Adhyaya 65

Verse 1

। सूत उवाच । तथान्यदपि तत्रास्ति तडागं देवनिर्मितम् । यत्रानर्तो नृपः सिद्धः सुहयो नाम नामतः

Wika ni Sūta: Bukod pa riyan, naroon din ang isang lawa na nilikha ng mga diyos; doon nagkamit ng siddhi ang haring Ānarta, na ang pangalan ay Suhaya.

Verse 2

तेनैव भूभुजा तत्र लिंगं संस्थापितं शुभम् । आनर्तेश्वरसंज्ञं च सर्व सिद्धिप्रदं नृणाम्

Sa pamamagitan ng haring iyon din ay itinindig doon ang isang mapalad na liṅga, na tinatawag na Ānarteśvara, na nagkakaloob ng lahat ng siddhi sa mga tao.

Verse 3

तत्रांगारकषष्ठ्यां यस्तडागे स्नानमाचरेत् । स प्राप्नोति नरः सिद्धिं यथाऽनर्ताधिपेन च

Sinumang maligo sa lawang iyon sa Aṅgāraka-Ṣaṣṭhī ay magkakamit ng siddhi, gaya ng natamo ng haring Ānarta.

Verse 4

ऋषय ऊचुः । कथं सिद्धिस्तु संप्राप्ता आनर्तेन महात्मना । सर्वं कथय तत्सूत सर्वं वेत्सि न संशयः

Wika ng mga rishi: Paano nakamit ng dakilang-loob na Ānarta ang siddhi, ang ganap na katuparan? Isalaysay mo ang lahat, O Sūta—batid mo ang lahat; walang pag-aalinlangan.

Verse 5

सूत उवाच । आनर्तः सुहयो नाम पुरासीत्पृथिवीपतिः । सर्वारिभिर्हतो युद्धे पलायनपरायणः । उच्छिष्टो म्लेच्छसंस्पृष्ट एकाकी बहुभिर्वृतः

Sinabi ni Sūta: Noong unang panahon ay may haring-lupa na nagngangalang Ānarta, na tinatawag na Suhaya. Natalo sa digmaan ng lahat ng kaaway at nakatuon sa pagtakas, siya’y naging marumi—nadungisan sa pakikisalamuha sa mga mleccha—nag-iisa, ngunit wari’y napalilibutan ng maraming panganib.

Verse 6

अथ तस्य कपालं च कापालिक व्रतान्वितः । जगृहे निजकर्मार्थं ज्ञात्वा तं वीरसंभवम्

Pagkaraan, sa pagsunod sa panatang Kāpālika, kinuha niya ang mangkok na bungo para sa sariling tungkuling-ritwal, batid na iyon ay sisidlang isinilang mula sa kapalarang bayani.

Verse 7

आनर्तेश्वरसांनिध्ये वसमानो वने स्थितः । स रात्रौ तेन तोयेन सर्वदेवमयेन च

Nanahan siya malapit kay Ānarteśvara at namalagi sa gubat; sa gabi, ginagamit niya ang tubig na iyon—na pinananahanan ng presensya ng lahat ng mga deva.

Verse 8

तडागोत्थेन संपूर्णं रात्रौ कृत्वा प्रमुंचति । आसीत्पूर्वं वणिङ्नाम्ना सिद्धसेन इति स्मृतः । धनी भृत्यसमोपेतः सदा पुण्यपरायणः

Sa gabi, pinupuno niya iyon ng tubig na inigib mula sa lawa, at saka ibinubuhos. Noong una ay may isang mangangalakal na kilala sa pangalang Siddhasena—mayaman, may mga aliping kasama, at laging nakatuon sa mga gawaing may-punya.

Verse 9

कस्यचित्त्वथ कालस्य पण्यबुद्ध्या द्विजोत्तमाः । प्रस्थितश्चोत्तरां काष्ठां स सार्थेन समन्वितः

Pagkaraan ng ilang panahon, O pinakamainam sa mga dalawang-ulit na isinilang, taglay ang isip sa pangangalakal, siya’y naglakbay patungong hilaga, kasama ang isang karaban.

Verse 10

अथ प्राप्तः क्रमात्सर्वैः स गच्छन्मरुमंडल म् । वृक्षोदकपरित्यक्तं सर्वसत्त्वविवर्जितम्

Pagkaraan, habang sila’y sumusulong nang dahan-dahan, narating niya ang isang bahagi ng disyerto—walang puno at walang tubig, at salat sa anumang nilalang na may buhay.

