24
तत्प्रभावादिह प्राप्तः सत्यमेतन्म योदितम् । अन्योऽप्यनशनं कृत्वा प्राणान्यस्तत्र संत्यजेत्
Sa mismong kapangyarihan ng pook na iyon, natatamo ang bunga rito rin—ito ang katotohanang Aking ipinahayag. Sinumang iba pa, kung magsagawa ng anāśana (pag-aayuno) at iwan ang buhay doon, ay makakamit ang yaong pinakamataas na kalagayan.
Verse 25
स सर्वाभ्यधिकां भूतिं प्राप्नुयाद्वरवर्णिनि । यानेतान्वीक्षसे देवि गणान्मे पार्श्वसंस्थितान्
O marikit ang kutis, ang gayong tao’y magkakamit ng kasaganahang higit sa lahat. O Diyosa, ang mga gaṇa na nakikita mong nakatayo sa aking tabi ay mga saksi sa pagkakamit na iyon.
Verse 26
एतैस्तत्र कृतं सर्वैर्देवि प्रायोपवेशनम् । अपि कीटपतंगा ये पशवः पक्षिणो मृगाः । प्रासादे तत्र निर्मुक्ताः प्राणैर्यांति ममांतिकम्
O Diyosa, silang lahat ay nagsagawa roon ng prāyopaveśa (panatang pag-aayuno hanggang kamatayan). Maging mga insekto at gamu-gamo, mga hayop na alaga, mga ibon, at mga mailap na hayop—kung doon sa banal na santuwaryo ay iwan nila ang hininga—darating sila sa mismong presensya ko.
Verse 27
सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा पार्वती वाक्यं प्रोक्तं देवेन शम्भुना । विस्मयाविष्टहृदया साधु साध्विति साऽब्रवीत्
Wika ni Sūta: Nang marinig ni Pārvatī ang mga salitang binigkas ng diyos na Śambhu (Śiva), napuno ng pagkamangha ang kanyang puso at sinabi niya, “Tunay na mabuti! Tunay na mabuti!”
Verse 28
ततःप्रभृति लोकेऽत्र पुरुषा मुक्तिमिच्छवः । दूरतोऽपि समभ्येत्य स्वान्प्राणांस्तत्र तत्यजुः
Mula noon sa mundong ito, ang mga lalaking nagnanais ng kalayaan (mokṣa) ay dumarating kahit mula sa malayo at iniaalay roon ang kanilang buhay.
Verse 29
प्रायोपवेशनं कृत्वा श्रद्धया परया युताः । गच्छन्ति च परां सिद्धिमपि पापपरायणाः
Sa pagsasagawa ng prāyopaveśa na may sukdulang pananampalataya, nararating nila ang kataas-taasang siddhi—kahit yaong dating nakatuon sa kasalanan.
Verse 30
एतद्वः सर्वमाख्यातं सर्वपातकनाशनम् । सुपर्णाख्यस्य माहात्म्यं यन्मया स्वपितुः श्रुतम्
Ang lahat ng ito ay isinalaysay ko sa inyo—ang pumupuksa sa lahat ng kasalanan: ang kadakilaan ng Suparṇākhya, gaya ng narinig ko mismo sa aking ama.
Verse 83
इति श्रीस्कन्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये सुपर्णाख्यमाहात्म्यवर्णनंनाम त्र्यशीतितमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-83 kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Suparṇākhya,” sa Śrīhāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya, sa loob ng ikaanim na Nāgara-khaṇḍa ng Skanda Mahāpurāṇa (Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā).