Adhyaya 235
Inilalahad ng Kabanata 235 ang teolohikong pag-uusap nina Brahmā at Nārada na nagtatakda ng antas ng iba’t ibang anyo ng dāna (kawanggawa) at mga ritwal, na may natatanging diin sa panahon ng Cāturmāsya—tinatawag na “Harau supte,” kapag si Viṣṇu ay itinuturing sa ritwal na “natutulog.” Nagsisimula ito sa pagpupuri sa dāna bilang pinakadakilang dharma, at itinatampok ang anna-dāna (pagkakaloob ng pagkain) at udaka-dāna (pagkakaloob ng tubig) bilang walang kapantay, batay sa aral na “ang pagkain ay Brahman” at ang hininga ng buhay ay nakasalalay sa pagkain. Ibinibilang ng kabanata ang mga gawaing may dakilang gantimpala sa Cāturmāsya: pag-aalay ng pagkain at tubig, pag-aalay ng baka, pagbigkas ng Veda, paghahandog sa apoy, pagpapakain sa guro at mga Brahmin, pag-aalay ng ghee, pagsamba, at paglilingkod sa mga banal at mabubuti; kasama rin ang mga karagdagang handog gaya ng mga produktong gatas, bulaklak, sandal/agaru/insenso, prutas, kaalaman, at lupa. May babala rin tungkol sa mga ipinangakong handog: ang pagpapaliban sa ipinangakong dāna ay inilalarawang mapanganib sa espiritu, samantalang ang napapanahong pagbibigay ay nagpaparami ng punya; ang paglihis o pag-angkin sa nakalaang handog ay mariing iniiwasan. Sa mga pahayag ng phala, binabanggit ang pag-iwas sa kaharian ni Yama para sa ilang handog, pag-abot sa tiyak na mga loka, paglaya mula sa “tatlong utang” (ṛṇa-traya), at kapakinabangan para sa mga ninuno. Sa kolofon, inilalagay ang kabanata sa Nāgarakhaṇḍa, sa Hāṭakeśvara-kṣetra māhātmya, sa loob ng salaysay na Śeṣaśayyā-upākhyāna at ng sunod-sunod na Cāturmāsya-māhātmya.
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । दानधर्मं प्रशंसंति सर्वधर्मेषु सर्वदा । हरौ सुप्ते विशेषेण दानं ब्रह्मत्वकारणम्
Wika ni Brahmā: Sa lahat ng landas ng dharma, ang pagkakawanggawa ay laging pinupuri. At lalo na kapag si Hari ay nasa banal na pag-idlip (sa panahon ng Cāturmāsya), ang pagbibigay ay nagiging sanhi ng pag-abot sa katayuang brahma—dakilang kaganapang espirituwal.
Verse 2
अन्नं ब्रह्म इति प्रोक्तमन्ने प्राणाः प्रतिष्ठिताः । तस्मादन्नप्रदो नित्यं वारिदश्च भवेन्नरः
“Ang pagkain ay ipinahayag na Brahman; sa pagkain nananahan ang mga hininga ng buhay.” Kaya nararapat na ang tao ay laging maging tagapagkaloob ng pagkain, at maging tagapagkaloob din ng tubig.
Verse 3
वारिदस्तृप्तिमायाति सुखमक्षय्यमन्नदः । वार्यन्नयोः समं दानं न भूतं न भविष्यति
Ang nagbibigay ng tubig ay nagkakamit ng kasiyahan; ang nagbibigay ng pagkain ay nagkakamit ng ligayang di-nasisira. Wala pang handog, at wala ring magiging handog, na kapantay ng pag-aalay ng tubig at pagkain.
Verse 4
मणिरत्नप्रवालानां रूप्यं हाटकवाससाम् । अन्येषामपि दानानामन्नदानं विशिष्यते
Kahit ihambing sa pag-aalay ng mga hiyas, alahas, korales, pilak, ginto, at mga kasuotan—sa lahat ng iba pang kawanggawa, ang pag-aalay ng pagkain ang pinakadakila.
Verse 6
वैकुण्ठपदवाञ्छा चेद्विष्णुना सह संगमे । सर्वपापक्षयार्थाय चातुर्मास्येऽन्नदो भवेत्
Kung minimithi ang kalagayan ng Vaikuṇṭha at ang pakikipag-isa kay Viṣṇu, upang mapawi ang lahat ng kasalanan, nararapat maging tagapagkaloob ng pagkain sa panahon ng Cāturmāsya.