Verse 11

तत्र रात्रिं समासाद्य श्रांताः पांथाः समन्ततः । सुप्ताः स्थानानि संसृत्य गता निद्रावशं तथा

Doon, nang dumating ang gabi, ang mga manlalakbay na pagod sa lahat ng panig ay nahiga sa kani-kanilang puwesto, at napailalim sa kapangyarihan ng pagtulog.

Verse 12

ततः प्रत्यूषमासाद्य समुत्थाय च सत्वरम् । प्रस्थिता उत्तरां काष्ठां मुक्त्वैकं शूद्रसेवकम्

Pagkatapos, nang sumapit ang bukang-liwayway, sila’y mabilis na bumangon at naglakbay patungong hilaga, na iniwan ang isang aliping tagapaglingkod na Śūdra.

Verse 13

स वै मार्गपरिश्रांतो गत्वा निद्रावशं भृशम् । न जजागार जातेऽपि प्रयाणे बहुशब्दिते

Pagod na pagod sa daan, siya’y nalugmok sa mahimbing na pagkakatulog, at hindi nagising kahit nagsimula na ang pag-alis sa gitna ng maraming ingay.

Verse 14

न च तैः स स्मृतः सार्थैर्यैः समं प्रस्थितो गृहात् । न च केनापि संदृष्टः स तु रोधसि संस्थितः

At ang mga taong-kafilang kasama niyang umalis mula sa tahanan ay hindi na siya naalaala; ni walang sinumang nakakita sa kanya—siya’y nanatili roon sa pampang/pilapil ng ilog.

Verse 15

एवं गते ततः सार्थे प्रोद्गते सूर्यमंडले । तीव्रतापपरिस्पृष्टो जजागार ततः परम्

Nang sa gayon ay nakalayo na ang karaban at sumikat ang bilog ng araw, sa tindi ng init na dumampi at tumupok, siya’y nagising pagkaraan.

Verse 18

एवं तस्य तृषार्तस्य पतितस्य धरातले । धृतप्राणस्य कृच्छ्रेण संयातोऽस्ताचलं रविः

Kaya nito, ang taong iyon na pinahihirapan ng uhaw ay nakabulagta sa lupa, halos kapusin ang hininga sa matinding paghihirap; sa wakas, lumubog ang Araw sa likod ng bundok sa kanluran.

Verse 19

ततः किंचित्ससंज्ञोऽभून्मंदीभूते दिवाकरे । चिन्तयामास चित्तेन क्वाहं गच्छामि सांप्रतम्

Pagkaraan, nang humina na ang Araw, bahagya siyang nagkamalay at nagmuni sa puso: “Saan ako tutungo ngayon?”

Verse 20

न लक्ष्यते क्वचिन्मार्गो दृश्यते न च मानुषम् । नात्र तोयं न च च्छाया नूनं मे मृत्यु रागतः

Walang landas na matanaw saanman, at wala ring taong makita. Dito’y walang tubig at ni anino man—tunay ngang dumating na sa akin ang kamatayan.

Verse 21

एवं चिन्ताप्रपन्नस्य तस्य शूद्रस्य निर्जने । मरौ तस्मिन्समायाता शर्वरी तदनन्तरम्

Habang ang Śūdra ay nilulunod ng mga balisang pag-iisip at nananatiling nag-iisa sa ilang na disyerto, agad na sumapit sa kanya ang gabi pagkaraan nito.

Verse 22

अथ क्षणेन शुश्राव स गीतं मधुरध्वनि । पठतां नन्दिवृद्धानां तथा शब्दं मनोहरम्

Pagkaraan, sa isang iglap, narinig niya ang awit na may matamis na himig, at gayundin ang kaakit-akit na tunog na wari’y pagbigkas ng mga Nandivṛddha.

Verse 23

अथापश्यत्क्षणेनैव प्रेतसंघैः सभावृतम् । प्रेतमेकं च सर्वेषामाधिपत्ये व्यव स्थितम्

Pagkaraan, sa isang iglap, nakita niya ang isang kapulungan na napalilibutan ng mga pulutong ng Preta, at isang Preta na nakatatag bilang pinuno sa kanilang lahat.

