Adhyaya 261

Verse 1

नारद उवाच । कथं नित्या भगवती हरपत्नी यशस्विनी । योगसिद्धिं सुमहतीं प्राप मासचतुष्टये

Sinabi ni Nārada: Paano natamo ng laging mapalad na Bhagavatī—ang marangal na kabiyak ni Hara—ang napakadakilang yogic siddhi sa loob ng apat na buwang pagtalima?

Verse 2

मन्त्रराजमिमं जप्त्वा द्वादशाक्षरसंभवम् । एतन्मे विस्तरेण त्वं कथयस्व यथातथम्

Matapos bigkasin ang “hari ng mga mantra” na ito na nagmula sa labindalawang pantig, ipaliwanag mo sa akin nang masinsin—ayon sa katotohanan, gaya ng tunay na nangyari.

Verse 3

ब्रह्मोवाच । चातुर्मास्ये हरौ सुप्ते पार्वती नियतव्रता । मनसा कर्मणा वाचा हरिभक्तिपरायणा

Sinabi ni Brahmā: Sa panahon ng Cāturmāsya, kapag sinasabing natutulog si Hari, si Pārvatī—matatag sa kanyang mga panata—ay lubos na nakatuon sa Hari-bhakti sa isip, gawa, at salita.

Verse 4

चारुशृंगे पितुर्नित्यं तिष्ठंती तपसि स्थिता । देवद्विजाग्निगोऽश्वत्थातिथिपूजापरायणा

Palagi siyang nananahan sa bundok na Cāruśṛṅga ng kanyang ama, matatag sa pag-aayuno at pagninilay; at buong debosyon niyang pinararangalan ang mga diyos, ang mga Brahmin, ang banal na apoy, ang mga baka, ang punong aśvattha, at ang mga panauhin.

Verse 5

चातुर्मास्येऽथ संप्राप्ते विमले हरिवासरे । जजाप परमं मंत्रं यथादिष्टं पिनाकिना

Nang dumating ang Cāturmāsya, sa isang dalisay at mapalad na araw ni Hari, inusal niya ang kataas-taasang mantra, ayon mismo sa tagubilin ng Tagapagdala ng Pināka (Śiva).

Verse 6

शंखचक्रधरो विष्णुश्चतुर्हस्तः किरीटधृक् । मेघश्यामोंऽबुजाक्षश्च सूर्यकोटिसमप्रभः

Nagpakita si Viṣṇu na may hawak na kabibe at diskong chakrá, apat ang kamay at may korona—maitim na gaya ng ulap ng ulan, matang-loto, at nagniningning na tila sampung milyong araw.

Verse 7

गरुडाधिष्ठितो हृष्टो वसन्व्याप्य जगत्त्रयम् । श्रीवत्सकौस्तुभयुतः पीतकौशेयवस्त्रकः

Nakaupo sa Garuḍa, masaya at lumalaganap sa tatlong daigdig, taglay niya ang tanda ng Śrīvatsa at ang hiyas na Kaustubha, at nakasuot ng dilaw na kasuotang sutla.

Verse 8

सर्वाभरणशोभाभिरभिदीप्तमहावपुः । बभाषे पार्वतीं विष्णुः प्रसन्नवदनः शुभाम् । देवि तुष्टो ऽस्मि भद्रं ते कथयस्व तवेप्सितम्

Sa kanyang dakilang anyo na nagliliwanag sa kinang ng lahat ng palamuti, si Viṣṇu—may payapang mukha—ay nagsalita sa mapalad na Pārvatī: “O Diyosa, ako’y nalugod; pagpapala sa iyo. Iwika mo ang iyong ninanais.”

Verse 9

पार्वत्युवाच । तज्ज्ञानममलं देहि येन नावर्त्तनं भवेत् । इत्युक्तः स महाविष्णुः प्रत्युवाच हरप्रियाम्

Wika ni Pārvatī: “Ipagkaloob mo sa akin ang dalisay at walang dungis na kaalaman, upang hindi na ako muling bumalik sa pagsilang.” Nang masambit iyon, si Mahāviṣṇu ay sumagot sa minamahal ni Hara.

Verse 10

स एव देवदेवेशस्तव वक्ष्यत्यसंशयम् । स एव भगवान्साक्षी देहांतरबहिःस्थितः

Ang mismong Panginoon ng mga panginoon ng mga deva ang magsasaysay nito sa iyo nang walang alinlangan. Siya ring Bhagavān ang Saksi, nananahan sa loob ng katawan at gayundin sa kabila nito.

