Adhyaya 63

Verse 1

सूत उवाच । अथ सोमेश्वराख्यं च तत्र लिंगं सुशोभनम् । अस्ति ख्यातं त्रिलोकेऽत्र स्वयं सोमेन निर्मितम्

Wika ni Sūta: Doon ay may isang maringal na liṅga na tinatawag na Somēśvara, bantog sa tatlong daigdig, sapagkat si Soma (ang Buwan) mismo ang nagtatag nito roon.

Verse 2

सोमवारेण यस्तत्र वत्सरं यावदर्चयेत् । क्षणं कृत्वा स रोगेण दारुणेनापि मुच्यते

Sinumang sumamba roon tuwing Lunes sa loob ng isang taon—kahit maikling pagtalima lamang sa panata—ay mapapalaya maging sa nakapanghihilakbot na karamdaman.

Verse 3

यक्ष्मणापि न संदेहः किं पुनः कुष्ठपूर्वकैः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रोगार्त्तस्तं प्रपूजयेत्

Kahit sa yakṣmā (tisis/consumption) ay walang pag-aalinlangan sa paglaya—lalo na sa mga karamdaman gaya ng kuṣṭha (ketong) at iba pa. Kaya ang maysakit ay dapat sumamba sa Kanya roon nang buong pagsisikap.

Verse 4

तदाराध्य पुरा सोमः क्षयव्याधिसमन्वितः । बभूव नीरुग्देहोऽसौ यथा पांड्यो नराधिपः

Noong unang panahon, si Soma na pinahihirapan ng sakit na pagkapayat (kṣaya) ay sumamba at nag-alay ng debosyon kay Somēśvara. Naging malusog at walang karamdaman ang kanyang katawan, gaya ng haring Pāṇḍya (na sumunod na nangyari).

Verse 5

ऋषय ऊचुः । ओषधीनामधीशस्य कथं सोमस्य सूतज । क्षयव्याधिः पुरा जाता उपशांतिं कथं गतः

Sinabi ng mga rishi: “O anak ni Sūta, paano nangyari na si Soma—panginoon ng mga halamang-gamot—ay nagkaroon noon ng sakit na pagkapayat? At paano ito napawi at humupa?”

Verse 6

एतन्नः सर्वमाचक्ष्व विस्तरेण महामते । तथा तस्य महीपस्य पांड्यस्यापि कथां शुभाम्

Isalaysay mo sa amin ang lahat ng ito nang masinsinan, O dakilang may isip; at isalaysay mo rin ang mapalad na salaysay tungkol sa haring Pāṇḍya.

Verse 7

सूत उवाच । दक्षस्य कन्यकाः पूर्वं सप्तविंशतिसंख्यया । उपयेमे निशानाथो देवाग्निगुरुसंनिधौ

Sinabi ni Sūta: “Noong una, ang Panginoon ng Gabi (Soma) ay nag-asawa sa mga anak na babae ni Dakṣa—dalawampu’t pito ang bilang—sa harap ng mga deva, ng banal na apoy, at ng mga guro.”

Verse 8

नक्षत्रसंज्ञिता लोके कीर्त्यंते या द्विजोत्तमैः । दैवज्ञैरश्विनीपूर्वा रूपौदार्यगुणान्विताः

Sila’y kilala sa daigdig bilang mga Nakṣatra, pinupuri ng pinakamahuhusay na dwija at ng mga astrologo—mula kay Aśvinī—na may taglay na kagandahan, pagkabukas-palad, at mga kabutihan.

Verse 9

अथ तासां समस्तानां मध्ये तस्य निशापतेः । रोहिणी वल्लभा जज्ञे प्राणेभ्योऽपि गरीयसी

Pagkaraan, sa gitna nilang lahat, si Rohiṇī ang naging pinakamamahal ng Panginoon ng Gabi (ang Buwan), higit pang mahal kaysa sa sariling hininga ng buhay niya.

Verse 10

ततः समं परित्यज्य सर्वास्ता दक्षकन्यकाः । रोहिण्या सह संयुक्तः संबभूव दिवानिशम्

Pagkatapos, tinalikuran niya ang pagiging pantay sa lahat ng anak na babae ni Dakṣa, at nanatiling kaisa ni Rohiṇī—araw at gabi.