Verse 24

ततस्ते पार्श्वगाः प्रेता एके नृत्यं प्रचक्रिरे । तत्पुरो गीतमन्ये तु स्तुतिं चैव तथा परे

Pagkatapos, ang mga Preta na nakatayo sa magkabilang panig bilang mga tagasunod—ang ilan ay nagsimulang sumayaw; ang iba’y umawit sa harap niya; at ang iba pa’y naghandog ng mga papuri.

Verse 25

अथासौ प्राह तं शूद्रमतिथे कुरु भोजनम् । स्वेच्छया पिब तोयं च श्रेयो येन भवेन्मम

Pagkaraan ay sinabi niya sa Śūdra: “O panauhin, maghanda ka ng pagkain; at uminom ka ng tubig ayon sa iyong nais—upang mapagtibay ang aking kapakanan.”

Verse 26

ततः स भोजनं चक्रे क्षुधार्तश्च पपौ जलम् । भयं त्यक्त्वा सुविश्रब्धः प्रेतराजस्य शासनात्

Pagkaraan, inihanda niya ang pagkain, at dahil sa tindi ng gutom ay uminom siya ng tubig. Itinakwil ang takot, siya’y naging panatag at mapagtiwala, ayon sa utos ng Hari ng mga Preta.

Verse 27

ततः प्रेताश्च ते सर्वे प्रेतत्वेन समन्विताः । यथाज्येष्ठं यथान्यायं प्रचक्रुर्भोजनक्रियाम्

Pagkaraan, ang lahat ng mga Pretang iyon, taglay ang likas na pagka-preta, ay nagsagawa ng ritwal ng pagkain, bawat isa ayon sa katandaan at ayon sa wastong tuntunin.

Verse 28

एवं तेषां समस्तानां विलासैः पार्थिवोचितैः । अतिक्रान्ता निशा सर्वा क्रीडतां द्विजसत्तमाः

Sa gayon, habang silang lahat ay nagtatamasa ng mga aliw at libangang nararapat sa mga hari, lumipas ang buong magdamag sa kanilang paglalaro, O pinakadakila sa mga Brahmana.

Verse 29

ततः प्रभाते विमले प्रोद्गते रविमंडले । यावत्पश्यति शूद्रः स तावत्तत्र न किञ्चन

Pagkaraan, sa malinaw at dalisay na bukang-liwayway, nang sumikat ang bilog ng araw, habang tumitingin-tingin ang Śūdra, wala siyang nakita roon ni anuman.

Verse 30

ततश्च चिन्तयामास किमेतत्स्वप्नदर्शनम् । चित्तभ्रमोऽथवाऽस्माकमिन्द्रजालमथापि वा

Pagkaraan, siya’y nagmuni-muni: “Ito ba’y pangitain sa panaginip? O pagkalito ng aming isipan? O kaya’y isang uri ng salamangkang ilusyon?”

Verse 32

एवं चिन्तयमानस्य भास्करो गगनांगणम् । समारुरोह तापेन तापयन्धरणीतलम्

Habang siya’y nagmumuni-muni nang gayon, ang Araw ay umakyat sa maluwang na bakuran ng langit at sa init nito’y pinapaso ang balat ng daigdig.

Verse 33

ततः कंचित्समाश्रित्य स्वल्पच्छायं महीरुहम् । प्राप्तवान्दिवसस्यांतं क्षुत्पिपासाप्रपीडितः

Pagkaraan, sumilong siya sa isang punong may bahagyang lilim lamang; at dahil sa gutom at uhaw na nagpapahirap, nagtiis siya hanggang sa dulo ng araw.

Verse 34

ततो निशामुखे प्राप्ते भूयोऽपि प्रेतराजकम् । प्रेतैस्तैश्चसमोपेतं तथारूपं व्यलोकयत्

Nang sumapit ang dapithapon ng gabi, muli niyang namasdan ang Hari ng mga Preta, na kasama ang yaong mga Preta ring iyon, na nagpakita sa dating anyo.

Verse 35

तथैव भोजनं चक्रे तस्यातिथ्यसमुद्भवम् । भयेन रहितः शूद्रो हर्षेण महतान्वितः

Gaya rin ng dati, kinain niya ang pagkaing nagmula sa pagtanggap-bisita; ang Śūdra, wala nang takot, ay napuspos ng dakilang galak.

Verse 36

एवं तस्य निशावक्त्रे नित्यमेव स भूपतिः । आतिथ्यं प्रकरोत्येव समागत्य तथैव च

Kaya nito, sa tuwing dumarating ang gabi, ang haring iyon ay palaging dumarating at nagsasagawa ng pagtanggap-bisita sa gayon ding paraan.