Verse 11

विश्वस्रष्टा च गोप्ता च पवित्राणां च पावनः । अनादिनिधनो धर्मो धर्मादीनां प्रभुर्हि सः

Siya ang Lumikha ng sansinukob at Tagapangalaga nito, ang Tagapagpadalisay maging ng mga dalisay. Siya ang mismong Dharma—walang simula at walang wakas—at tunay na Panginoon ng Dharma at ng lahat ng sumusunod mula rito.

Verse 12

अक्षरत्रयसेव्यं यत्सकलं ब्रह्म एव सः । मूर्त्तामूर्त्तस्वरूपेण योऽजो जन्मधरो हि सः

Siya ang ganap na Brahman na sinasamba sa pamamagitan ng tatlong pantig (Oṃ). Sa anyo at sa kawalan-ng-anyo, Siya’y nananahan; bagaman hindi isinilang, tumatanggap Siya ng pagsilang para sa kapakanan ng daigdig.

Verse 13

ममाधिकारो नैवास्ति वक्तुं तव न संशयः । इत्युक्त्वा भगवानीशो विरराम प्रहृष्टवान्

Sinabi Niya: “Wala akong karapatang magsalita nito sa iyo—walang pag-aalinlangan.” Pagkasabi nito, ang Mapalad na Panginoon ay tumigil at nanatiling nagagalak.

Verse 14

एतस्मिन्नंतरे शंभुर्गिरिजाश्रममभ्यगात् । सर्वभूत गणैर्युक्तो विमाने सार्वकामिके

Noon din, dumating si Śambhu (Śiva) sa ashram ni Girijā, kasama ang mga pangkat ng nilalang, sakay ng vimāna sa langit na tumutupad ng lahat ng hangarin.

Verse 15

तया वै भगवान्देवः पूजितः परमेश्वरः । सखीनामपि प्रत्यक्षमाश्चर्यं समजायत

Siya mismo ang sumamba sa Mapalad na Diyos, ang Kataas-taasang Panginoon; at maging sa harap ng kanyang mga kasama, isang kababalaghan ang hayagang nagpakita.

Verse 16

स्तुत्वाऽथ तं महादेवं विष्णुर्देहे लयं ययौ । अथोवाच महेशानः पार्वतीं परमेश्वरः

Matapos purihin ang dakilang Diyos na si Mahādeva, si Viṣṇu ay muling naglaho at sumanib sa sarili niyang katawan. Pagkaraan, si Maheśāna, ang Kataas-taasang Panginoon, ay nagsalita kay Pārvatī.

Verse 17

विमानवरमारुह्य तुष्टोऽहं तव सुव्रते । गत्वैकांतप्रदेशं ते कथये परमं महः

“O ikaw na may marangal na panata, sumakay ka sa dakilang vimāna na ito. Ako’y nalulugod sa iyo; sasama ako sa iyo sa isang liblib na pook at isasalaysay ko ang kataas-taasang banal na kaluwalhatian.”

Verse 19

एवमुक्त्वा भगवतीं करे गृह्य मुदान्वितः । विमानवरमारोप्य लीलया प्रययौ तदा

Pagkasabi nito, ang Panginoon, puspos ng kagalakan, ay hinawakan ang kamay ng Diyosa, pinaupo siya sa napakainam na vimāna, at noon din ay umalis nang magaan at mapaglaro sa banal na lila.

Verse 21

दर्शन्यकर्णिकारांश्च कोविदारान्महाद्रुमान् । तालांस्तमालान्हिंतालान्प्रियंगून्पनसानपि

Ipinakita niya sa kanya ang mga kaaya-ayang punong karṇikāra, ang malalaking punong kovidāra, at gayundin ang mga palma, mga punong tamāla, mga palamang hiṃtāla, mga palumpong na priyaṅgu, at pati mga punong langka.

Verse 22

तिलकान्बकुलांश्चैव बहूनपि च पुष्पितान् । क्षेत्राणि कलनाभानि पिञ्जराणि विदर्शयन्

Ipinakita rin niya ang mga punong tilaka at bakula—marami ang namumulaklak—at ang mga bukiring wari’y may kulay bughaw na madilim at ginintuang kayumanggi.

Verse 23

ययौ देवनदीतीरे गतं शरवणं महत् । फुल्लकाशं स्वर्णमयं शरस्तंबगणान्वितम्

Nagtungo siya sa pampang ng Devanadī, sa dakilang gubat na Śaravaṇa—nagniningning sa namumulaklak na damong kāśa, kumikislap na tila ginto, at hitik sa mga kumpol ng mga tangkay ng tambo.