Verse 11

ततस्ताः काम संतप्ता दौर्भाग्येन समन्विताः । प्रोचुर्दुःखान्विता दक्षं गत्वा बाष्पप्लुताननाः

Pagkaraan, ang mga dalagang iyon, sinusunog ng pagnanasang di natutupad at nabibigatan ng kamalasan, ay nagtungo kay Dakṣa; basang-luha ang kanilang mga mukha at sa dalamhati ay nagsalita sila sa kanya.

Verse 12

वयं यस्मै त्वया दत्ताः पत्न्यर्थं तात पापिने । ऋतुमात्रमपि प्रीत्या सोऽस्माकं न प्रयच्छति

“Ama, ibinigay mo kami sa makasalanang iyon bilang mga asawa; ngunit ni isang panahon ng pagsasama—kahit isang ṛtu—ay hindi niya ipinagkakaloob nang may pag-ibig, ni hindi man lamang siya lumalapit sa amin.”

Verse 14

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा दक्षो दुःखसमन्वितः । सर्वास्ताः स्वयमादाय जगाम शशिसंनिधौ

Sinabi ni Sūta: Nang marinig ni Dakṣa ang kanilang mga salita, napuno siya ng dalamhati; at siya mismo ang nagdala sa kanilang lahat at nagtungo sa harapan ni Śaśin (ang Buwan).

Verse 15

ततः प्रोवाच सोऽन्वक्षं तासां दक्षः प्रजापतिः । भर्त्सयन्परुषैर्वाक्यैर्निशानाथं मुहुर्मुहुः

Pagkaraan nito, si Dakṣa Prajāpati, na nakatayo sa harap nila, ay paulit-ulit na sinaway si Niśānātha (Panginoon ng Gabi, ang Buwan) sa mabibigat na salita.

Verse 16

किमिदं युज्यते कर्तुं त्वया रात्रिपतेऽधम । कर्म मूढ सतां बाह्य धर्मशास्त्रविगर्हितम्

“O Panginoon ng Gabi, hamak na nilalang—paano naging nararapat na gawin mo ito? O nalilinlang, ang gawaing ito’y labas sa asal ng mabubuti at hinahatulan ng mga Dharma-śāstra.”

Verse 17

ऋतुकालेऽपि संप्राप्ते सुता मम समुद्भवाः । यन्न संभाषसि प्रीत्या धर्मशास्त्रं न वेत्सि किम्

“Kahit dumating na ang wastong panahon, hindi mo pa rin kinakausap nang may pag-ibig ang aking mga anak na babae na isinilang mula sa akin. Hindi mo ba nalalaman ang Dharma-śāstra?”

Verse 18

ऋतु स्नातां तु यो भार्यां संनिधौ नोपगच्छति । घोरायां भ्रूणहत्यायां युज्यते नात्र संशयः

“Ngunit ang sinumang hindi lumalapit sa sariling asawa—na naligo at handa sa panahon ng ṛtu—kahit siya’y nasa tabi, ay napapailalim sa kakila-kilabot na kasalanang tulad ng pagpatay sa sanggol sa sinapupunan; walang pag-aalinlangan dito.”

Verse 19

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा सलज्जो रात्रिनायकः । प्रोवाचाधोमुखो दक्षं प्रकरिष्ये वचस्तव

Nang marinig ang mga salitang iyon, napahiya ang Panginoon ng Gabi; nakayuko ang mukha, sinabi niya kay Dakṣa, “Isasagawa ko ang iyong utos.”

Verse 20

ततो हृष्टमना दक्षः सुताः सर्वा हिमद्युते । निवेद्यामंत्र्य तं पश्चाज्जगाम निजमंदिरम्

Pagkaraan nito, si Dakṣa, na may pusong nagalak, ay iniharap at inialay ang lahat ng kaniyang mga anak na babae sa Kanya na may malamig na ningning (ang Buwan). Matapos magbigay-galang at magpaalam, siya’y nagbalik sa sarili niyang tahanan.

Verse 21

चन्द्रोऽपि पूर्ववत्सर्वास्ताः परित्यज्य दक्षजाः । रोहिण्या सह संसर्गं प्रचकारानुरागतः

Ngunit ang Buwan, gaya ng dati, ay tinalikuran ang lahat ng mga anak na babae ni Dakṣa; at dahil sa pagkapit ng pagnanasa, ipinagpatuloy niya ang pakikipag-isa kay Rohiṇī.

