Adhyaya 239

Verse 1

नारद उवाच । उपचारैः षोडशभिः पूजनं क्रियते कथम् । ते के षोडश भावाः स्युर्नित्यं ये शयने हरेः

Wika ni Nārada: “Paano isinasagawa ang pagsamba sa pamamagitan ng labing-anim na upacāra (mga paglilingkod na ritwal)? At ano nga ba ang labing-anim na gawang debosyon na dapat ihandog araw-araw kapag si Hari ay nasa banal na kalagayang ‘nakahimlay’?”

Verse 2

एतद्विस्तरतो ब्रूहि पृच्छतो मे प्रजापते । तव प्रसादमासाद्य जगत्पूज्यो भवाम्यहम्

“Ipaliwanag mo ito sa akin nang masinsinan, O Prajāpati, sapagkat ako’y nagtatanong. Sa pagkamit ng iyong biyaya, ako’y magiging karapat-dapat igalang ng sanlibutan.”

Verse 3

ब्रह्मोवाच । विष्णुभक्तिर्दृढा कार्या वेदशास्त्रविधानतः । वेदमूलमिदं सर्वं वेदो विष्णुः सनातनः

Wika ni Brahmā: “Linangin ang matatag na debosyon kay Viṣṇu ayon sa mga tuntunin ng Veda at śāstra. Ang lahat ay nakaugat sa Veda; at ang Veda mismo ay ang walang-hanggang Viṣṇu.”

Verse 4

ते वेदा ब्राह्मणाधारा ब्राह्मणाश्चाग्निदैवताः । अग्नौ प्रास्ताहुतिर्विप्रो यज्ञे देवं यजन्सदा

Ang mga Vedang iyon ay nananahan sa mga brāhmaṇa, at ang mga brāhmaṇa ay nakatalaga kay Agni. Ang pantas na pari ay naghahandog ng alay sa apoy, laging sumasamba sa Diyos sa pamamagitan ng yajña.

Verse 5

जगत्संधारयेत्सर्वं विष्णुपूजारतः सदा । नारायणः स्मृतो ध्यातः क्लेशदुःखादिनाशनः

Ang laging nakatuon sa pagsamba kay Viṣṇu ay siyang nagtataguyod sa buong daigdig sa pamamagitan ng dharma. Si Nārāyaṇa—na inaalala at pinagninilayan—ay pumupuksa sa pagdurusa, dalamhati, at iba pang kapighatian.

Verse 6

चातुर्मास्ये विशेषेण जलरूपगतो हरिः । जलादन्नानि जायंते जगतां तृप्तिहेतवे

Sa Cāturmāsya, lalo na, si Hari ay nananahan sa anyo ng tubig. Mula sa tubig isinisilang ang mga butil at ani—na siyang sanhi ng pag-alaga at pagkabusog ng sanlibutan.

Verse 7

विष्णुदेहांशसंभूतं तदन्नं ब्रह्म इष्यते । तदन्नं विष्णवे दत्त्वा ह्यावाहनपुरःसरम्

Ang pagkaing iyon, na nagmula sa isang bahagi ng katawan ni Viṣṇu, ay itinuturing na Brahman. Kaya, matapos munang anyayahan Siya sa āvāhana, ialay ang mismong pagkaing iyon kay Viṣṇu.

Verse 8

पुनर्जन्मजराक्लेशसंस्कारैर्नाभिभूयते । आकाशसंभवो वेद एक एव पुराऽभवत्

Hindi Siya napapanaig ng mga saṃskāra na nagbubunsod ng muling pagsilang, pagtanda, at pagdurusa. Noong unang panahon, ang Veda—isinilang mula sa kalawakan—ay iisa lamang.

Verse 9

ततो यजुःसामसंज्ञामृग्वेदः प्राप भूतये । ऋग्वेदोऽभिहितः पूर्वं यजुःसहस्रशीर्षेति च

Pagkaraan, para sa pagyabong ng mga nilalang, ang Ṛgveda ay nakilala rin sa mga tawag na “Yajus” at “Sāman.” Unang binigkas ang Ṛgveda; at itinuro rin ang Yajus na nagsisimula sa “Sahasraśīrṣa.”