Verse 24

हेम भूमिविभागस्थं वह्निकांतिमृगद्विजम् । तत्र तीरगतानां च मुनीनामूर्ध्वरेतसाम्

Doon, ang gubat ay nakalatag sa mga lawak ng lupang tila ginto; ang mga usa at ibon ay kumikislap na parang apoy. At sa pampang ng ilog ay naroon ang mga muni—mga asetang nagpipigil ng lakas-buhay at nag-iingat ng brahmacarya.

Verse 25

आश्रमान्स विमानाग्रे तिष्ठन्पत्न्यै प्रदर्शयत् । षट्कृत्तिकाश्च ददृशे पार्वती वनसन्निधौ

Nakatayo sa unahan ng vimāna, itinuro niya sa kanyang kabiyak ang mga āśrama. Malapit sa gubat, noon ay nasilayan ni Pārvatī ang Anim na Kṛttikā.

Verse 26

स्नाताः स्वलंकृताश्चन्द्रपत्न्यस्ता विरजांबराः । ऊचुस्ता योजितकरा केऽयं पुत्राय गम्यते

Pagkaligo, maringal na nagayakan at nakasuot ng kasuotang dalisay—nagsalita ang mga asawa ng Diyos na Buwan, magkapatong ang mga palad sa paggalang: “Sino ito na dinadala sa aming anak?”

Verse 27

तत्कथ्यतां महाभागे स च ते दर्शनं गतः

“O mapalad na ginang, ipaliwanag mo iyon; at siya nga’y dumating na sa iyong paningin.”

Verse 28

पार्वत्युवाच । मम भाग्यवशात्पुत्रः कथमुत्संगमाहरेत् । न ह्यभाग्यवशात्पुंसां क्वापि सौख्यं निरन्तरम्

Sinabi ni Pārvatī: “Sa bisa ng aking mabuting kapalaran, paano mapapadapo sa aking kandungan ang aking anak? Sapagkat sa mga salat sa kapalaran, walang matatag na ligaya saanman.”

Verse 29

सुतनाम्नाप्यहं दृष्ट्वा भवतीनां च दर्शनात् । किमर्थमिह संप्राप्ताः कथ्यतामविलंबितम्

“Kahit makita ko ang tinatawag na ‘aking anak’, at makita rin kayong lahat, bakit kayo naparito? Sabihin ninyo agad, huwag mag-antala.”

Verse 30

कृत्तिका ऊचुः । वयं तव सुतं न्यस्तं प्रदातुमिह सुन्दरि । चातुर्मास्ये रवौ स्नातुमागता देवनिम्नगाम्

Nagsalita ang mga Kṛttikā: “O marikit, naparito kami upang isauli ang anak na ipinagkatiwala sa amin. Sa panahon ng Cāturmāsya, sa araw ng Linggo, dumating kami upang maligo sa banal na ilog ng mga deva.”

Verse 31

पार्वत्युवाच । न हास्यावसरः सख्यः सत्यमेव हि कथ्यताम् । एकांतावसरे हास्यं जायते चेतरेतरम्

Wika ni Pārvatī: “Mga kaibigan, hindi ito panahon ng pagbibiro—magsalita lamang ng katotohanan. Sa sandaling lihim, maaaring sumibol ang halakhakan sa pagitan ng magkakasama.”

Verse 32

कृत्तिका ऊचुः । सत्यं वदामहे देवि तव त्रैलोक्यशोभिते । अस्य स्तंबसमूहस्य मध्यस्थं बालकं वृणु

Nagsalita ang mga Kṛttikā: “O Diyosa, katotohanan ang aming sinasabi—ikaw na nagpapaganda sa tatlong daigdig. Piliin mo ang batang nakatayo sa gitna ng kumpol ng mga tambo.”

Verse 33

कृत्तिकानां वचः श्रुत्वा शंकिता पार्वती तदा । ददर्श बालं दीप्ताभं षण्मुखं दीप्तवर्चसम्

Nang marinig ni Pārvatī ang mga salita ng Kṛttikā, siya’y nabagabag; at nakita niya ang isang sanggol na nagliliwanag, may anim na mukha, at nag-aalab sa kaningningan.