Verse 22

अथ ता दुःखिता भूयो जग्मुर्यत्र पिता स्थितः । प्रोचुश्च बाष्पपूर्णाक्षास्तत्कालसदृशं वचः

Pagkaraan, ang mga dalagang nababalot ng dalamhati ay muling nagtungo sa kinaroroonan ng kanilang ama. Taglay ang mga matang punô ng luha, nagsalita sila ng mga salitang angkop sa pighati ng sandaling iyon.

Verse 23

एतत्तात महद्दुःखमस्माकं वर्तते हृदि । यद्दौर्भाग्यं प्रसंजातं सर्वस्त्रीजनगर्हितम्

“Mahal naming ama, isang malaking dalamhati ang nananahan sa aming puso—sapagkat dumating sa amin ang kapahamakan, isang kahihiyang hinahatulan ng lahat ng kababaihan.”

Verse 24

यत्पुनस्त्वं कृतस्तेन कामुकेन दुरात्मना । व्यर्थश्रमोऽप्रमाणीव कृतेऽस्माकं गतः स्वयम्

“At higit pa, dahil sa taong yaong alipin ng pita at masamang-loob, ang iyong pagsisikap ay tila nauwi sa wala at ang iyong kapangyarihan ay hindi pinakinggan—gayong ginawa mo iyon para sa amin.”

Verse 25

तद्दुःखं न वयं शक्ता हृदि धर्तुं कथंचन । रमते स हि रोहिण्या चंद्रमाः सहितोऽनिशम्

“Hindi namin kayang pasanin sa aming puso ang dalamhating iyon sa anumang paraan—sapagkat si Chandra, ang Panginoon ng Buwan, ay laging nagagalak, kasama si Rohiṇī lamang nang walang patid.”

Verse 26

विशेषात्तव वाक्येन निषिद्धो रात्रिनायकः । अनुज्ञां देहि तस्मात्त्वमस्माकं तत्र सांप्रतम् । दौर्भाग्यदुःखसंतप्तास्त्यजामो येन जीवितम्

“Lalo na sa iyong salita, ang Panginoon ng Gabi ay ipinagbawal. Kaya ipagkaloob mo sa amin ngayon ang pahintulot na pumaroon—sinusunog ng pighati ng kamalasan, iiwan namin ang aming buhay sa paraang iyon.”

Verse 27

सूत उवाच । तासां तद्वचनं श्रुत्वा दक्षः कोपसमन्वितः । शशाप शर्वरीनाथं गत्वा तत्संनिधौ ततः

Sinabi ni Sūta: “Nang marinig ang kanilang mga salita, si Dakṣa na puno ng poot ay nagtungo sa kanyang harapan, at saka isinumpa ang Panginoon ng Gabi.”

Verse 28

यस्मात्पाप न मे वाक्यं त्वया धर्मसमन्वितम् । कृतं तस्मात्क्षयव्याधिस्त्वां ग्रसिष्यति दारुणः

“Sapagkat ikaw, makasalanan, ay hindi sumunod sa aking salita na nakaugat sa dharma, kaya isang kakila-kilabot na sakit na pagkapangayayat ang sasakmal sa iyo.”

Verse 29

एवमुक्त्वा ययौ दक्षश्चन्द्रोऽपि द्विजसत्तमाः । तत्क्षणाद्यक्ष्मणाश्लिष्टः क्षयं याति दिने दिने

Pagkasabi nito, umalis si Dakṣa; at ang Buwan din—O pinakamainam sa mga dwija—mula sa sandaling iyon ay niyakap ng sakit na yakṣmā (pagkakonsum), at araw-araw ay lalo siyang nangayayat.

Verse 30

ततोऽसौ कृशतां प्राप्तः संपरित्यज्य रोहिणीम् । अशक्तः सेवितुं कामं वभ्राम जगतीतले

Pagkaraan, siya’y naging payat na payat; iniwan si Rohiṇī, at dahil hindi na kayang sundan ang pita ng laman, siya’y gumala sa ibabaw ng daigdig.

Verse 31

क्षयव्याधिप्रणाशाय पृच्छ मानश्चिकित्सकान् । औषधानि विचित्राणि प्रकुर्वाणो जितेन्द्रियः

Upang mapawi ang sakit na unti-unting kumakain sa katawan, nagtanong siya sa mga manggagamot; at sa pagpipigil-sa-sarili, naghanda siya ng sari-saring gamot.