Verse 7
सत्यंसत्यं हि देवर्षे मयोक्तं तव नारद । जन्मांतरसहस्रेषु नादत्तमुपतिष्ठते
Tunay, tunay nga, O banal na rishi! Nārada, matatag ang sinabi ko sa iyo: sa libu-libong kapanganakan, ang hindi naibigay bilang kawanggawa ay hindi dumarating bilang sandigan.
Verse 8
तस्मादन्नप्रदानेन सर्वे हृष्यंति जन्तवः । देवाश्च स्पृहयंत्येनमन्नदानप्रदायिनम्
Kaya nga, sa pagbibigay ng pagkain ay nagagalak ang lahat ng nilalang; at maging ang mga diyos ay nananabik sa tagapagkaloob na nag-aalay ng kaloob na pagkain.
Verse 9
अन्नोदकप्रदानं च गोप्रदानं च नित्यदा । वेदपाठो वह्निहोमश्चातुर्मास्ये महाफलम्
Ang araw-araw na pagbibigay ng pagkain at tubig, at ang pag-aalay ng baka; gayundin ang pagbigkas ng Veda at ang paghahandog sa banal na apoy—lahat ng ito’y nagbubunga ng dakilang gantimpala sa Cāturmāsya.
Verse 10
भोजनं गुरुविप्राणां घृतदानं च सत्क्रिया । एतानि यस्य तिष्ठन्ति चातुर्मास्ये न मानवः
Ang pagpapakain sa guru at sa mga brāhmaṇa, ang pag-aalay ng ghee, at ang pagsasagawa ng wastong paggalang—bihira ang taong nananatiling matatag sa mga disiplinang ito sa Cāturmāsya.
Verse 11
सद्धर्मः सत्कथा चैव सत्सेवा दर्शनं सताम् । विष्षुपूजा रतिर्दाने चातुर्मास्येषु दुर्लभाः
Ang tunay na dharma, ang marangal na banal na salaysay, ang paglilingkod sa mabubuti at ang pagtanaw sa mga banal; ang pagsamba kay Viṣṇu at ang galak sa pagbibigay—ang mga ito’y bihirang maisagawa nang matatag sa mga buwang Cāturmāsya.
Verse 12
पितॄनुद्दिश्य यो मर्त्यश्चातुर्मास्येऽन्नदो भवेत् । सर्वपापविशुद्धात्मा पितृलोकमवामुयात्
Ang sinumang tao na, iniaalay sa Pitṛ (mga ninuno), ay maging tagapagbigay ng pagkain sa panahon ng Cāturmāsya—malilinis sa lahat ng kasalanan—at makararating sa daigdig ng mga ninuno.
Verse 13
देवाः सर्वेऽन्नदानेन तृप्ता यच्छन्ति वांछितम् । पिपीलिकाऽपि यद्गेहाद्भक्ष्यमादाय गच्छति
Sa handog na pagkain, nalulugod ang lahat ng mga deva at ipinagkakaloob ang ninanais na biyaya. Kahit isang langgam na magdala ng munting subo ng pagkain mula sa bahay, iyon man ay nagiging sanhi ng kabutihang-loob (pala).
Verse 14
रात्रौ दिवाऽनिषिद्धान्नो ह्यन्नदानमनुत्तमम् । हरौ सुप्ते हि पापघ्नं वार्य मपि शत्रुषु
Gabi man o araw, ang pagbibigay ng pagkaing hindi ipinagbabawal ay walang kapantay na kawanggawa. Tunay, kapag si Hari ay nasa Kanyang banal na pag-idlip (sa Cāturmāsya), kahit pag-aalay ng tubig ay nakapupuksa ng kasalanan—maging kaugnay ng mga kaaway.
Verse 15
चातुर्मास्ये दुग्धदानं दधि तक्रं महाफलम् । जन्मकाले येन बद्धः पिंडस्तद्दानमुत्तमम्
Sa panahon ng Cāturmāsya, ang pag-aalay ng gatas—gayundin ng yogurt at buttermilk—ay nagbubunga ng dakilang gantimpala. At anumang sustansiyang nagpalusog sa iyo sa oras ng kapanganakan, ang pagbibigay niyon ang itinuturing na pinakamataas na kawanggawa.
