Adhyaya 277
Ang kabanatang ito ay isang diskursong teolohikal na nasa anyong tanong at sagot. Tinanong ng mga rishi ang tagapagsalaysay kung alin ang labing-isang pagtatalaga na kaugnay ng mga Brahmana sa Vārāṇasī, na inilarawan bilang pangkat na labing-isa na nakaugnay kay Rudra. Ibinilang ng tagapagsalaysay ang mga pangalan—Mṛgavyādha, Sarvajña, Nindita, Mahāyaśas, Ajāikapād, Ahirbudhnya, Pinākī, Paraṃtapa, Dahana, Īśvara, at Kapālī—at sinabi na ang mga ito’y mga anyo ni Rudra na itinalaga ni Hari. Pagkaraan, humingi ang mga rishi ng patnubay tungkol sa nararapat na dāna (banal na pag-aalay) at sa japa na nabanggit noon. Itinakda ng tagapagsalaysay ang isang maayos na paraan ng pag-aalay: ang mga “nakikitang tunay” na baka (pratyakṣā dhenu) ay ibibigay nang sunud-sunod, at bawat isa’y inuugnay sa isang uri ng handog ayon sa pinagmulan—tulad ng jaggery, mantikilya, ghee, ginto, asin, rasa/matamis na katas, pagkain, at tubig. Nagtatapos ang kabanata sa phalāśruti: ang nag-aalay ng mga handog na ito ay magiging cakravartin (pangkalahatang hari), at binibigyang-diin na ang handog na inihahain malapit sa banal na presensya ay higit ang bisa; kung hindi makapag-aalay ng lahat, maghandog man lamang ng isang baka nang may pagsisikap, na iniuukol para sa lahat ng Rudra.
Shlokas
Verse 1
ऋषय ऊचुः । कि नामानो द्विजास्ते च वाराणस्याः समागताः । एकादशप्रकारोऽसौ येषां रुद्रः प्रभक्तितः । तत्संज्ञाश्च समाचक्ष्व विस्तरेण महामुने
Wika ng mga rishi: “Ano ang mga pangalan ng mga dvija (dalawang ulit na isinilang) na nagtipon sa Vārāṇasī—yaong may ugnay kay Rudra sa labing-isang anyo? O dakilang muni, ipahayag sa amin nang masinsin ang kanilang mga tawag at katawagan.”
Verse 2
सूत उवाच । एकस्तेषां मृगव्याधो विख्यातो भुवनत्रये । द्वितीयः सर्वसंज्ञश्च निंदितश्च तृतीयकः
Wika ni Sūta: “Sa kanila, ang isa ay si Mṛgavyādha, tanyag sa tatlong daigdig. Ang ikalawa ay tinatawag na Sarvasaṃjña, at ang ikatlo ay kilala bilang Nindita.”
Verse 3
महायशाश्चतुर्थस्तु कथ्यते मुनिसत्तमाः । अजैकपाद इत्युक्तः पंचमो मुनि सत्तमाः
“O mga pinakadakilang muni, ang ikaapat ay sinasabing si Mahāyaśas. Ang ikalima, O pinakamarangal na pantas, ay tinatawag na Ajaikapāda.”
Verse 4
अहिर्बुध्न्यस्तथा षष्ठः पिनाकी सप्तमस्तथा । परं तपस्तथान्यस्तु दहनो नवमस्तथा
“Ang ikaanim ay si Ahirbudhnya; ang ikapito ay si Pinākī. May isa pang tinatawag na Paraṃtapas, at ang ikasiyam ay si Dahana.”
Verse 5
ईश्वरो दशमः प्रोक्तः कपाली चांति मस्तथा । तेषामेतानि नामानि स्थितान्येव हि यानि च । रुद्राणामपि तान्येव विहितानि हरेण तु
“Ang ikasampu ay ipinahayag na si Īśvara, at gayundin si Kapālī ang pinakahuli. Ito nga ang kanilang mga pangalang itinatag; at ang mismong mga pangalang iyon ng mga Rudra ay itinakda ni Hari.”