Verse 10

षोडशर्चं महासूक्तं नारायणमयं परम् । तस्यापि पाठमात्रेण ब्रह्महत्या निव र्तते

Ang Kataas-taasang Mahāsūkta na may labing-anim na taludtod, ganap na napupuspos ni Nārāyaṇa. Sa pagbigkas nito lamang, maging ang kasalanang brahma-hatyā (pagpatay sa isang brāhmaṇa) ay napapaurong at nawawala.

Verse 11

विप्रः पूर्वं न्यसेद्देहे स्मृत्युक्तेन निजे बुधः । ततस्तु प्रतिमायां च शालग्रामे विशेषतः

Una, ang marunong na brāhmaṇa ay dapat magsagawa ng nyāsa sa sarili niyang katawan ayon sa paraang itinuro sa Smṛti. Pagkaraan, gawin din ito sa imahen—lalo na sa Śālagrāma.

Verse 12

क्रमेण च ततः कुर्यात्पश्चादावाहनादिकम् । आवाह्य सकलं रूपं वैकुण्ठस्थानसंस्थितम्

Pagkatapos, ayon sa wastong pagkakasunod, isagawa ang mga kasunod na ritwal na nagsisimula sa āvāhana (pag-anyaya). Matapos anyayahan ang ganap na anyo na nananahan sa Vaikuṇṭha, ipagpatuloy ang pagsamba.

Verse 13

कौस्तुभेन विराजंतं सूर्यकोटिसमप्रभम् । दंडहस्तं शिखासूत्रसहितं पीतवाससम्

Dapat niyang pagnilayan Siya na nagniningning sa hiyas na Kaustubha, maningning na parang sampung milyong araw—may hawak na tungkod sa kamay, may śikhā at sagradong sinulid, at nakadamit ng dilaw.

Verse 14

महासंन्यासिनं ध्यायेच्चातुर्मास्ये विशेषतः । एवं रूपमयं विष्णुं सर्वपापौघहारिणम्

Dapat niyang pagnilayan si Viṣṇu bilang dakilang renunsyante, lalo na sa panahon ng Cāturmāsya; sa pagninilay sa anyong ito, inaalis ni Viṣṇu ang buong agos ng mga kasalanan.

Verse 15

आवाहयेच्च पुरतो ध्यानसंस्थं द्विजोत्तम । ऋचा प्रथमया चास्योंकारादिसमुदीर्णया

O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-na-ipinanganak, anyayahan niya Siya sa harapan, na nakalagay sa pagninilay; at gawin ito sa unang ṛc na binibigkas na nagsisimula sa “Oṃ”.

Verse 16

द्वितीयया चासनं च पार्षदैश्च समन्वितम् । सौवर्णान्यासनान्येषां मनसा परिचिन्तयेत्

Sa ikalawang ṛc, maghandog siya ng āsana (upuan), kasama ang mga tagapaglingkod ng Panginoon; at sa isip ay ilarawan ang mga upuang ginto para sa kanila.

Verse 17

चिन्तनैर्भक्तियोगेन परिपूर्णं च तद्भवेत् । पाद्यं तृतीयया कार्यं गंगां तत्र स्मरेद्बुधः

Sa mga pagninilay na kaisa ng bhakti-yoga, nagiging ganap ang pagsamba. Sa ikatlong ṛc, maghandog ng pādya (tubig sa paghuhugas ng paa), at alalahanin ng marunong ang Ilog Gaṅgā sa handog na iyon.

Verse 18

अर्घ्यः कार्यस्ततो विष्णोः सरिद्भिः सप्तसागरैः । पुनराचमनं कार्यममृतेन जगत्पतेः

Pagkaraan, maghandog ng arghya kay Viṣṇu gamit ang tubig na iniuugnay sa mga ilog at sa pitong karagatan. Muli, isagawa ang ācamana para sa Panginoon ng sanlibutan gamit ang tubig na ninanamnam bilang amṛta, ang banal na nektar.

Verse 19

त्रिभिराचमनैः शुद्धिर्ब्राह्मणस्य निगद्यते । अद्भिस्तु प्रकृतिस्थाभिर्हीनाभिः फेनबुद्बुदैः

Ang kalinisan ng isang brāhmaṇa ay ipinahahayag na nakakamtan sa tatlong ācamana—gamit ang tubig na nasa likás na kalagayan, walang bula at walang mga umbok na bula.

