Adhyaya 40

Verse 1

। ऋषय ऊचुः । यदेषा भवता प्रोक्ता ब्राह्मी तत्र महाशिला । मोक्षदा सर्वजंतूनां तथा पातकनाशिनी

Wika ng mga rishi: “Ang dakilang batong naroon, na ayon sa iyong sinabi ay tinatawag na ‘Brāhmī’—paano nito ipinagkakaloob ang kalayaan (moksha) sa lahat ng nilalang at paano nito winawasak ang mga kasalanan?”

Verse 2

सा कथं स्थापिता तत्र किंप्रभावा च सूतज । एतन्नो ब्रूहि निःशेषं न हि तृप्यामहे वयम्

O anak ni Sūta, paano ito naitatag doon, at ano ang kapangyarihan nito? Iwaksi ang anumang natitira at sabihin sa amin ang lahat, sapagkat hindi pa kami nasisiyahan.

Verse 3

सूत उवाच । ब्रह्मलोकनिविष्टस्य ब्रह्मणोऽ व्यक्तजन्मनः । पुराऽभून्महती चिन्ता तीर्थयात्रासमुद्भवा

Sinabi ni Sūta: Noong unang panahon, si Brahmā na nananahan sa Brahmaloka, na ang pinagmulan ay di nahahayag, ay dinapuan ng isang dakilang pag-aalala na umusbong mula sa usapin ng paglalakbay-dambana sa mga tīrtha.

Verse 4

सर्वेषामेव देवानां संति तीर्थानि भूतले । मुक्त्वा मां तन्मया कार्यं तीर्थमेकं धरातले

(Nagmuni-muni siya:) “Ang lahat ng mga deva ay may mga tīrtha, mga banal na tawiran, dito sa lupa; ako lamang ang wala. Kaya dapat itatag sa daigdig ang isang tīrtha na iniaalay sa akin.”

Verse 5

यत्र त्रिकालमासाद्य कर्म संध्यासमुद्भवम् । मर्त्यलोकं समासाद्य करोमि तदनंतरम्

“Doon, sa tatlong sandhyā—umaga, tanghali, at dapithapon—paroroon ako at gaganapin ang mga ritwal na isinilang mula sa Sandhyā; pagkaraan nito, bababa ako sa daigdig ng mga mortal at kikilos ayon sa nararapat.”

Verse 6

तथान्यदपि यत्किञ्चित्कर्म धर्म्यं हितावहम् । तत्करोमि यथान्येऽपि चक्रुर्देवाः शिवादयः

“Gayundin, anumang iba pang gawaing dharmika, matuwid at kapaki-pakinabang—gagawin ko rin, gaya ng ginawa ng mga deva na pinangungunahan ni Śiva.”

Verse 7

न स्वर्गेऽस्ति हि कृत्यानामधिकारोऽत्र कश्चन । शुभानां कर्मणामेव केवलं भुज्यते फलम्

“Sapagkat sa langit ay wala nang puwang upang magsagawa ng mga gawa; doon ay tanging tinatamasa lamang ang bunga ng mga mabubuting kilos na nagawa na.”

Verse 8

तस्माद्यत्र धरापृष्ठे शिलेयं निपतिष्यति । त्रिसंध्यं तत्र गन्तव्यमनुष्ठानार्थमेव हि

“Kaya nga, saanman sa ibabaw ng lupa mahulog ang batong ito, doon mismo dapat pumunta sa tatlong sandhyā, tanging para sa pagsasagawa ng banal na pagtalima.”

Verse 9

एवमुक्त्वा सुविस्तीर्णां शिलां तामा सनोद्भवाम् । प्रचिक्षेप धरापृष्ठं समुद्दिश्य पितामहः

Pagkasabi nito, inihagis ni Pitāmaha (Brahmā) ang batong malapad at nakalatag—isinilang mula kay Sanā—patungo sa ibabaw ng daigdig, itinutuon sa itinakdang pook nito.