Verse 6
ऋषय ऊचुः । कानि दानानि शस्यानि तदर्थं वद नो द्रुतम् । जपश्चैव पुरा प्रोक्तस्त्वया कार्यो यथैव च
Sinabi ng mga rishi: “Ipahayag mo agad sa amin kung aling mga dāna (banal na handog) ang higit na kapuri-puri para sa layuning iyon. At gaya ng itinuro mo noon, anong japa ang dapat bigkasin, at sa anong paraan ito isasagawa?”
Verse 7
सूत उवाच । तदुद्दिश्य प्रदातव्यमेकैकस्य पृथक्पृथक् । प्रत्यक्षाश्च महाभाग दातव्या धेनवः क्रमात्
Sinabi ni Sūta: “Sa pag-alaala sa kanila, maghandog sa bawat isa nang paisa-isa, hiwa-hiwalay. At, O marangal, ang mga bakang tunay at nahahawakan ay dapat ipagkaloob ayon sa wastong pagkakasunod.”
Verse 8
मृगव्याधाय प्रत्यक्षा गौर्देया च गुडोद्भवा । कपालिने प्रदातव्या नवनीतसमुद्भवा
“Kay Mṛgavyādha, magbigay ng isang bakang tunay na kaugnay ng guḍa (pulot na asukal). Kay Kapālī, ihandog ang isang baka na kaugnay ng navanīta (sariwang mantikilya).”
Verse 9
अजपादाय चाज्योत्था अहिर्बुध्न्याय हेमजा । पिनाकिने प्रदातव्या धेनुर्लवणसम्भवा
Ang bakang isinilang mula sa ghee (ājya) ay ipagkaloob kay Ajapāda; ang bakang isinilang mula sa ginto ay ihandog kay Ahirbudhnya; at ang bakang isinilang mula sa asin ay ialay kay Pinākin (Śiva, tagapagdala ng busog na Pināka).
Verse 10
परंतपाय विप्रेन्द्रास्तथैव रसस म्भवा । अन्नजा दहनायोक्ता ईश्वराय जलोद्भवा
O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, gayundin: ang bakang isinilang mula sa matamis na diwa (rasa) ay ibigay kay Parantapa; ang bakang isinilang mula sa butil ng pagkain ay itinakda para kay Dahana; at ang bakang isinilang mula sa tubig ay ialay kay Īśvara.
Verse 11
एता ददाति यो विप्रा एतेषां च महात्मनाम् । चक्रवर्ती भवेन्नूनमेतदाह पितामहः
O mga brāhmaṇa, sinumang magbigay ng mga handog na ito sa mga dakilang banal na iyon, tiyak na magiging cakravartin, ang pangkalahatang hari; ganito ang ipinahayag ni Pitāmaha (Brahmā).
Verse 12
अन्यत्रापि प्रदत्ताश्च किं पुनर्भवसंनिधौ । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन एता देयाः प्रयत्नतः
Kahit ang kaloob ay ibigay sa ibang dako, nagbubunga pa rin—lalo na kung sa mismong harapan ni Bhava (Śiva). Kaya nga, sa buong pagsisikap, ang mga handog na ito ay dapat ibigay nang masinop at masigasig.
Verse 13
धेनवो यो न शक्तः स्यादेका देया प्रयत्नतः । सर्वेषामेव रुद्राणां भर्तृयज्ञवचो यथा
Kung hindi kayang maghandog ng maraming baka, magsikap na maghandog ng isang baka—sapagkat ito’y tinatanggap na para sa lahat ng mga Rudra, ayon sa pahayag ni Bhartṛyajña.
Verse 277
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये एकादशरुद्रसमीपे दानमाहात्म्यवर्णनं नाम सप्तसप्तत्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-277 kabanata, na pinamagatang “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ng Pagkakaloob malapit sa Labing-isang Rudra,” sa Hāṭakeśvara-kṣetra-māhātmya ng ikaanim na aklat, ang Nāgara-khaṇḍa, sa loob ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, ang kalipunang may walumpu’t isang libong śloka.