Verse 32

तथापि मुच्यते नैव यक्ष्मणा स निशापतिः । दक्षशापेन रौद्रेण क्षयं याति दिनेदिने

Gayunman, ang Panginoon ng Gabi (ang Buwan) ay hindi pa rin nakalaya sa yakṣmā, ang sakit na kumakain sa katawan. Dahil sa mabagsik na sumpa ni Dakṣa, siya’y unti-unting nauubos araw-araw.

Verse 33

ततो वैराग्यमापन्नस्तीर्थयात्रापरायणः । बभूव श्रद्धयायुक्तस्त्यक्त्वा भेषजमुत्तमम्

Pagkaraan, napasok siya sa vairāgya, ang paglayo sa pagnanasa, at naging masigasig sa paglalakbay sa mga tīrtha. Puspos ng pananampalataya, isinantabi niya maging ang pinakamainam na gamot.

Verse 34

अथासौ भ्रममाणस्तु तीर्थान्यायतनानि च । संप्राप्तो ब्राह्मणश्रेष्ठाः प्रभासं क्षेत्रमुत्तमम्

Kaya nga, habang gumagala sa mga banal na tawiran at mga dambanang sagrado, dumating siya—O pinakamahuhusay na brāhmaṇa—sa Prabhāsa, ang pinakadakilang banal na kṣetra.

Verse 35

तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा प्रभासं वीक्ष्य रात्रिपः । यावत्संप्रस्थितोन्यत्र तावदग्रे व्यवस्थितम्

Doon, matapos maligo at maging dalisay, minasdan ng Panginoon ng Gabi ang Prabhāsa. At nang siya’y magpapaalis na patungo sa ibang dako, nakita niya ang isang taong nakatayo sa kanyang harapan.

Verse 36

अपश्यद्रोमकंनाम स मुनि संशितव्रतम् । तपोवीर्यसमोपेतं सर्वसत्त्वानुकम्पकम्

Nakita niya ang isang pantas na nagngangalang Romaka—matatag sa panata, puspos ng lakas na bunga ng tapas, at mahabagin sa lahat ng nilalang.

Verse 37

तं दृष्ट्वा स प्रणम्योच्चै स्ततः प्रोवाच सादरम् । क्षयव्याधियुतश्चन्द्रो निर्वेदाद्द्विजसत्तमाः

Pagkakita sa kanya, yumukod siya at nagbigay-galang, saka nagsalita nang may paggalang. Si Candra, na pinahihirapan ng sakit na pagkapangayayat, ay nagsalita mula sa malalim na panghihina ng loob: “O pinakamainam sa mga dwija!”

Verse 38

परिक्षीणोऽस्मि विप्रेंद्र क्षयव्याधिप्रभावतः । तस्मात्कुरु प्रतीकार महं त्वां शरणं गतः

“O Viprendra, panginoon sa mga brāhmaṇa, lubos na akong nanghihina dahil sa lakas ng sakit na ito ng pagkapangayayat. Kaya ipagkaloob mo ang lunas; sa iyo ako dumulog bilang kanlungan.”

Verse 39

मया चिकित्सकाः पृष्टास्तैरुक्तं भेषजं कृतम् । अनेकधा महाभाग परिक्षीणो दिनेदिने

“Nagtanong ako sa mga manggagamot, at ginamit ko ang mga gamot na kanilang itinuro sa iba’t ibang paraan; subalit, O Mahābhāga, patuloy pa rin akong nauubos araw-araw.”

Verse 40

यदि नैवोपदेशं मे कञ्चित्त्वं संप्रदास्यसि । व्याधिनाशाय तत्तेन त्यक्ष्याम्यद्य कलेवरम्

Kung hindi mo ako pagkakalooban ng anumang aral upang mapuksa ang sakit na ito, dahil doon mismo, iiwan ko ang aking katawan ngayong araw.

Verse 41

रोमक उवाच । अन्यस्यापि निशानाथ न शापः कर्तुमन्यथा । शक्यते किं पुनस्तस्य दक्षस्यामिततेजसः

Wika ni Romaka: “O Panginoon ng Gabi, kahit sumpa ng iba ay hindi maaaring gawing iba—lalo na ang sumpa ni Dakṣa na ang ningning ay di-masukat.”