Verse 10

अथ सा पतिता भूमौ सर्वरत्नमयी शिला । चमत्कारपुरे क्षेत्रे सर्वक्षेत्रमहोदये

Pagkaraan, ang batong yaon—binubuo ng lahat ng hiyas—ay bumagsak sa lupa, sa banal na kṣetra ng Camatkārapura, ang dakilang pagsilang ng liwanag sa lahat ng banal na pook.

Verse 11

तत आगत्य लोकेशः स्वयमेव धरातलम् । तत्क्षेत्रं वीक्षयामास व्याप्तं तीर्थैः समन्ततः

Pagkatapos, si Lokeśa mismo ay bumaba sa lupa at minasdan ang banal na pook na yaon, na napaliligiran sa lahat ng dako ng mga tīrtha.

Verse 12

ततः पुण्यतमे देशे दृष्ट्वा तां समुपस्थिताम् । शिलामानंदमापन्नः प्रोवाच तदनन्तरम्

Pagkatapos, sa lupang pinakapunô ng kabutihan, nang makita niyang naroon na ang bato, napuspos siya ng ānanda at agad na nagsalita pagkaraan nito.

Verse 14

सलिलेन विना यस्मान्न क्रिया संप्रवर्तते । तस्मादत्र मया कार्यः शुचितोयो महाह्रदः

Sapagkat kung walang tubig ay hindi maisasagawa ang anumang gawaing panrelihiyon, kaya dito ay kailangan kong lumikha ng isang malaking lawa na hitik sa dalisay na tubig.

Verse 15

ततः संचिंतयामास स्वसुतां च सरस्वतीम् । जन संस्पर्शभीत्या च पातालतलवाहिनीम्

Pagkaraan, pinagmuni-munihan niya ang sariling anak na si Sarasvatī—na dahil sa takot sa pagdampi ng mga tao ay dumadaloy sa mga antas ng Pātāla, ang daigdig sa ilalim.

Verse 16

अथ भूमितलं भित्त्वा प्रादुर्भूता महानदी । तां शिलाममलैस्तोयैः क्षालयन्ती समंततः

Pagkatapos, biniyak ang ibabaw ng lupa at nagpakita ang dakilang ilog—hinuhugasan niya ang batong iyon sa lahat ng panig sa pamamagitan ng tubig na dalisay at walang dungis.

Verse 18

ब्रह्मोवाच । त्वयात्रैव सदा स्थेयं शिलायां मम संनिधौ । संध्यात्रयेऽपि त्वत्तोयैर्येन कृत्यं करोम्यहम्

Wika ni Brahmā: “Dito ka manahan magpakailanman, sa batong ito, sa mismong piling ko; sapagkat maging sa tatlong sandhyā ay isinasagawa ko ang mga itinakdang ritwal sa pamamagitan ng iyong mga tubig.”

Verse 19

तथा ये मानवाः स्नानं करिष्यंति जले तव । ते यास्यंति परां सिद्धिं दुर्लभां देवा मानुषैः

“Gayundin, ang sinumang maliligo sa iyong tubig ay makakamit ang kataas-taasang kaganapan—na bihira maging sa mga deva at sa mga tao.”

Verse 20

सरस्वत्युवाच । अहं कन्या सुरश्रेष्ठ पातालतलवाहिनी । जनस्पर्शभयाद्भीता नागच्छामि महीतले

Sinabi ni Sarasvatī: “O pinakamainam sa mga deva, ako’y isang dalaga at dumadaloy sa mga dako ng Pātāla. Dahil sa takot sa pagdampi ng mga tao, hindi ako umaahon sa ibabaw ng lupa.”

Verse 21

तवादेशोऽन्यथा नैव मया कार्यः कथंचन । एवं मत्वा सुरश्रेष्ठ यद्युक्तं तत्समाचर

“Ang utos mo ay hindi ko kailanman gagawin nang iba sa anumang paraan. Sa pagkaunawang ito, O pinakadakila sa mga diyos, gawin mo ang nararapat.”