Verse 34

तडित्कोटिप्रतीकाशं रूपदिव्यश्रिया युतम् । वह्निपुत्रं च गांगेयं कार्तिकेयं महाबलम्

Siya’y kumislap na wari’y sampung milyong kidlat, puspos ng banal na ganda at kaningningan—anak ni Agni, anak ni Gaṅgā, si Kārttikeya na dakilang makapangyarihan.

Verse 35

सा वत्सेति गृहीत्वा तं कुमारं पाणिना मुदा । विमानमध्यमादाय कृत्वोत्संगे ह्युवाच ह

Tinawag niya, “Anak ko!”, at masayang hinawakan sa kamay ang prinsipe, iniahon mula sa gitna ng mga tambo, inilagay sa kanyang kandungan, at nagsalita.

Verse 36

चिरंजीव चिरं नन्द चिरं नंदय बाधवान् । इत्युक्त्वा गाढमालिंग्य मूर्ध्नि चाघ्राय तं सुतम्

Sabi niya, “Mabuhay ka nang matagal! Magalak ka nang matagal! Magdala ka ng kagalakan sa iyong mga kamag‑anak sa mahabang panahon!” Pagkasabi nito, mahigpit niyang niyakap ang kanyang anak at hinalikan (inamyuhan) ang tuktok ng ulo nito.

Verse 37

संहृष्टा परमोदारं भास्वरं हृष्टमानसम् । कार्तिकेयो महाप्रेम्णा प्रणिपत्य महेश्वरम्

Sa labis na kagalakan, ang maningning at lubhang marangal na Kārttikeya—na nag-uumapaw ang tuwa sa puso—ay nagpatirapa nang may dakilang pag-ibig sa harap ni Maheśvara (Śiva).

Verse 38

ततः प्रांजलिरव्यग्रः प्रहृष्टेनांतरात्मना । तद्विमानं ययौ शीघ्रं तीर्त्वा नदनदीपतीन्

Pagkaraan, na nakatiklop ang mga kamay at walang pagkalihis ng isip, at sa kaloob-looban ay puspos ng galak, mabilis siyang lumisan sakay ng makalangit na vimāna, na nilampasan ang mga panginoon ng mga ilog at batis.

Verse 39

जंबुद्वीपमतिक्रम्य लक्षयोजनमायतम् । ततः समुद्रं द्विगुणं लवणोदं तथैव च

Nilampasan niya ang Jambūdvīpa na may lawak na isang daang libong yojana; pagkaraan, narating niya ang dagat na doble ang laki—ang maalat na karagatan nga.

Verse 41

दिव्यलोकसमाक्रांतं दिव्यपर्वतसंकुलम् । इक्षूदाद्विगुणं द्वीपं तद्द्वीपाद्द्विगुणः पुनः

Yaon ay napupuno ng mga makalangit na daigdig at siksik sa mga banal na bundok. Mula sa dagat ng tubo ay may isang kontinente na doble ang lawak; at mula sa kontinenteng iyon ay may isa pang doble ang laki muli.

Verse 42

तमतिक्रम्य तत्सिन्धोर्दविगुणं क्रौंचसंज्ञितम् । ततोऽपि द्विगुणः सिन्धुः सुरोदो यक्षसेवितः

Paglampas sa dagat na iyon, may isang lupain na tinatawag na Krauñca, na sukat ay makalawang ulit ng dagat na yaon; at lampas pa roon ay may dagat na makalawang ulit na naman—ang Dagat Surā—na dinadalaw at pinaglilingkuran ng mga Yakṣa.

Verse 43

ततोऽपि द्विगुणं द्वीपं शाकद्वीपेतिसंज्ञितम् । अर्णवद्विगुणं तस्मादाज्यरूपं सुनिर्मितं

Lampas pa roon ay may isang kontinente na makalawang ulit ang laki, na kilala bilang Śākadvīpa; at lampas dito ay may dagat na makalawang ulit ang sukat, na nilikhang marikit at may likas na anyo ng nilinaw na mantikilya (ghee).

Verse 44

परमस्वादसंपूर्णं यत्र सिद्धाः समंततः । तस्माच्च द्विगुणं द्वीपं शाल्मलीवृक्षसंज्ञितम्

Ang kahariang iyon ay puspos ng pinakadakilang tamis, at ang mga Siddha ay nananahan sa lahat ng dako. Lampas pa roon ay may isang kontinente na makalawang ulit ang laki, na bantog sa pangalang puno ng Śālmalī.