Verse 16
शाकप्रदाता नरकं यमलोकं न पश्यति । वस्त्रदः सोमलोकं च वसेदाभूतसंप्लवम्
Ang nagkakaloob ng gulay ay hindi makakakita ng impiyerno ni ng kaharian ni Yama. Ang nagkakaloob ng kasuotan ay mananahan sa daigdig ni Soma hanggang sa pagkalusaw ng sansinukob.
Verse 17
सुप्ते देवे यथाशक्ति ह्यन्यासु प्रतिमासु च । पुष्पवस्त्रप्रदानेन सन्तानं नैव हीयते
Kapag ang Panginoon ay nasa banal na pag-idlip (Cāturmāsya), at maging sa ibang mga buwan ayon sa kaya, sa pag-aalay ng mga bulaklak at pagbibigay ng kasuotan, ang angkan ay hindi kailanman nababawasan.
Verse 18
चन्दनागुरुधूपं च चातुर्मास्ये प्रयच्छति । पुत्रपौत्रसमायुक्तो विष्णुरूपी भवेन्नरः
Ang nagkakaloob, sa panahon ng Cāturmāsya, ng sandalwood, aguru, at insenso ay pinagkakalooban ng mga anak at apo; ang taong iyon ay umaabot sa kalagayang tulad ni Viṣṇu (ningning at banal na biyaya).
Verse 19
सुप्ते देवे जगन्नाथे फलदानं प्रय च्छति । विप्राय वेदविदुषे यमलोकं न पश्यति
Kapag si Jagannātha, ang Panginoon ng sansinukob, ay nasa banal na pag-idlip, ang nag-aalay ng mga prutas—na ibinibigay sa isang brāhmaṇa na dalubhasa sa Veda—ay hindi makakakita ng kaharian ni Yama.
Verse 20
विद्यादानं च गोदानं भूमिदानं प्रयच्छति । विष्णुप्रीत्यर्थमेवेह स तारयति पूर्वजान्
Ang nagbibigay ng kaloob na kaalaman, kaloob na mga baka, at kaloob na lupa—na tanging para sa ikalulugod ni Viṣṇu—ay tunay na nagliligtas maging sa kanyang mga ninuno sa kabilang-buhay.
Verse 21
गुडसैंधवतैलादिमधुतिक्ततिलान्नदः । देवतायास्समुद्दिश्य तासां लोकं प्रयाति हि
Ang sinumang nagkakaloob ng jaggery, asin-bato, mga langis, pulot, mapapait na halamang-gamot, linga, at pagkain—na iniaalay at iniuukol sa piniling diyos—tunay na makaaabot sa daigdig ng diyos na iyon.
Verse 22
चातुर्मास्ये तिलान्दत्त्वा न भूयः स्तनपो भवेत् । यवप्रदाता वसते वासवं लोकमक्षयम्
Ang nagkakaloob ng linga sa panahon ng Cāturmāsya ay hindi na muling isisilang bilang sanggol na sumususo. Ang nagbibigay ng sebada ay mananahan sa di-nasisirang daigdig ni Vāsava (Indra).
Verse 23
हूयेत हव्यं वह्नौ च दानं दद्याद्द्विजातये । गावः सुपूजिताः कार्याश्चातुर्मास्ये विशेषतः
Dapat maghandog ng havya sa banal na apoy at magbigay ng kaloob sa mga dvija (dalawang-ulit na isinilang). Lalo na sa Cāturmāsya, ang mga baka ay dapat parangalan at sambahin nang nararapat.
Verse 24
यत्किंचित्सुकृतं कर्म जन्मावधि सुसंचितम् । चातुर्मास्ये गते पात्रे विमुखे यन्न दीयते
Anumang mabuting gawa at kabutihang naipon nang maingat mula kapanganakan hanggang sa buong buhay—kung sa Cāturmāsya, kapag dumating ang karapat-dapat na tatanggap ngunit hindi pinagkalooban at pinauwi—
Verse 25
प्रणश्यति क्षणादेव वचना द्यस्तु प्रच्युतः । दिवसेदिवसे तस्य वर्द्धते च प्रतिश्रुतम्
Yaong tumatalikod sa sariling salita ay napapahamak sa isang kisapmata; at araw-araw, ang bigat ng ipinangako niya ay patuloy na lumalaki.