Verse 22

ब्रह्मोवाच । तवार्थे कल्पयिष्यामि स्थानेऽत्रैव महाह्रदम् । अगम्यं सर्वमर्त्यानां तत्र त्वं स्थातुमर्हसि

Wika ni Brahmā: “Para sa iyo, lilikhain ko rito mismo ang isang dakilang lawa—hindi malalapitan ng sinumang mortal. Doon ka nararapat manahan.”

Verse 23

एवमुक्त्वा स देवेशश्चखान च महाह्रदम् । ततः सरस्वती तत्र स्वस्थानमकरो दथ

Pagkasabi nito, hinukay ng Panginoon ng mga diyos ang dakilang lawa; at si Sarasvatī ay ginawang tahanan ang pook na iyon.

Verse 24

ततो दृष्टिविषान्सर्पानादिदेश पितामहः । युष्माभिः सर्वदा स्थेयं ह्रदेस्मिञ्छासनान्मम

Pagkaraan, iniutos ng Pitāmaha sa mga ahas na may lason sa tingin: “Sa aking kautusan, lagi kayong mananatili sa lawang ito.”

Verse 25

यथा सरस्वतीं मर्त्या न स्पृशंति कथंचन । भवद्भिः सर्वथा कार्यं तथा पन्नगसत्तमाः

“Upang ang mga mortal ay hindi makasayad kay Sarasvatī sa anumang paraan—gawin ninyo ito sa lahat ng paraan, O pinakamainam sa mga ahas.”

Verse 26

सूत उवाच । एवं ब्रह्मा व्यवस्थाप्य तत्र क्षेत्रे सरस्वतीम् । तां च चित्रशिलां मध्ये ब्रह्मलोकं जगाम ह

Wika ni Sūta: “Sa gayon, si Brahmā, matapos maitatag nang wasto si Sarasvatī sa banal na kṣetra—at mailagay siya sa gitna ng Citraśilā—ay lumisan patungo sa daigdig ni Brahmā.”

Verse 27

अथ मंकणकोनाम महर्षिः संशितव्रतः । क्षेत्रे तत्र समायातो विषविद्याविचक्षणः

Pagkaraan, dumating sa banal na pook na iyon ang dakilang rishi na nagngangalang Maṃkaṇaka—matatag sa kanyang mga panata at bihasa sa kaalamang ukol sa mga lason.

Verse 28

सक्रमाद्भ्रममाणस्तु तस्मिन्सर्पाभिरक्षिते । तं मुनिं वेष्टयामासुर्बबन्धुश्चैव पाशकैः

Ngunit nang siya’y pumasok at magsimulang maglibot sa pook na binabantayan ng mga ahas, ang mga ito’y pumulupot sa muni at iginapos siya nang mahigpit, na wari’y may mga silo.

Verse 29

सोऽपि विद्याबलात्सर्पान्निर्विषांस्तांश्चकारह । तत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा कृत्वा च पितृतर्पणम् । निष्क्रांतः सलिलात्तस्मात्कृतकृत्यो मुदान्वितः

Siya man, sa lakas ng banal na kaalaman (vidyā), ay ginawang walang-lason at di-mapanakit ang mga ahas. Pagkaraan, naligo siya roon at luminis, at nagsagawa ng tarpaṇa bilang handog sa mga ninuno. Pag-ahon niya mula sa tubig, natupad ang tungkulin at napuno ng galak ang kanyang puso.

Verse 30

ततश्चक्रे मुनिर्यावत्सम्यक्कुशपरिग्रहम् । दर्भाग्रेणास्य हस्ताग्रं पाटितं तावदेव हि

Pagkaraan, sinimulan ng muni na hawakan nang wasto ang damong kuśa; ngunit sa mismong sandaling iyon, nasugatan ang dulo ng kanyang kamay sa matalim na dulo ng talim ng darbha.