Verse 45

समुद्रो द्विगुणस्तत्र दधिमंडोदसंभवः । साध्या वसंति नियतं महत्तपसि संस्थिताः

Doon, ang dagat ay makalawang ulit ang lawak, sumibol bilang dagat ng gatas-na-maasim (curd) at ng katas nito. Ang mga Sādhya ay nananahan doon nang palagian, nakatatag sa dakilang pag-aayuno at pagninilay (tapas).

Verse 47

ततोऽपि द्विगुणं द्वीपं प्लक्षनामेति विश्रुतम् । क्षीरोदो द्विगुणस्तत्र यत्रयत्रमहर्षयः । षडिमानि सुदिव्यानि भौमः स्वर्ग उदाहृतः । तत्र स्वर्णमयी भूमिस्तथा रजतसंयुता

Lampas pa roon ay may isang kontinente na makalawang ulit ang laki, na tanyag sa pangalang Plakṣa. Doon, ang Karagatang Gatas (Kṣīra) ay makalawang ulit ang lawak, at sa iba’t ibang pook ay nananahan ang mga dakilang rishi. Ang anim na ito ay tinatawag na lubhang dibino—binibigkas na isang langit sa lupa—kung saan ang lupa ay ginto at pinalalamutian din ng pilak.

Verse 48

दृष्टवा मधूपलस्वादैः सर्वकामप्रदायका । यत्र स्त्रीपुरुषाणां च कल्पवृक्षा गृहे स्थिताः

Doon ay may mga kababalaghang kasingtamis ng pulot at asukal, na nagkakaloob ng lahat ng ninanais; at doon, para sa babae at lalaki, ang mga punong Kalpavṛkṣa—punong tumutupad ng hiling—ay nakatindig sa loob mismo ng kanilang tahanan.

Verse 49

वासांसि भूषणानां च समूहान्हर्षयंति च । एतानि दक्षचिह्नानि द्वीपानि मुनिसत्तम

Doon, ang mga kasuotan at mga pangkat ng alahas ay nagbibigay rin ng galak. Ang mga ito, O pinakadakilang muni, ang mga lupain/kapuluang may tatak ng mga sagisag ni Dakṣa, na nakikilala sa maayos na mga tanda.

Verse 51

तन्मध्ये सुमह्द्वीपं श्वेतं नाम सुनिश्चितम् । रम्यकः पर्वतस्तत्र शतशृंगोमितद्रुमः

Sa gitna nito ay naroon ang isang napakalawak na pulo, na tiyak na tinatawag na Śveta (Puting Pulo). Doon nakatindig ang kaaya-ayang bundok na Ramyaka, may sandaang tuktok at di-mabilang na mga punò.

Verse 52

तस्य शृंगे महद्दिव्ये विमानं स्थापितं तदा । तदाऽमृतफलैर्वृक्षैः सेविते हेमवालुके

Sa dakila at banal na tuktok na iyon, noon ay itinatag ang isang vimāna, ang makalangit na sasakyang-palasyong pang-langit. Ang pook na may ginintuang buhangin ay pinalamutian ng mga punong namumunga na tila amṛta, ang nektar ng walang-kamatayan.

Verse 53

क्षीरच्छेदेन विहृते शिलातलसुसंवृते । विविक्ते सर्वसुभगे मणिरत्नसमन्विते

Ang pook na iyon ay pinalamutian ng mga agos ng liwanag na tila gatas, at natatakpan nang mainam ng makinis na batong-lupa; payapa at hiwalay, ganap na mapalad, at hitik sa mga hiyas at mamahaling batong-ginto.

Verse 54

उमायै कथयामास देवदेवः पिनाकधृक् । कार्तिकेयोऽपि शुश्राव गुह्याद्गुह्यतरं महत्

Ang Diyos ng mga diyos, ang may tangan ng Pināka, ay nagsiwalat nito kay Umā; at si Kārtikeya man ay nakinig—isang dakilang aral, higit na lihim kaysa sa lihim.

Verse 55

प्रणवेन युतं साग्रं सरहस्यं श्रुतेः परम्

Kaugnay ng Praṇava (Oṃ), ganap sa bawat bahagi, ito ang sukdulang lihim—higit pa sa anumang naririnig sa Veda.