Verse 42

तस्मादत्रोपदेशं ते प्रयच्छामि सुसंमतम् । येन ते स्यादसंदिग्धं क्षयव्याधि परिक्षयः

Kaya dito, ibibigay ko sa iyo ang isang aral na mabuti at kinikilalang wasto; sa pamamagitan nito, walang pag-aalinlangan, ang iyong sakit na pagkapangayayat ay ganap na magwawakas.

Verse 43

नादेयं किंचिदस्तीह देवदेवस्य शूलिनः । संप्रहृष्टस्य तद्वाक्यात्तस्मादाराधयस्व तम्

Dito, walang anumang “hindi dapat ipagkaloob” mula kay Śūlin, ang Diyos ng mga diyos, kapag Siya’y lubos na nalulugod. Kaya, dahil sa katiyakang iyon, sambahin mo Siya.

Verse 44

अष्टषष्टिषु तीर्थेषु सत्यं वासः सदा क्षितौ । तेषु संस्थाप्य तल्लिंगं तस्य नाशाय रात्रिप

Tunay, sa animnapu’t walong tīrtha ay may laging pananatili sa ibabaw ng lupa. O hari ng gabi, itatag mo roon ang liṅga na iyon sa mga tīrtha upang mapuksa ang kapighatiang iyon.

Verse 45

आराधय ततो नित्यं श्रद्धापूतेन चेतसा । संप्राप्स्यसि न संदेहः क्षयव्याधि परिक्षयम्

Kaya nga, sambahin Siya araw-araw nang may pusong nililinis ng pananampalataya. Walang alinlangan, matatamo mo ang ganap na pagwawakas ng sakit na unti-unting umuubos sa katawan.

Verse 46

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा संप्रहृष्टो निशापतिः । तस्मिन्प्रभासके क्षेत्रे दिव्यलिंगानि शूलिनः । संस्थाप्य पूजयामास स्वनामांकानि भक्तितः

Wika ni Sūta: Nang marinig ang mga salitang iyon, nagalak ang Panginoon ng gabi (Candra). Sa banal na lupain ng Prabhāsa, itinindig niya ang mga dibinong liṅga ng May-dalang Trisūla (Śiva) at sinamba ang mga ito nang may debosyon—mga liṅgang may tatak ng sarili niyang pangalan.

Verse 47

ततस्तुष्टो महादेवस्तस्य संदर्शनं गतः । प्रोवाच वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

Pagkaraan, nalugod si Mahādeva at ipinagkaloob ang Kanyang darśana, at nagsabi: “Ako ang Tagapagkaloob ng biyaya—humiling ka ng anumang ninanais mo.”

Verse 48

चन्द्र उवाच । परं क्षीणोऽस्मि देवेश यक्ष्मणाहं पदांतिकम् । प्राप्तस्तस्मात्परित्राहि नान्यत्संप्रार्थयाम्यहम्

Wika ni Candra: “O Panginoon ng mga diyos, lubha na akong nanghihina; dahil sa yakṣmā (sakit na pag-ubos), dinala ako sa pinakahangganan. Kaya iligtas Mo ako—wala na akong ibang hinihiling.”

Verse 49

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा भगवान्वृषभध्वजः । दक्षमाहूय तत्रैव ततः प्रोवाच सादरम्

Nang marinig ang kanyang mga salita, ang Mapalad na Panginoon—Siya na may watawat na toro—ay ipinatawag si Dakṣa roon din, at saka nagsalita nang may paggalang.

Verse 50

एष चंद्रस्त्वया शप्तो जामाता न कृतं शुभम् । तस्मादनुग्रहं चास्य मम वाक्यात्समाचर

Ang Chandrang ito—ang iyong manugang—ay isinumpa mo, at hindi siya kumilos nang mabuti. Kaya, ipagkaloob mo sa kanya ang iyong biyaya, at gawin ayon sa aking salita.

Verse 51

दक्ष उवाच । मया धर्म्यमपि प्रोक्तो वाक्यमेष कुबुद्धिमान् । नाकरोन्मे पुरः प्रोच्य करिष्यामीत्य सत्यवाक्

Wika ni Dakṣa: Nagsalita rin ako sa kanya ng mga salitang ayon sa dharma, ngunit ang hangal na ito’y hindi tumupad. Sa harap ko’y nangako siyang, “Gagawin ko,” ngunit naging sinungaling sa salita.