Verse 31

अथ तस्मात्क्षताज्जातस्तस्य शाकरसो महान् । तं दृष्ट्वा स विशेषेण हर्षितो विस्मयान्वितः

Pagkaraan, mula sa sugat na iyon ay umagos ang isang malaking katas na tila asukal. Nang makita niya iyon, siya’y labis na nagalak at napuno ng pagkamangha.

Verse 32

सिद्धोऽहमिति विज्ञाय नृत्यं चक्रे ततः परम् । ब्राह्मीं शिलां समारुह्य आनंदाश्रुपरिप्लुतः

Nang matanto niya, “Nakamit ko na ang tagumpay,” siya’y nagsimulang sumayaw. Umakyat siya sa banal na batong kaugnay ni Brahmā, at nabasa ng mga luha ng kaligayahan.

Verse 33

अथैवं नृत्यमानस्य मुनेस्तस्य महात्मनः । लास्यं चक्रे ततः सर्वं जगत्स्थावरजंगमम्

Habang sumasayaw nang gayon ang dakilang pantas, ang buong daigdig—ang di gumagalaw at ang gumagalaw—ay nakisabay sa kanyang sayaw.

Verse 34

चमत्कारपुरं कृत्स्नं भग्नं नष्टा द्विजोत्तमाः । प्रासादैर्ध्वंसितैस्तत्र हाहाकारो महानभूत्

Nawasak ang buong Camatkārapura; napahamak ang mga pinakadakilang dvija. Sa pagbagsak ng mga palasyo roon, umalingawngaw ang malaking panaghoy.

Verse 35

ततो देवगणाः सर्वे तद्दृष्ट्वा तस्य चेष्टितम् । लास्यस्य वारणार्थाय प्रोचुर्वृषभवाहनम्

Pagkatapos, nakita ng lahat ng pangkat ng mga diyos ang kanyang ginawa at nagsalita sa Panginoong may sagisag na toro, ang Vṛṣabhavāhana, upang pigilin ang sayaw na iyon.

Verse 36

अनेन नृत्यमानेन जगत्स्थावरजंगमम् । नृत्यं करोति देवेश तस्माद्गत्वा निवारय

Dahil sa pagsasayaw ng isang ito, ang buong daigdig—maging ang di-kumikilos at ang kumikilos—ay sumasayaw na rin. Kaya, O Panginoon ng mga diyos, pumaroon at pigilan siya.

Verse 37

नान्यः शक्तः सुरश्रेष्ठ मुनिमेनं कथंचन । निषेधयितुमीशान ततः कुरु जगद्धितम्

Walang iba na makapipigil sa pantas na ito sa anumang paraan, O pinakadakila sa mga diyos. Kaya, O Īśāna, kumilos para sa kapakanan ng sanlibutan.

Verse 38

अथ तेषां वचः श्रुत्वा भगवान्वृषभध्वजः । कृत्वा रूपं द्विजेंद्रस्य तत्सकाशमुपाद्रवत्

Nang marinig ang kanilang mga salita, ang Panginoon—na ang watawat ay may Tandang Toro—ay nag-anyong isang pinakadakilang brāhmaṇa at agad na nagmadaling tumungo roon.

Verse 39

अब्रवीच्च मुने कस्मात्त्वयैतन्नृत्यतेऽधुना । तस्मात्कार्यं वदाशु त्वं परं कौतूहलं हि नः

At sinabi niya: “O pantas, bakit ka sumasayaw nang ganito ngayon? Sabihin agad ang dahilan; tunay na kami’y labis na nag-uusisa.”

Verse 40

एवमुक्तः स विप्रेंद्रः शंकरेण द्विजोत्तमाः । हस्तं संदर्शयामास तस्य शाकरसान्वितम्

Nang kausapin siya ni Śaṅkara nang gayon, ipinakita ng pinakadakilang brāhmaṇa ang kanyang kamay—na may taglay na kamangha-manghang ‘śākarasa’.