Verse 20

हृत्कण्ठ तालुगाभिश्च यथावर्णं द्विजातयः । शुध्येरन्स्त्री च शूद्रश्च सकृत्स्पृष्टाभिरंततः

Sa pamamagitan ng tubig na nagpapadalisay na dumadampi sa dibdib, lalamunan, at ngalangala, ang mga dvija ay nalilinis ayon sa kani-kanilang tuntunin; at maging ang mga babae at Śūdra ay napapadalisay sa lahat ng paraan kapag nadampian ng tubig na iyon kahit minsan lamang.

Verse 21

पञ्चम्याऽचमनं कार्यं भक्तियुक्तेन चेतसा । भक्तिग्राह्यो हृषीकेशो भक्त्याऽत्मानं प्रयच्छति

Sa ikalimang araw, isagawa ang ācamana na may isip na nakaugnay sa debosyon. Si Hṛṣīkeśa ay nakakamtan sa bhakti lamang, at sa pamamagitan ng bhakti ay ipinagkakaloob Niya ang Kanyang sariling Sarili.

Verse 22

ततः सुवासितैस्तोयैः सर्वोषधिसमन्वितैः । शेषोदकैः स्वर्णघटैः स्नानं देवस्य कारयेत्

Pagkatapos, gamit ang mabangong tubig na hinaluan ng lahat ng mga halamang-gamot na nagpapagaling, at gamit ang natitirang banal na tubig na iniingatan sa mga banga na ginto, ipagkaloob ang paliligo (abhiṣeka) sa Diyos.

Verse 23

तीर्थोदकैः श्रद्धया च मनसा समुपाहृतैः । अश्रद्धया रत्नराशिः प्रदत्तो निष्फलो भवेत्

Ang handog na may tubig ng tīrtha, na tinipon at iniharap nang may pananampalataya at buong puso, ay nagbubunga; ngunit kahit bunton ng hiyas na ibinigay nang walang pananampalataya ay nawawalan ng bunga.

Verse 24

वार्यपि श्रद्धया दत्तमनंतत्वाय कल्पते । चातुर्मास्ये विशेषेण श्रद्धया पूयते नरः

Kahit tubig lamang, kapag ibinigay nang may pananampalataya, nagiging sanhi ng walang-hanggang kabutihang-loob. Lalo na sa Cāturmāsya, ang tao ay nalilinis sa pamamagitan ng pananampalataya.

Verse 25

षष्ठ्या स्नानं ततः कार्यं पुनराचमनं भवेत् । दद्याच्च वाससी स्वर्णसहिते भक्तिशक्तितः

Pagkatapos, sa ikaanim na araw, dapat maligo at muling magsagawa ng ācamana. At ayon sa lakas ng debosyon, maghandog ng isang pares ng kasuotan kasama ng ginto.

Verse 26

आच्छादितं जगत्सर्वं वस्त्रेणाच्छादितो हरिः । चातुर्मास्ये विशेषेण वस्त्रदानं महाफलम्

Ang buong daigdig ay natatakpan ng tela, at si Hari man ay natatakpan ng kasuotan. Kaya lalo na sa Cāturmāsya, ang pag-aalay ng kasuotan ay may dakilang bunga.

Verse 27

पुनराचमनं देयं यतये विष्णुरूपिणे । वस्त्रदानं च सप्तम्या कार्यं विष्णोर्मुनीश्वर

Muli, ihandog ang ācamana sa yati na nagtataglay ng anyo ni Viṣṇu. At sa ikapitong araw, O marangal na muni, isagawa ang pag-aalay ng kasuotan para kay Viṣṇu.

Verse 28

यज्ञोपवीतमष्टम्या तच्चाध्यात्मतया शृणु । सूर्यकोटिसमस्पर्शं तेजसा भास्वरं तथा

Sa ikawalong araw, dapat ialay ang sagradong sinulid; at pakinggan ang panloob na kahulugan nito. Ito ay tulad ng dampi ng sampung milyong araw, nagniningning sa espirituwal na karilagan.

Verse 29

क्रोधाभिभूते विप्रे तु तडित्कोटिसभप्रभम् । सूर्येन्दुवह्निसंयोगाद्गुणत्रयसमन्वितम्

Ngunit para sa isang Brahmin na nadaig ng galit, ito ay nagliliyab na may ningning na katulad ng sampung milyong kidlat. Mula sa pagsasama ng araw, buwan, at apoy, ito ay pinagkalooban ng tatlong katangian.