Verse 26
तस्मान्नैव प्रतिश्राव्यं स्वल्पमप्याशु दीयते । तावद्विवर्द्धते दानं यावत्तन्न प्रयच्छति
Kaya’t huwag lamang mangako; kahit munting handog ay dapat ibigay agad. Sapagkat ang bunga ng dāna ay patuloy na lumalago hangga’t hindi pa naiaabot.
Verse 27
यो मोहान्मनुजो लोके यावत्कोटिगुणं भवेत् । ततो दशगुणा वृद्धिश्चातुर्मास्ये प्रदातरि
Kung dahil sa pagkalito ang tao sa daigdig ay pinapalaki ang kanyang pananagutan/merito hanggang maging isang krore ang pagdami, kung gayon sa Cāturmāsya, para sa nagkakaloob, ito’y lalo pang nadaragdagan ng sampung ulit.
Verse 28
नरके पतनं तस्य याव दिंद्राश्चतुर्दश । अतस्तु सर्वदा देयं नरैर्यत्तु प्रतिश्रुतम्
Para sa kanya ay may pagbagsak sa impiyerno sa tagal na nananatili ang labing-apat na Indra. Kaya’t anumang ipinangako ay dapat laging tuparin at ibigay ng mga tao.
Verse 29
अन्यस्मै न प्रदातव्यं प्रदत्तं नैव हारयेत् । चातुर्मास्येषु यः शय्यां द्विजाग्र्याय प्रयच्छति
Hindi ito dapat ibigay sa iba, at ang naibigay na ay hindi dapat bawiin. Sinumang sa Cāturmāsya ay nag-aalay ng higaan sa isang dakilang Brāhmaṇa—
Verse 30
वेदोक्तेन विधानेन न स याति यमालयम् । आसनं वारिपात्रं च भाजनं ताम्रभाजनम्
Kapag isinagawa ayon sa paraang itinakda ng Veda, hindi siya mapupunta sa tahanan ni Yama. (Ihandog) upuan, sisidlang-tubig, mga kasangkapan, at sisidlang tanso.
Verse 31
चातुर्मास्ये प्रयत्नेन देयं वित्तानुसारतः । सर्वदानानि विप्रेभ्यो ददत्सुप्ते जगद्गुरौ
Sa panahon ng Cāturmāsya, magsikap na magbigay ng kawanggawa ayon sa kaya. Ang pagbibigay ng lahat ng uri ng handog sa mga Brāhmaṇa habang ang Jagadguru (Viṣṇu) ay nasa yogic na pagkatulog—
Verse 32
आत्मानं पूर्वजैः सार्द्धं स मोचयति पातकात् । गौर्भूश्च तिलपात्रं च दीपदानमनुत्तमम्
Pinalalaya niya ang sarili—kasama ang mga ninuno—mula sa kasalanan. Pinupuri ang pag-aalay ng baka, pag-aalay ng lupa, sisidlang may linga, at lalo na ang walang kapantay na pag-aalay ng ilawan.
Verse 33
ददद्विजातये मुक्तो जायते स ऋणत्रयात्
Ang nagbibigay ng kawanggawa sa isang dvija (dalawang ulit na isinilang) ay napapalaya sa tatlong utang, at isinisilang na malaya mula sa mga iyon.
Verse 34
स विश्वकर्ता भुवनेषु गोप्ता स यज्ञभुक्सर्वफलप्रदश्च । दानानि वस्तुष्वधिदैवतं च यस्मिन्समुद्दिश्य ददाति मुक्तः
Siya ang Lumikha ng sansinukob, ang Tagapangalaga sa lahat ng daigdig; Siya ang Tumanggap ng yajña at Tagapagkaloob ng bawat bunga. Kapag ang tao, na may pusong di-nakakapit, ay nag-aalay ng mga handog na Siya ang nasa gunita—at kinikilalang Siya ang namamayaning diyos sa loob ng lahat ng bagay—ang mga handog na iyon ay nagiging wasto ang pag-uukol.
Verse 235
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वर क्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने चातुर्मास्यमाहात्म्ये ब्रह्मनारदसंवादे चातुर्मास्यदानमहिमवर्णनंनाम पञ्चत्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa gayon nagtatapos ang ika-235 kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Kawanggawang Cāturmāsya,” sa Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya, sa loob ng salaysay ng Śeṣaśāyī at ng Cāturmāsya Māhātmya, sa pag-uusap nina Brahmā at Nārada, sa ikaanim na Nāgara Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa (ang resensiyong may walumpu’t isang libong taludtod).