Verse 41

किं नपश्यसि मे ब्रह्मन्कराच्छाकरसो महान् । संजातः क्षतवक्त्रेण तस्मात्सिद्धिरुपस्थिता

O brāhmaṇa, hindi mo ba nakikita? Mula sa aking kamay ay sumibol ang dakilang śākarasa—bunga ng sugat sa bibig; kaya’t dumating sa akin ang siddhi, ang pambihirang kaganapan.

Verse 42

एतस्मात्कारणाद्विप्र नृत्यमेतत्करोम्यहम् । आनंदं परमं प्राप्य सिद्धिजं सिद्धसत्तम

Dahil dito, O brāhmaṇa, isinasayaw ko ang sayaw na ito: sapagkat natamo ko ang sukdulang ligaya na isinilang mula sa siddhi, O pinakadakila sa mga natamo na.

Verse 43

एवं तु वदतस्तस्य भगवान्वृषभध्वजः । अंगुष्ठं ताडयामास स्वांगुल्यग्रेण तत्क्षणात्

Habang siya’y nagsasalita nang gayon, sa mismong sandaling iyon, ang Mapalad na Panginoong may watawat na toro (Vṛṣabhadhvaja) ay tinapik ang sarili niyang hinlalaki sa dulo ng kanyang daliri.

Verse 44

निश्चक्राम ततो भस्म हिमस्फटिकसंनिभम् । क्षताग्रात्सहसा तस्य महाविस्मयकारकम्

Pagkaraan, mula sa dulo ng bakas ng sugat ay biglang lumabas ang abo—puting gaya ng kristal na yelo—na nagdulot sa kanya ng matinding pagkamangha.

Verse 45

ततः प्रोवाच तं विप्रं स देवो द्विजसत्तमाः । यस्यांगुष्ठाग्रतो मह्यं निष्क्रांतं भस्म पांडुरम्

Pagkatapos ay nagsalita ang Diyos sa brāhmaṇa: “O pinakamahusay sa mga dvija, mula sa dulo ng aking hinlalaki ay lumabas ang maputlang puting abo.”

Verse 46

तथाप्यहं मुनिश्रेष्ठ न नृत्यं कर्तुमुत्सहे । त्वं पुनर्नृत्यसे कस्मादपि शाकरसेक्षणात्

Gayunman, O pinakadakilang pantas, wala akong hilig na sumayaw. Bakit ka naman sumasayaw sa pagtanaw lamang sa śākarasa?

Verse 47

विरामं कुरु तस्मात्त्वं नृत्यादस्माद्विगर्हितात् । तपः क्षरति विप्रेन्द्र नृत्यगीताद्द्विजन्मनः

Kaya nga, itigil mo ang sinisisi at hinahamak na pagsasayaw na ito. O pinakadakila sa mga brāhmaṇa, ang tapas ng isang dalawang-beses-na-ipinanganak ay nababawasan sa sayaw at awit.

Verse 49

अब्रवीत्त्वामहं मन्ये नान्यं देवान्महेश्वरात् । तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा न स्यात्तपःक्षतिः

Sinabi niya: “Naniniwala akong walang ibang diyos na higit kay Maheśvara. Kaya ipagkaloob mo sa akin ang iyong biyaya, upang ang aking tapas ay hindi mabawasan o masaktan.”

Verse 50

श्रीभगवानुवाच । तपस्ते मत्प्रसादेन वृद्धिं शस्यति नित्यशः । स्थानेऽत्र भवता सार्धमहं स्थास्यामि सर्वदा

Wika ng Mapalad na Panginoon: “Sa pamamagitan ng aking biyaya, ang iyong tapas ay laging lalago at magbubunga. At dito mismo, ako’y mananatiling kasama mo magpakailanman.”