Verse 30

त्रयीमयं ब्रह्मविष्णुरुद्ररूपं त्रिविष्टपम् । यस्य प्रभावाद्विप्रेंद्र मानवो द्विज उच्यते

O pinakamahusay sa mga Brahmin, yaong gawa sa tatlong Veda—na nagpapakita bilang Brahma, Vishnu, at Rudra—at siyang mismong makalangit na kaharian: sa pamamagitan ng kapangyarihan nito, ang isang tao ay tinatawag na 'ipinanganak nang dalawang beses'.

Verse 31

जन्मना जायते शूद्रः संस्काराद्द्विज उच्यते । शापानुग्रहसामर्थ्यं तथा क्रोधः प्रसन्नता

Sa pamamagitan ng kapanganakan, ang isa ay ipinanganak bilang isang śūdra; sa pamamagitan ng mga sagradong rito, siya ay tinatawag na 'ipinanganak nang dalawang beses'. Mula rito nagmumula ang kakayahang sumumpa o magbasbas—at gayundin ang puwersa ng galit at kapangyarihan ng biyaya.

Verse 32

त्रैलोक्यप्रवरत्वं च ब्राह्मणादेव जायते । न ब्राह्मणसमो बन्धुर्न ब्राह्मणसमा गतिः

Ang pangingibabaw sa tatlong daigdig ay nagmumula sa Brahmin lamang. Walang kamag-anak na kapantay ng isang Brahmin; walang patutunguhan na kapantay ng Brahmin.

Verse 33

न ब्राह्मणसमः कश्चित्त्रैलोक्ये सचराचरे । दत्तोपवीते ब्रह्मण्ये सुप्ते देवे जनार्दने

Sa tatlong daigdig, kasama ang lahat ng gumagalaw at di-gumagalaw, walang kapantay ang isang Brāhmaṇa—lalo na kapag iginawad na ang banal na sinulid (yajñopavīta), kapag siya’y tapat sa Brahman, at kapag ang Panginoong Janārdana (Viṣṇu) ay nasa mahiwagang pag-idlip.

Verse 34

सर्वजगद्ब्रह्ममयं संजातं नात्र संशयः । नवम्या च सुलेपश्च कर्तव्यो यज्ञमूर्तये

Tunay na ang buong sansinukob ay napuspos ng Brahman—walang alinlangan dito. At sa ikasiyam na araw ng buwang-lunar (Navamī), nararapat isagawa ang maringal na pagpapahid (lepa) para sa Kanya na siyang mismong anyo ng yajña, ang banal na handog.

Verse 35

सुयक्षकर्दमैर्लिप्तो विष्णुर्येन जगद्गुरुः । तेना प्यायितमेतद्धि वासितं यशसा जगत्

Sa pamamagitan ng sinumang nagpahid kay Viṣṇu—ang Guro ng sanlibutan—ng napakahusay at mabangong paste, sa gawaing iyon ay tunay na napalalakas ang lupang ito, at ang daigdig ay nalalanghap ang halimuyak ng kanyang katanyagan.

Verse 36

तेजसा भास्करो लोके देवत्वं प्राप्य मानवः । ब्रह्मलोकादिके लोके मोदते चंदनप्रदः

Nagniningning sa tejas na gaya ng araw sa daigdig, ang tao’y nakakamit ang kalagayang maka-diyos. Ang nagkakaloob ng sandalwood ay nagagalak sa Brahmaloka at sa iba pang mararangal na daigdig.

Verse 37

चंदनालेपसुभगं विष्णुं पश्यंति मानवाः । न ते यमपुरं यांति चातुर्मास्ये विशेषतः

Ang mga taong nakakakita kay Viṣṇu na marikit dahil sa pahid ng sandalwood ay hindi tutungo sa lungsod ni Yama—lalo na sa banal na panahon ng Cāturmāsya.

Verse 39

लक्ष्म्याः सर्वत्र गामिन्या दोषो नैव प्रजायते । यथा सर्वमयो विष्णुर्न दोषैरनुभूयते

Para kay Lakṣmī na lumalaganap sa lahat ng dako, walang kapintasan na nalilikha; gaya ni Viṣṇu na nasa lahat ng anyo, hindi nadudungisan ni nalilimitahan ng mga pagkukulang.

Verse 40

तथा सर्वमयी लक्ष्मीः सतीत्वान्नैव हीयते । प्रतिमासु च सर्वासु सर्वभूतेषु नित्यदा

Gayon din si Lakṣmī, na sumasaklaw sa lahat, ay hindi kailanman nababawasan dahil sa ganap na katapatan at kadalisayan. Siya’y laging nananahan sa lahat ng larawan ng pagsamba at sa lahat ng nilalang, sa bawat sandali.

