Adhyaya 75
Isinalaysay ni Sūta ang isang sinaunang banal na kasaysayan: ipinagkaloob ni Rudra kay Brahmā ang isang kṣetra na walang kapantay (1–2), na kaugnay ng pagtatatag ng liṅga na tinawag na Hāṭakeśvara. Pagkaraan, ipinagkatiwala ni Śambhu ang kṣetra kay Ṣaṇmukha—si Skanda/Kārttikeya—upang ipagtanggol ang mga brāhmaṇa laban sa mga kapintasan na iniuugnay sa Panahong Kali (3). Sa kahilingan ni Brahmā at ayon sa tagubilin ng ama, nanirahan doon si Gaṅgeya (isang tawag kay Kārttikeya) (4). May tala ring pangkalendaryo at pangritwal: ang sinumang magsagawa ng darśana sa Panginoon sa buwan ng Kārttikā, kapag tumapat sa pagsasanib ng Kṛttikā, ay magkakamit ng biyaya sa maraming buhay—muling isisilang bilang brāhmaṇang marunong at masagana (5). Inilalarawan din ang maringal na palasyo/templo ni Mahāsena (Kārttikeya) na matayog at nangingibabaw sa tanawin (6). Nang mabalitaan ito, dumating ang mga diyos sa pag-uusisa, nakita ang lungsod na lubhang nakapagpapadalisay, at nagsagawa ng mga handog-yajña sa hilaga at silangang pook, na nagbibigay ng nararapat na dakṣiṇā sa mga pari (7–9). Tinawag ang pook na iyon na Devayajana, at hayagang ipinahayag ang kapantayang-pala: ang isang ganap na yajña roon ay nagbubunga ng bunga na katulad ng sandaang yajña sa ibang lugar (10).
Shlokas
Verse 1
। सूत उवाच । पुरा कल्पे भगवता एतत्क्षेत्रमनुत्तमम् । रुद्रेण ब्रह्मणे दत्तं तुष्टेन द्विजसत्तमाः
Wika ni Sūta: Noong unang kalpa, O pinakamainam sa mga dwija, ang walang kapantay na banal na kṣetra na ito ay ipinagkaloob ni Rudra, na lubos na nalugod, kay Brahmā.
Verse 2
यदा तु स्थापितं लिंगं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । देवैः प्रीतेन रुद्रेण प्रदत्तं ब्रह्मणे पुनः
At nang maitatag ang liṅga na tinatawag na Hāṭakeśvara, si Rudra—na kinalugdan ng mga deva—ay muling ipinagkaloob iyon kay Brahmā.
Verse 3
एतत्क्षेत्रं तदा दत्तं शंभुना षण्मुखस्य ह । रक्षणार्थं हि विप्राणां कलिकालादिदोषतः
Noon, ipinagkaloob ni Śambhu ang banal na pook na ito kay Ṣaṇmukha, tunay nga, upang ipagtanggol ang mga brāhmaṇa laban sa mga kapintasan na sumisibol sa Panahon ng Kali at iba pa.
Verse 4
ब्रह्मणा प्रार्थितेनेदं स्वयमादिममुत्तमम् । पित्रादिष्टस्तु गांगेयस्तत्र वासमथाकरोत्
Nang hilingin ito ni Brahmā, ang sinauna at pinakadakilang kṣetra na ito ay kusang nahayag; at si Gāṃgeya, ayon sa utos ng kanyang ama, ay doon nanirahan.
Verse 5
कार्तिक्यां कृत्तिकायोगे यः कुर्यात्स्वामिदर्शनम् । सप्तजन्म भवेद्विप्रो धनाढ्यो वेदपारगः
Sinumang makakita sa Panginoon dito sa buwan ng Kārttika, sa pagsasanib ng Kṛttikā, ay sa loob ng pitong kapanganakan magiging brāhmaṇa, mayaman, at dalubhasa sa mga Veda.
Verse 6
महासेनस्य देवस्य प्रासादं सुमनोहरम् । उच्चैः स्थितं सर्वलोके पातुकाममिवांबरम्
Ang kaakit-akit na templong-palasyong kay Mahāsena ay nakatindig nang mataas, na wari’y nagnanais na pag-ingatan ang buong daigdig, gaya ng langit mismo.
Verse 7
तच्छ्रुत्वा विबुधाः सर्वे कौतुकादेत्य सत्वरम् । वीक्षांचक्रुस्ततो गत्वा दृष्ट्वा मेध्यतमं पुरम्
Nang marinig iyon, ang lahat ng mga diyos ay nagmadaling dumating dahil sa pananabik; pagpasok nila, kanilang minasdan at siniyasat ang pinakadalisay na banal na lungsod na iyon.
Verse 8
प्रासादस्योत्तरे देशे प्राच्ये देशे तथा द्विजाः । यज्ञक्रियासमारंभांश्चकुर्विप्रैर्यथोदितान्
Sa hilaga ng templo, at gayundin sa silangan, sinimulan ng mga dwija ang mga ritwal na yajña ayon sa itinakda ng mga brāhmaṇa.
Verse 9
इष्ट्वा च विबुधाः सर्वे दत्त्वा तेभ्यश्च दक्षिणाम् । जग्मुस्त्रिविष्टपं हृष्टा लब्ध्वा तत्स्थानजं फलम्
Matapos magsagawa ng pagsamba at maghandog sa kanila ng nararapat na dakṣiṇā, ang lahat ng mga deva—nang matamo ang bungang ipinanganak ng banal na pook na iyon—ay masayang nagtungo sa langit.
Verse 10
ततस्तु देवयजनंनाम तस्य बभूव ह । यदन्यत्र शतं कृत्वा क्रतूनां फलमाप्नुयात् । तदत्रैकेन लभते क्रतुना दक्षिणावता
Kaya nga tinawag iyon na “Devayajana”. Ang bungang makakamtan sa ibang dako sa pamamagitan ng sandaang paghahandog, dito’y natatamo sa iisang paghahandog lamang, kung ito’y may kalakip na dakṣiṇā ayon sa tuntunin.