Verse 52

तेन शप्तस्तु कोपेन सुतार्थे वृषभध्वज । हास्येनापि मया प्रोक्तं नान्यथा संप्रजायते

O Panginoong may watawat na toro! Alang-alang sa aking anak na babae, isinumpa niya ang Buwan sa galit. At kahit sinabi ko iyon na parang biro, hindi na ito maaaring maging iba—ang aking salita’y kailangang maganap.

Verse 53

देवदेव उवाच । अद्यप्रभृति सर्वास्ताः सुता एष निशाकरः । समाः संवीक्षते नित्यं मम वाक्यादसंशयम्

Wika ng Panginoon ng mga diyos: “Mula ngayon, ang Buwang ito ay titingin sa lahat ng mga anak na babae na iyon nang pantay-pantay, magpakailanman—sa bisa ng aking utos, walang alinlangan.”

Verse 54

तस्मात्पक्षं क्षयं यातु पक्षं वृद्धिं प्रगच्छतु । येन ते स्याद्वचः सत्यं मत्प्रसादसमन्वितम्

Kaya, hayaang ang isang kalahating buwan ay humina at ang isa pang kalahating buwan ay lumakas—upang ang iyong sinabi’y maging totoo, na pinapala ng aking biyaya.

Verse 55

ततो दक्षस्तथेत्युक्त्वा जगाम निजमन्दिरम् । देवोऽपि शंकरो भूयः प्रोवाच शशलांछनम्

Pagkaraan, sinabi ni Dakṣa, “Gayon nga,” at nagtungo sa sarili niyang tahanan. Si Śaṅkara rin ay muling nagsalita sa Buwan na may tatak ng liyebre.

Verse 56

भूयोऽपि प्रार्थयाभीष्टं मत्तस्त्वं शशलांछन । येन सर्वं प्रयच्छामि यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

O Buwan na may tatak ng liyebre, humiling ka muli sa akin ng anumang ninanais mo; sa ganyang paraan, ipagkakaloob ko ang lahat, kahit yaong napakahirap makamtan.

Verse 57

चन्द्र उवाच । यदि तुष्टोऽसि देवेश यदि देयो वरो मम । तत्स्थापितेषु लिंगेषु मया सर्वेषु सर्वदा । संनिधानं त्वया कार्यं लोकानां हित काम्यया

Wika ni Candra: “Kung ikaw ay nalulugod, O Panginoon ng mga diyos, at kung ipagkakaloob sa akin ang isang biyaya—sa lahat ng liṅga na aking itinatag, nawa’y lagi mong ipamalas ang iyong banal na pagdalo, dahil sa hangaring ikabuti ng mga daigdig.”

Verse 58

देव उवाच । अष्टषष्टिषु लिंगेषु स्थापितेषु त्वया विभो । सोमवारेण सांनिध्यं करिष्ये वचनात्तव

Wika ng Panginoon: “O makapangyarihan, sa animnapu’t walong liṅga na iyong itinatag, ipagkakaloob ko ang aking natatanging pagdalo tuwing Lunes, ayon sa iyong kahilingan.”

Verse 59

एवमुक्त्वा स देवेशस्ततश्चादर्शनं गतः । चन्द्रोऽपि हर्षसंयुक्तः समं पश्यति तास्ततः

Pagkasabi nito, ang Panginoon ng mga diyos ay naglaho sa paningin. Si Candra naman, puspos ng galak, ay tumingin sa lahat ng iyon nang pantay-pantay.

Verse 60

सुता दक्षस्य विप्रेंद्रा शंकरस्य वचः स्मरन् । ततो हर्ष समायुक्ता वभूवुस्तदनंतरम्

O pinakamainam sa mga Brahmin, ang mga anak na babae ni Dakṣa, sa pag-alaala sa mga salita ni Śaṅkara (Śiva), ay napuspos ng kagalakan kaagad pagkaraan noon.

Verse 61

एवं सोमेश्वरास्तत्र बभूवुर्द्विजसत्तमाः । अष्टषष्टिषु तीर्थेषु तथान्येषु ततः परम्

Kaya nga, O pinakamainam sa mga Brahmin, ang mga Somēśvara ay nagkaroon doon—sa animnapu’t walong banal na tīrtha, at maging sa iba pang mga pook na lampas pa roon.