Verse 37

ततोऽन्यदिवसे प्राप्ते तेन शूद्रेण भूपतिः । पृष्टः किमेतदाश्चर्यं दृश्यते रजनीमुखे

Nang sumapit ang sumunod na araw, tinanong ng Śūdra ang hari: “Ano ang kababalaghang ito na nakikita sa pagsisimula ng gabi?”

Verse 38

विभवस्ते महाभाग प्रणश्यति निशाक्षये । एतत्कीर्तय मे गुह्यं न चेत्प्रेतप संस्थितम् । अत्र कौतूहलं जातं दृष्ट्वेदं सुविचेष्टितम्

“O mapalad na ginoo, naglalaho ang iyong ningning kapag nagwawakas ang gabi. Ihayag mo sa akin ang lihim na ito—kung hindi, tunay kang nakatatag bilang panginoon ng mga Preta. Sa pagkakita ko sa maayos na kababalaghang ito, sumiklab ang matinding pag-uusisa sa aking puso.”

Verse 39

प्रेत उवाच । अस्ति पुण्यं महाक्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । गंगा च यमुना चैव स्थिते तत्र च संगमे

Wika ng Preta: “May isang dakilang banal na pook na lubhang mapagpala, na tinatawag na Hāṭakeśvara. Doon, sa tagpuan ng mga ilog, naroroon ang Gaṅgā at Yamunā.”

Verse 40

ताभ्यामतिसमीपस्थं शिवस्यायतनं शुभम् । महाव्रतधरस्तत्र तपस्यति सुनैष्ठिकः

“Napakalapit sa dalawang ilog na iyon ang isang mapalad na dambana ni Śiva. Doon, isang matatag na asceta, tagapagdala ng Dakilang Panata, ang nagsasagawa ng matinding pag-aayuno at pagninilay.”

Verse 41

स सदा रात्रिशौचार्थं कपालं जलपूरितम् । मदीयं शयने चक्रे तत्र कृत्वा निजां क्रियाम्

“Tuwing gabi, para sa paglilinis, palagi niyang pinupuno ng tubig ang kapāla, ang mangkok na bungo. Pagkaraang maisagawa ang sariling pagtalima roon, inilalagay niya iyon sa tabi ng aking hinihigaan.”

Verse 42

तत्प्रभावान्ममेयं हि विभूतिर्जायते निशि । दिवा रिक्ते कृते याति भूय एव महामते

Sa pamamagitan ng kapangyarihan ng pagsasagawang iyon, ang abong ito ay lumilitaw sa gabi. Kapag araw na, ito ay naglalaho, upang bumalik muli, O marunong.

Verse 43

तस्मात्कुरु प्रसादं मे तत्र गत्वा कपालकम् । चूर्णं कृत्वा मदीयं तत्तस्मिंस्तोये विनिक्षिप

Kaya naman, ipakita mo sa akin ang habag: pumunta ka roon, kunin ang aking bungo, durugin ito upang maging pulbos, at itapon sa tubig na iyon.

Verse 44

येन मे जायते मोक्षः प्रेतभावात्सुदारुणात्

Upang ang kalayaan ay dumating sa akin—mula sa pinakakila-kilabot na kalagayan ng pagiging isang preta.

Verse 45

तथा तत्रास्ति पूर्वस्यां दिशि तत्तीर्थमुत्तमम् । गयाशिर इति ख्यातं प्रेतत्वान्मुक्तिदा यकम्

Bukod dito, sa silangan ng lugar na iyon ay may isang napakahusay na Tīrtha, na kilala bilang Gayāśira, na nagbibigay ng kalayaan mula sa pagiging preta.

Verse 46

तत्र गत्वा कुरु श्राद्धं सर्वेषां त्वं महामते । दृश्यते तव पार्श्वस्था भद्र संपुटिका शुभाम्

Pagpunta doon, O marunong, isagawa ang Śrāddha para sa lahat (ng mga yumao). At tingnan mo—sa iyong tabi, O marangal, ay may isang mapalad na kahon.

Verse 47

अस्यां नामानि सर्वेषां यथाज्येष्ठं समालिख । ततः श्राद्धं कुरुष्वाशु दयां कृत्वा गरीयसीम्

Doon, isulat ang mga pangalan ng lahat ng yumao ayon sa pagkakatanda. Pagkaraan, agad isagawa ang śrāddha, na may pinakadakilang habag at awa.

