Adhyaya 275
Isinalaysay ni Sūta ang pinagmulan ng isang banal na pook: si Duḥśīla, bagaman may kapintasan ang asal, ay nagtayo ng dambana ni Śiva sa pangalan ng kanyang guru. Ang templong iyon ay nakilala bilang Nimbēśvara at inilalarawang nasa gawing timog. Sa matinding bhakti at sa pag-alaala sa mga paa ng guru, isinagawa niya ang pagtatatag at paglalagay ng pundasyon nang may taimtim na debosyon. Ang kanyang asawa, na naaalala bilang Śākambharī, ay nagluklok ng larawan ni Durgā na may sariling pangalan, kaya nabuo ang magkapares na sagradong pook ng Śiva–Diyosa. Inilalaan ng mag-asawa ang natitirang yaman para sa pūjā at inihahandog sa mga diyos at sa mga Brahmin, at pagkatapos ay namuhay sa limos. Nang mamatay si Duḥśīla, si Śākambharī na may matatag at di-natitinag na isip ay pumasok sa apoy ng libing habang yakap ang kanyang katawan (bilang halimbawa ng pananampalatayang katapatan, hindi bilang utos na legal). Kapwa sila inilarawang umaakyat sa langit sakay ng sasakyang makalangit na may kasamang mararangal na apsara. Sa phalaśruti, sinasabing ang magbabasa ng “napakahusay” na salaysay na ito ay mapapalaya sa mga kasalanang nagawa dahil sa kamangmangan, na nagtuturo sa kapangyarihan ng debosyon, pagkakaloob, at ugnay sa banal na lugar.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । दुःशीलोऽपि च तत्कृत्वा गुरोर्नाम्ना शिवालयम् । निम्बेश्वर इति ख्यातं दक्षिणां दिशमाश्रितम्
Sinabi ni Sūta: “Kahit si Duḥśīla, matapos gawin iyon, ay nagtatag ng isang templo ni Śiva sa pangalan ng kanyang guro—kilala bilang Nimbēśvara—na nasa panig ng timog.”
Verse 2
चकार परया भक्त्या तत्पादाब्जमनुस्मरन् । तथा तस्य तु भार्या या नाम्ना शाकंभरी स्मृता
Sa sukdulang debosyon, habang inaalala ang mga paa-lotong ng Panginoon, isinagawa niya ang itinakdang gawain. At ang kanyang asawa, na kilala sa pangalang Śākaṃbharī, ay gayundin ang ginawa.
Verse 3
स्वनामांका तत्र दुर्गा तथा संस्थापिता तया । ततस्तु तद्धनं ताभ्यां किचिच्छेषं व्यवस्थितम्
Doon, itinatag niya si Durgā na may pangalang nakaukit sa sarili niyang pangalan. Pagkaraan, sa kanilang kayamanan, kaunti na lamang ang itinira ng mag-asawa.
Verse 4
पूजार्थं देवताभ्यां च ब्राह्मणेभ्यः समर्पितम् । भिक्षाभुजौ ततो जातौ दम्पती तौ ततः परम्
Para sa pagsamba, ang yaman ay inialay sa mga diyos at ipinagkaloob din sa mga Brāhmaṇa. Mula noon, ang mag-asawang iyon ay namuhay sa limos, nabubuhay sa paghingi ng kaloob.
Verse 5
कस्यचित्त्वथ कालस्य दुःशीलो निधनं गतः
Pagkaraan ng ilang panahon, ang lalaking masama ang asal ay inabot ng kamatayan.
Verse 6
शाकंभर्यपि तत्कायं गृहीत्वा हव्यवाहनम् । प्रविष्टा नृपशार्दूल निर्विकल्पेन चेतसा
Si Śākaṃbharī man ay kinuha rin ang kanyang katawan at pumasok sa apoy ng handog—O tigre sa mga hari—na may isip na walang pag-aalinlangan.
Verse 7
ततो विमानमारुह्य वराप्सरःसुसेवितम् । गतौ तौ द्वावपि स्वर्गं संप्रहृष्टतनूरुहौ
Pagkatapos, sumakay sila sa makalangit na vimāna na pinaglilingkuran ng mahuhusay na Apsarā; silang dalawa’y nagtungo sa langit, ang katawan ay nanginginig sa galak.
Verse 8
एतं दुःशीलजं यस्तु पठेदाख्यानमुत्तमम् । स सर्वैर्मुच्यते पापैरज्ञानविहितैर्नृप
Ngunit sinumang bumibigkas ng dakilang salaysay na ito na nagmula sa kuwento ng masamang asal—O hari—ay napapalaya sa lahat ng kasalanang nagawa dahil sa kamangmangan.
Verse 275
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये निम्बेश्वरशाकंभर्युत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनं नाम पञ्चसप्तत्युत्तरद्विशततमोद्भयायः
Sa gayon nagwakas, sa maluwalhating Skanda Mahāpurāṇa—sa loob ng Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa ikaanim na Nāgara-khaṇḍa, sa Māhātmya ng banal na pook ng Hāṭakeśvara—ang kabanatang pinamagatang “Pagpupuri na naglalarawan sa pinagmulan nina Nimbēśvara at Śākaṃbharī,” na siyang Kabanata 275.