Verse 51

आनन्दितेन भवता प्रार्थितोऽहं यतो मुने । आनन्देश्वरसंज्ञस्तु ख्यातिं यास्यामि भूतले । एतत्पुरं च मे नाम्ना आनन्दाख्यं भविष्यति

O pantas, sapagkat ako’y iyong pinakiusapan sa kalagayang puspos ng banal na kagalakan, ako’y sasikat sa daigdig sa pangalang “Ānandeśvara”. At ang lungsod na ito rin, sa aking pangalan, ay tatawaging “Ānandā”.

Verse 52

एवमुक्त्वा महादेवो गतश्चादर्शनं ततः । सोऽपि मंकणकस्तत्र तपस्तेपे मुनीश्वरः

Pagkasabi nito, si Mahādeva ay naglaho sa paningin. Doon naman, ang panginoon ng mga muni na si Maṅkaṇaka ay nagpatuloy sa kanyang mahigpit na pag-aayuno at pagninilay.

Verse 54

तस्मात्कुरु प्रसादं नो यथा स्याद्दारुणं विषम् । नो चेद्वयं गमिष्यामः सर्वलोक पराभवम्

Kaya nga, ipagkaloob mo sa amin ang iyong biyaya upang hindi sumibol ang nakapanghihilakbot na lason. Kung hindi, kami’y mapapahamak sa harap ng lahat ng daigdig.

Verse 55

मंकणक उवाच । अनृतं न मया प्रोक्तं स्वैरेणापि कदाचन । तस्मादेवंविधाः सर्वे जलसर्पा भविष्यथ

Sinabi ni Maṅkaṇaka: “Kailanman—kahit sa kalayaan o sa pagkakaligta—hindi ako nagsalita ng kasinungalingan. Kaya kayong lahat ay magiging mga ahas-sa-tubig na gaya nito.”

Verse 56

सूत उवाच । ततःप्रभृति संजाता जलसर्पा महीतले । तद्वद्रूपा द्विजिह्वाश्च केवलं विषवर्जिताः

Sinabi ni Sūta: “Mula noon, lumitaw sa lupa ang mga ahas-sa-tubig—may gayong anyo, may dila na hati sa dalawa, ngunit ganap na walang lason.”

Verse 57

अथ तस्मिन्ह्रदे मर्त्याः स्नात्वा सारस्वते शुभे । स्पृष्ट्वा चित्रशिलां तां च प्रयांति परमां गतिम्

Pagkaraan, sa lawang iyon, ang mga mortal—pagkaligo sa mapalad na tubig ng Sārasvata at paghipo sa batong Citraśilā—ay nakakamit ang kataas-taasang kalagayan.

Verse 58

अथ भीतः सहस्राक्षो गत्वा देवं पितामहम् । यमेन सहितस्तूर्णं प्रोवाचेदं वचस्तदा

Pagkaraan, ang natakot na si Sahasrākṣa (Indra) ay nagmadaling lumapit sa diyos na Pitāmaha (Brahmā), at kasama si Yama ay nagsalita ng mga salitang ito.

Verse 59

त्वत्प्रसादात्समुद्वीक्ष्य गच्छंति मनुजा दिवम् । पितामह महातीर्थं यत्त्वया विहितं क्षितौ । सारस्वतं नरास्तत्र स्नात्वा यांति त्रिविष्टपम्

“Sa iyong biyaya, ang mga tao—pagkakita pa lamang—ay nakararating sa langit. O Pitāmaha, ang dakilang tīrtha na itinindig mo sa lupa, ang Sārasvata; ang sinumang maligo roon ay makaaabot sa Triviṣṭapa (kahariang makalangit).”

Verse 60

अपि पापसमाचाराः सर्वधर्मबहिष्कृताः । तत्र स्नात्वा शिलां स्पृष्ट्वा तदैवायांति सद्गतिम्

Kahit yaong namumuhay sa kasalanan at itinakwil sa lahat ng dharma—sa pagligo roon at paghipo sa batong banal—agad na nakakamit ang mabuting hantungan.