Verse 48

वयं त्वां तत्र नेष्यामः सुखोपायेन भद्रक । निधिं च दर्शयिष्यामः श्राद्धार्थं सुमहत्तरम्

O mabuting tao, dadalhin ka namin doon sa magaan na paraan; at ipapakita namin sa iyo ang isang napakalaking kayamanan para sa śrāddha.

Verse 49

तथेति समनुज्ञाते तेन शूद्रेण सत्वरम् । निन्युस्तं स्कन्धमारोप्य शूद्रं क्षेत्रे यथोदितम्

Nang pumayag ang Śūdra, dali-dali nila siyang binuhat sa balikat at dinala sa banal na kṣetra, ayon sa ipinagbilin.

Verse 50

दर्शयामासुरेवास्य निधानं भूरिवित्तजम् । तदादाय गतस्तत्र यत्रासौ नैष्ठिकः स्थितः

Pagkatapos, ipinakita nila sa kanya ang nakabaong kayamanan—sagana sa yaman. Nang makuha niya iyon, nagtungo siya sa kinaroroonan ng matatag na asceta (naiṣṭhika).

Verse 51

ततः प्रणम्य तं भक्त्या कथ यामास विस्तरात् । तस्य भूतपतेः सर्वं वृत्तांतं विनयान्वितः

Pagkaraan, yumukod siya sa kanya nang may debosyon, at sa kababaang-loob ay isinalaysay niya nang detalyado ang buong pangyayari tungkol sa Panginoon ng mga nilalang (bhūtapati).

Verse 52

ततो लब्ध्वा कपालं तच्चूर्णयित्वा समाहितः । गंगायमुनयोर्मध्ये प्रचिक्षेप मुदान्वितः

Pagkaraan, nang makuha niya ang kapāla (mangkok na bungo) at durugin ito hanggang maging pulbos sa pusong nakatuon, masayang inihagis niya iyon sa tubig sa pagitan ng Gaṅgā at Yamunā.

Verse 53

एतस्मिन्नंतरे प्रेतो दिव्यरूपवपुर्धरः । विमानस्थोऽब्रवीद्वाक्यं शूद्रं तं हर्षसंयुतः

Noon din, ang preta, na ngayo’y may maningning na anyong dibino, na nakaupo sa vimāna (sasakyang makalangit), ay nagsalita nang may galak sa Śūdra na iyon.

Verse 54

प्रसादात्तव मुक्तोऽहं प्रेतत्वाद्दारुणादितः । स्वस्ति तेऽस्तु गमिष्यामि सांप्रतं त्रिदिवालयम्

“Sa biyaya mo, ako’y napalaya mula sa kakila-kilabot na kalagayang preta. Nawa’y mapasaiyo ang pagpapala; ngayon ay tutungo na ako sa tahanan ng mga deva.”

Verse 55

एतेषामेव सर्वेषामिदानीं श्राद्धमाचर । गत्वा गयाशिरः पुण्यं येन मुक्तिः प्रजायते

“Ngayon ay isagawa mo ang śrāddha para sa lahat ng mga ito. At magtungo ka sa banal na Gayāśiras, sapagkat doon nagkakamit ng paglaya.”

Verse 56

ततः स विस्मयाविष्टस्तेषामेव पृथक्पृथक् । श्राद्धं चक्रे च भूतानां नित्यमेव समाहितः

Pagkaraan, nabalot siya ng pagkamangha; at palaging may matatag na pagtuon, isinagawa niya ang śrāddha para sa mga yumao—isa-isa, nang magkakahiwalay.

Verse 57

तेऽपि सर्वे गताः स्वर्गं प्रेतास्तस्य प्रभावतः । ददुश्च दर्शनं तस्य स्वप्रे हर्षसमन्विताः

Ang mga preta ring iyon—lahat sila—ay nakarating sa langit dahil sa kapangyarihan ng kanyang gawa; at sa galak, ipinakita nila ang kanilang anyo sa kanya sa panaginip.

Verse 58

ततः शूद्रः स विज्ञाय तत्क्षेत्रं पुण्यवर्ध नम् । न जगाम गृहं भूयस्तत्रैव तपसि स्थितः

Pagkaraan, ang Śūdra na iyon, nang maunawaan na ang banal na pook ay nagpapalago ng kabutihan, ay hindi na muling umuwi; doon na siya nanatili, matatag sa pag-aayuno at pagninilay.