Verse 41

मनुष्यदेवपितृषु पुष्पपूजा विधीयते । पुष्पैः संपूजितो येन हरिरेकः श्रिया सह

Itinatakda ang pag-aalay ng bulaklak para sa mga tao, sa mga diyos, at sa mga ninuno. Ang sinumang sumamba kay Hari kasama si Śrī (Lakṣmī) sa pamamagitan ng mga bulaklak, ay sa gayon ay nagparangal sa lahat.

Verse 42

आब्रह्मस्तंबपर्यंतं पूजितं तेन वै जगत् । अतः सुश्वेतकुसुमैर्विष्णुं संपूजयेत्सदा

Sa pamamagitan niya, ang buong daigdig ay tunay na nasasamba—mula kay Brahmā hanggang sa isang talim ng damo. Kaya’t laging sambahin si Viṣṇu sa pamamagitan ng dalisay na puting mga bulaklak.

Verse 43

चातुर्मास्ये विशेषेण भक्तियुक्तः सदा शुचिः । भक्त्या सुविहिता ब्रह्मन्पुष्पपूजा नरैर्यदि

Lalo na sa panahon ng Cāturmāsya, kung ang mga tao—laging malinis at puspos ng debosyon—ay magsagawa ng pagsamba sa bulaklak nang wasto sa bhakti, O Brahmin, ito’y lubhang mapagpala.

Verse 44

यंयं काममभिध्यायेत्तस्य सिद्धिर्निरंतरा । पुष्पैरुपचितं विष्णुं यद्यन्ये प्रणमंति च

Anumang hangarin na pagnilayan ng tao, ang katuparan nito’y dumarating nang walang putol. At maging yaong mga yumuyuk at sumasamba kay Viṣṇu na pinalamutian ng mga bulaklak ay nakikibahagi rin sa pagpapala.

Verse 45

तेषामप्यक्षया लोकाश्चातुर्मास्येऽधिकं फलम् । एकादश्या धूपदानं कर्तव्यं यतये हरौ

Para sa kanila rin, ang mga daigdig na kanilang nararating ay di-nasisira; at sa panahon ng Cāturmāsya, higit pang dakila ang bunga. Sa araw ng Ekādaśī, o mapagpigil na asceta, nararapat maghandog ng insenso kay Hari.

Verse 46

वनस्पति रसो दिव्यो गंधाढ्यो गन्ध उत्तमः । आघ्रेयः सर्वदेवानां धूपोऽयं प्रतिगृह्यताम्

Ang insensong ito’y banal na katas ng mga halaman, hitik sa halimuyak—isang pinakamainam na pabango, karapat-dapat langhapin ng lahat ng mga deva. Nawa’y tanggapin ang insensong ito.

Verse 47

इमं मंत्रं समुच्चार्य धूपमागुरुजं शुभम् । दद्याद्भगवते नित्यं चातुर्मास्ये महाफलम्

Sa pagbigkas ng mantrang ito, dapat laging maghandog ng mapalad na insensong agaru sa Mapagpalang Panginoon; sa panahon ng Cāturmāsya, nagbubunga ito ng dakilang gantimpala.

Verse 48

कर्पूरचन्दनदलैः सितामधुसमन्वितम् । मांसीजटाभिः सहितं सुप्ते देवेऽथ सत्तम

Gamit ang kamper at mga piraso ng sandalwood, hinaluan ng puting pulot, at kasama ang māṃsī at jaṭā—kapag ang Panginoon ay natutulog, o pinakadakila sa mga banal, (ito ang dapat ihandog).

Verse 49

देवा घ्राणेन तुष्यंति धूपं घ्राणहरं शुभम् । द्वादश्या दीपदानं तु कर्तव्यं मुक्तिमिच्छुभिः

Nalulugod ang mga diyos sa halimuyak; ang insenso ay mapalad at nag-aalis ng masamang amoy. Sa araw ng Dvādaśī, ang nagnanais ng kalayaan (moksha) ay dapat magsagawa ng pag-aalay ng ilawan.

Verse 50

दीपः सर्वेषु कार्येषु प्रथमस्तेजसां पतिः । दीपस्तमौघनाशाय दीपः कांतिं प्रयच्छति

Ang ilawan ang nangunguna sa lahat ng gawain ng ritwal, ang panginoon ng mga liwanag. Winawasak ng ilawan ang makapal na dilim; ipinagkakaloob ng ilawan ang ningning.