Verse 61

यम उवाच । अप्रमाणं विभो कर्म संप्रयातं ममोचितम् । शुभाशुभपरिज्ञानं सर्वेषामेव देहिनाम्

Sinabi ni Yama: “O Panginoon, ang tungkuling itinakda sa akin ay naging di-masukat at di-matiyak; sapagkat kailangan kong kilalanin ang mabuti at masamang gawa ng lahat ng may katawan.”

Verse 62

तस्मात्त्यज त्वं मां देव यद्वा तत्तीर्थमुत्तमम् । यत्प्रभावाज्जनैर्हीनाः संजाता नरका मम

“Kaya nga, O Diyos, iwan mo na ako—o kung hindi, alisin mo ang kataas-taasang tīrtha na iyon; sapagkat dahil sa kapangyarihan nito, ang aking mga impiyerno ay nawalan ng mga tao.”

Verse 63

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा यमस्य प्रपितामहः । प्राह पार्श्वस्थितं शक्रं तत्तीर्थं नय संक्षयम्

Nang marinig ang mga salita ni Yama, nagsalita ang kanyang ninuno sa Śakra na nakatayo sa tabi: “Dalhin mo ang tīrtha na iyon sa ganap na pagkapuksa.”

Verse 64

ततः शक्रो ह्रदं गत्वा पूरयामास पांसुभिः । ह्रदं सारस्वतं तं च तां च चित्रशिलां द्विजाः

Pagkaraan, nagtungo si Śakra sa lawa at pinuno ito ng alikabok—kapwa ang lawaing Sārasvata at ang kamangha-manghang Citraśilā, O mga brāhmaṇa.

Verse 65

अद्यापि मनुजः सम्यक्त स्मिन्स्थाने व्यवस्थितः । यः करोति तपश्चर्यां स शीघं सिद्धिमाप्नुयात्

Hanggang ngayon, ang sinumang nananatili nang wasto sa pook na iyon at nagsasagawa roon ng tapas (pagpapakasakit na banal), ay mabilis na makakamit ang siddhi, ang ganap na katuparang espirituwal.

Verse 66

सोऽपि मंकणकस्तत्र सार्द्धं देवेन शंभुना । तिष्ठत्यद्यापि विप्रेंद्र पूरितं चैव पांसुभिः

Ang Maṃkaṇaka na iyon ay nananatili roon hanggang ngayon, kasama ang diyos na si Śambhu (Śiva); at ang pook ay nananatiling napupuno ng alikabok, O pinakamainam sa mga brāhmaṇa.

Verse 67

लिंगं मंकणकन्यस्तं तत्रास्ति सुमहोदयम् । तत्स्पृष्ट्वा मानवाः पापैर्मुच्यंते द्विजसत्तमाः

Naroon ang isang liṅga na itinatag ni Maṃkaṇaka, na may lubhang dakilang kaluwalhatian. Sa paghipo rito, ang mga tao ay napapalaya mula sa mga kasalanan, O pinakadakila sa mga brāhmaṇa.

Verse 68

माघ शुक्लचतुर्दश्यां यस्तं पूजयते नरः । स पापैरपि संयुक्तः शिवलोके महीयते

Sa maliwanag na ika-labing-apat ng Māgha, ang taong sumasamba sa liṅga na iyon ay pararangalan sa daigdig ni Śiva, kahit may bahid pa ng kasalanan.

Verse 93

अथ ते पन्नगाः प्रोचुः प्रणिपत्य मुनीश्वरम् । भगवन्निर्विषाः सर्वे वयं हि भवता कृताः

Pagkaraan, nagsalita ang mga ahas na iyon, yumukod sa dakilang muni: “O Mapalad na Panginoon, ikaw ang nag-alis ng lason sa aming lahat.”