Verse 59

गंगायमुनयोः पार्श्वे शूद्रकेश्वरसंज्ञितम् । लिगं संस्थापितं तेन सर्वपातकनाशनम्

Sa pampang sa tabi ng Gaṅgā at Yamunā, itinatag niya ang isang Liṅga na tinawag na Śūdrakeśvara—tanda ni Śiva na pumupuksa sa lahat ng kasalanan nang walang itinatangi.

Verse 60

यस्तयोर्विधिवत्स्नानं कृत्वा पूजयते नरः । शूद्रकेश्वरसंज्ञं च लिंगं श्रद्धासमन्वितः

Sinumang tao na, matapos maligo ayon sa wastong ritwal sa mga banal na tubig na iyon, ay sumamba nang may pananampalataya sa Liṅga na tinatawag na Śūdrakeśvara—

Verse 61

स सर्वैः पातकैर्मुक्तः प्रयाति शिव मंदिरम् । स्तूयमानश्च गंधर्वैर्विमानवरमाश्रितः

—siya’y mapapalaya sa lahat ng kasalanan at tutungo sa tahanan ni Śiva; pinupuri ng mga Gandharva, sasakay siya sa maringal na karwaheng makalangit.

Verse 62

यस्तत्र त्यजति प्राणान्कृत्वा प्रायोपवेशनम् । न च भूयोऽत्र संसारे स जन्माप्नोति ।मानवः

Sinumang doon ay magbitiw ng buhay sa pagsasagawa ng prāyopaveśana (pag-aayuno hanggang kamatayan), siya’y hindi na muling isisilang sa mundong ito ng saṃsāra.

Verse 63

गंडूषमपि तोयस्य यस्तस्य निवसन्पिबेत् । सोऽपि संमुच्यते पापादाजन्ममरणांतिकात्

Kahit ang sinumang naninirahan doon at uminom lamang ng isang subo ng tubig na iyon ay napapalaya sa kasalanan—maging sa bigat na kumakapit mula kapanganakan hanggang kamatayan.

Verse 64

यस्तत्र ब्राह्मणेंद्राणां संप्रयच्छति भोजनम् । पितरस्तस्य तृप्यंति यावत्कल्पशतत्रयम्

Sinumang doon ay maghandog ng pagkain sa mga marangal na brāhmaṇa, ang kanyang mga ninuno (pitṛ) ay masisiyahan hanggang sa tatlong daang kalpa.

Verse 65

त्रुटिमात्रं च यो दद्यात्तत्र स्वर्णं समाहितः । स प्राप्नोति फलं कृत्स्नं राजसूयाश्वमेधयोः

At sinumang may nakatuong isip na magbigay doon kahit munting sukat ng ginto, nakakamit niya ang ganap na bunga ng mga handog na Rājasūya at Aśvamedha.

Verse 66

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन तत्तीर्थवरमाश्रयेत् । य इच्छेच्छाश्वतं स्वर्गं सदैव मनुजो द्विजाः

Kaya nga, sa lahat ng pagsisikap ay dapat dumulog at manalig sa dakilang tīrtha na iyon; sinumang nagnanais ng walang hanggang langit habang nabubuhay bilang tao—O mga brāhmaṇa.

Verse 67

अत्र गाथा पुरा गीता गौतमेन महर्षिणा । गंगायमुनयोस्तं च प्रभावं वीक्ष्य विस्मयात्

Dito, noong unang panahon, umawit ang dakilang rishi na si Gautama ng isang gāthā, namangha sa pagkakita sa mismong kapangyarihang banal ng Gaṅgā at Yamunā.

Verse 68

गंगायमुनयोः संगे नरः स्नात्वा समाहितः । शूद्रेश्वरं समालोक्य सद्यः स्वर्गमवाप्नुयात्

Sa pagtatagpo ng Gaṅgā at Yamunā, ang sinumang maligo nang may natipong isip at masilayan si Śūdreśvara ay agad na makakamit ang langit.

Verse 69

एतद्वः सर्वमाख्यातं गंगायमुनयोर्मया । माहात्म्यं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

Kaya’t naisalaysay ko na sa inyo, O pinakadakilang mga Brāhmaṇa, ang buong kadakilaan ng Gaṅgā at Yamunā—isang banal na kaluwalhatiang pumupuksa sa lahat ng kasalanan.