Verse 51

तस्माद्दीपप्रदानेन प्रीयतां मे जनार्दनः । अयं पौराणजो मंत्रो वेदर्चेन समन्वितः । दीपप्रदाने सकलः प्रयुक्तो नाशयेदघम्

Kaya sa pag-aalay ng ilawan, nawa’y malugod sa akin si Janārdana. Ito’y isang mantrang Purāṇiko na sinasamahan ng papuring Veda; kapag ganap na ginamit sa ritwal ng pag-aalay ng ilawan, winawasak nito ang kasalanan.

Verse 52

चातुर्मास्ये दीपदानं कुरुते यो हरेः पुरः । तस्य पापमयो राशिर्निमेषादपि दह्यते

Sinumang mag-alay ng ilawan sa panahon ng Cāturmāsya sa harap ni Hari, ang bunton ng kanyang kasalanan ay nasusunog at nawawala sa wala pang isang kisapmata.

Verse 53

तावत्पापानि गर्जंति तावद्बिभेति पातकी । यावन्न विहितो भास्वान्दीपो नारायणालये

Hangga’t gayon, umuungal ang mga kasalanan at nanginginig ang makasalanan—hanggang sa ang nagniningning na ilawan ay maitatag nang wasto sa templo ni Nārāyaṇa.

Verse 54

दर्शनादपि दीपस्य सर्वसिद्धिर्नृणां भवेत्

Kahit sa pagtanaw lamang sa ilawan, maaaring sumibol sa tao ang lahat ng mga kaganapan at katuparan.

Verse 55

कामनां यां समुद्दिश्य दीपं कारयते हरौ । सासा सिद्ध्यति निर्विघ्ना सुप्तेऽनंते गुणोत्तरम्

Anumang hangarin ang itinatakda, kung magpagawa ng ilawan at ihandog kay Hari, yaon ding hangarin ay matutupad nang walang sagabal—lalo na kapag si Ananta (Viṣṇu) ay nasa yogikong pamamahinga, puspos ng kataas-taasang mga katangian.

Verse 56

पंचायतनसंस्थेषु तथा देवेषु पंचसु । विहितं दीपदानं च चातुर्मास्ये महाफलम्

Ang pag-aalay ng ilawan na isinagawa nang wasto sa panahon ng Cāturmāsya ay nagbubunga ng dakilang gantimpala—maging sa ayos na pañcāyatana o sa limang diyos.

Verse 57

एको विष्णुस्तुष्यते मुक्तिदाता नित्यं ध्यातः पूजितः संस्तुतश्च । यच्चाभीष्टं यच्च गेहे शुभं वा तत्तद्देयं मुक्तिहेतोर्नृवर्यैः

Si Viṣṇu lamang—ang tagapagkaloob ng kalayaan (mokṣa)—ay nalulugod kapag palagi Siyang pinagninilayan, sinasamba, at pinupuri. Kaya anumang minamahal at anumang mapalad na nasa tahanan, ang pinakamabubuting tao ay dapat ihandog bilang kaloob, alang-alang sa kalayaan.

Verse 239

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यमाहात्म्ये तपोऽधिकारषोडशोपचारदीपमहिमवर्णनंनामैकोनचत्वारिंशदुत्तर द्विशततमोऽध्यायः

Sa gayon nagtatapos, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa ikaanim na Nāgara Khaṇḍa—sa Māhātmya ng banal na pook na Hāṭakeśvara, sa salaysay na Śeṣaśāyī, sa pag-uusap nina Brahmā at Nārada, sa Cāturmāsya-māhātmya—ang kabanatang pinamagatang “Paglalarawan ng Kaluwalhatian ng Ilawan sa Labing-anim na Handog at sa Disiplina ng Tapa,” na siyang Kabanata 239.

Verse 381

दशम्या पुष्पपूजा च भक्तिपूजा तथैव च । पुष्पे चैव सदा लक्ष्मीर्वसत्येव निरंतरम्

Sa ikasampung araw ng buwan (Daśamī), magsagawa ng pagsamba sa pamamagitan ng mga bulaklak, at gayundin ng pagsamba na may debosyon. Tunay, si Lakṣmī ay laging nananahan nang walang patid sa mga bulaklak.