Verse 57

ईश्वर उवाच । अक्षरत्रयसंयुक्तो मन्त्रोऽयं सकृदक्षरः । माघमासहितश्चायममाक्षोहेनश्चायममायो विश्वपावनः । विष्णुगम्यो विष्णु मध्यो मन्त्रत्रयसमन्वितः । तुरीयकलयाऽशेषब्रह्मांडगणसेवितः

Wika ni Īśvara: Ang mantrang ito ay kaugnay ng tatlong pantig, at isa itong di-nasisirang tunog na binibigkas nang minsan. Kaugnay ito ng buwan ng Māgha; napakalawak na di masukat, walang daya ng māyā, at tagapagpadalisay ng buong daigdig. Inaakay nito tungo kay Viṣṇu, si Viṣṇu ang nasa gitna nito, at taglay ang tatluhang mantra. Sa kapangyarihan ng turīya, pinararangalan ito ng lahat ng pangkat sa di-mabilang na mga daigdig ng sansinukob.

Verse 59

ओंकारेति प्रियोक्तिस्ते महादुःखविनाशनः । तं पूर्वं प्रणवं ध्यात्वा ज्ञानरूपं सुखाश्रयम्

Ang minamahal na pagbigkas na “Oṃkāra” ang pumupuksa sa dakilang dalamhati. Una, magnilay sa Praṇava na iyon—na ang likas ay kaalaman at kanlungan ng ligaya.

Verse 60

पद्मासनपरो भूत्वा संपूज्य ज्ञानलोचनः

Matatag na maupo sa Padmāsana, at matapos magsamba nang wasto, ang naghahanap—na ang mga mata’y ginagabayan ng kaalaman—(ay magpatuloy sa pagsasanay).

Verse 61

नेत्रे मुकुलिते कृत्वा शुरो करौ कृत्वा तु संहतौ । चेतसि ध्यानरूपेण चिंतयेच्छिवमंगलम्

Ipikit ang mga mata at pag-isahin ang dalawang kamay sa mapayapang anjali; ang matatag na nagsasanay ay dapat magnilay sa loob ng isipan—sa anyo ng pagninilay—kay Śiva, ang mismong kabanalan at pagpapala.

Verse 62

तडित्कोटिप्रतीकाशं सूर्यकोटिसमच्छविम् । चन्द्रलक्षसमच्छन्नं पुरुषं द्योतिताखिलम् १

Dapat niyang pagnilayan ang Kataas-taasang Persona—nagniningning na tila sampung milyong kidlat, maningning na gaya ng sampung milyong araw, at malamig na tila binabalot ng sandaang libong buwan—na nagbibigay-liwanag sa buong sansinukob.

Verse 63

मूर्त्तामूर्त्तवैराजं तं सदसद्रूप मव्यम् । चिंतयित्वा विराड्रूपं न भूयःस्तनपो भवेत् । चातुर्मास्ये सकृदपि ध्यानात्कल्मषसंक्षयः

Magnilay sa Di-nasisirang Panginoon—Virāj—na kapwa may anyo at lampas sa anyo, na ang kalikasan ay sumasaklaw sa pag-iral at di-pag-iral. Kapag naipagnilay ang Kanyang kosmik na anyo (Virāṭ), hindi na muling isisilang sa pagkabuhay na may katawan. Kahit minsang pagninilay sa banal na apat-na-buwang panahon (Cāturmāsya) ay nakapapawi ng mga kasalanan.

Verse 64

विलोकयेद्योऽघविनाशनाय क्षणं प्रभुर्जन्मशतोद्भवाय

Sinumang tumingin sa Panginoon kahit isang saglit—na may hangaring pawiin ang kasalanan—ay magkakamit ng gantimpalang kung hindi, sa daan-daang kapanganakan pa lamang lilitaw.

Verse 261

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये ध्यानयोगोनामैकषष्ट्युत्तरद्विशततमोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa loob ng Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā—ng ikaanim na aklat, ang Nāgara-khaṇḍa: sa Māhātmya ng Hāṭakeśvara-kṣetra, sa salaysay ni Śeṣaśāyī, sa pag-uusap nina Brahmā at Nārada, sa Māhātmya ng Cāturmāsya, ang kabanatang pinamagatang “Dhyāna-yoga,” na siyang ika-261.

Verse 988

निष्कामैर्मुनिभिः सेव्यो महाविद्यादिसेवितः । नाभितः शिरसि व्याप्त अखण्डसुखदायकः

Siya’y sinasamba ng mga muni na walang pagnanasa, at pinaglilingkuran ng mga Mahāvidyā at iba pang banal na kapangyarihan. Lumalaganap mula sa pusod hanggang sa ulo, ipinagkakaloob Niya ang walang putol na kaligayahang banal.