Adhyaya 233
Ang Kabanata 233 ay isang masalimuot na paliwanag-teolohikal tungkol sa pagtalima sa Cāturmāsya (ang apat na buwang banal na panahon), na inilahad sa balangkas ni Sūta na sumasagot sa mga nagtatanong na pantas, at sa loob nito ay ang diyalogo nina Brahmā at Nārada. Itinatatag ng kabanata ang Cāturmāsya bilang natatanging “panahong-ritwal” kung kailan ang debosyon kay Viṣṇu at mga disiplina ng kadalisayan ay nagiging higit na mabunga. Itinatampok ang paliligo sa umaga bilang pangunahing gawain, na paulit-ulit na inuugnay sa pāpa-kṣaya (pagkapawi ng naipong kasalanan) at sa pagbabalik ng bisa ng iba pang gawaing panrelihiyon. Ibinibigay ang pag-uuri ng mga tubig at pook-sagrado: mga ilog at mahahalagang tīrtha tulad ng Puṣkara at Prayāga; mga tubig-panrehiyon gaya ng Reva/Narmadā at Godāvarī; mga tagpuan ng dagat; at mga pamalit na tubig tulad ng may halong linga, āmalaka, o binabad na dahon ng bilva. Ipinakikilala rin ang debosyonal na “teknolohiya ng pag-alaala”: ang paggunita kay Gaṅgā sa isip habang nasa tabi ng sisidlang may tubig ay itinuturing na may bunga sa ritwal, sapagkat si Gaṅgā ay inuugnay sa tubig mula sa banal na paa ng Panginoon (pāda-udaka). May mga paalala sa pamamaraan: iwasan ang paliligo sa gabi at bigyang-diin ang paglilinis kapag nakikita ang araw. Sa wakas, may bukás na tuntunin para sa lahat: kung hindi makaliligo nang pisikal, ang paliligo sa abo, paliligo sa pamamagitan ng mantra, o paliligo gamit ang “tubig ng paa” ni Viṣṇu ay inihaharap bilang mga pamalit na paraan ng pagpapadalisay.
Shlokas
Verse 1
ऋषय ऊचुः । सूत सूत महाभाग श्रोतुमिच्छामहे वयम् । चातुर्मास्यव्रतानां हि त्वत्तो माहात्म्यविस्तरम्
Wika ng mga rishi: O Sūta, O mapalad na ginoo, nais naming marinig mula sa iyo nang masinsin ang kadakilaan ng mga panatang Cāturmāsya.
Verse 2
तदस्माकं महाभाग कृपां कृत्वाऽधुना वद । त्वद्वचोऽमृतपानेन भूयः श्रद्धाभिवर्धते
Kaya nga, O mapalad na ginoo, mahabag ka sa amin at magsalita ngayon; sa pag-inom sa nektar ng iyong mga salita, lalo pang lumalago ang aming pananampalataya.
Verse 3
सूत उवाच । शृणुध्वं मुनयः सर्वे चातुर्मास्यव्रतोद्भवम् । माहात्म्यं विस्तरेणैव कथयिष्यामि वोऽग्रतः
Sinabi ni Sūta: Makinig kayo, lahat ng mga pantas, sa pinagmulan ng panatang Cāturmāsya. Isasalaysay ko sa inyo, sa harap ninyo mismo, ang kadakilaan nito nang ganap at masinsin.
Verse 4
पुरा ब्रह्ममुखाच्छ्रुत्वा नानाव्रतविधानकम् । नारदः परिपप्रच्छ भूयो ब्रह्माणमादरात्
Noong unang panahon, matapos marinig mula sa sariling bibig ni Brahmā ang iba’t ibang tuntunin at paraan ng mga panata, muling nagtanong si Nārada kay Brahmā nang may taimtim na paggalang.
Verse 5
नारद उवाच । देवदेव महाभाग व्रतानि सुबहून्यपि । श्रुतानि त्वन्मुखाद्ब्रह्मन्न तृप्तिमधिगच्छति
Sinabi ni Nārada: O Diyos ng mga diyos, O Brahmā na lubhang mapalad—bagama’t marami na akong narinig na mga panata mula sa iyong bibig, hindi pa rin napapawi ang uhaw ng aking puso.
Verse 6
अधुना श्रोतुमिच्छामि चातुर्मास्यव्रतं शुभम्
Ngayon ay nais kong marinig ang mapalad na panatang Cāturmāsya.
Verse 7
ब्रह्मोवाच । शृणु देवमुने मत्तश्चातुर्मास्यव्रतं शुभम् । यच्छ्रुत्वा भारते खंडे नृणां मुक्तिर्न दुर्लभा
Wika ni Brahmā: O banal na muni, pakinggan mo mula sa akin ang mapalad na panatang Cāturmāsya; sa lupain ng Bhārata, sa pagdinig nito, ang paglaya (mokṣa) para sa tao ay hindi mahirap makamtan.
Verse 8
मुक्तिप्रदोऽयं भगवान्संसारोत्तारकारणम् । यस्य स्मरणमात्रेण सर्वपापैः प्रमुच्यते
Ang Mapalad na Panginoong ito ang nagbibigay ng mokṣa at siyang dahilan ng pagtawid lampas sa saṃsāra; sa pag-alaala lamang sa Kanya, napapalaya ang tao sa lahat ng kasalanan.
Verse 9
मानुष्ये दुर्लभं लोके तत्राऽपि च कुलीनता । तत्रापि सदयत्वं च तत्र सत्संगमः शुभः
Sa mundong ito, bihira ang kapanganakang-tao; mas bihira pa ang marangal na asal. Mas bihira pa roon ang habag—at sa loob ng habag na iyon, ang mapalad na pakikisama sa mga banal (satsaṅga) ang pinakadakilang biyaya.
Verse 10
सत्संगमो न यत्रास्ति विष्णुभक्तिर्व्रतानि च । चातुर्मास्ये विशेषेण विष्णुव्रतकरः शुभः
Kung saan walang satsaṅga (pakikisama sa mga banal), hindi tunay na sumisibol ang debosyon kay Viṣṇu at ang pagsasagawa ng mga panata. Lalo na sa Cāturmāsya, ang tumutupad ng Viṣṇu-vrata ay nagiging mapalad at pinagpala.
Verse 11
चातुर्मास्येऽव्रती यस्तु तस्य पुण्यं निरर्थकम् । सर्वतीर्थानि दानानि पुण्यान्यायतनानि च
Ngunit ang hindi nagsasagawa ng panata sa panahon ng Cāturmāsya—ang kanyang kabutihang-loob at merit ay nagiging walang bunga. Sapagkat maging ang bunga ng lahat ng tīrtha, mga handog na kawanggawa, at iba pang pinagmumulan ng merit ay nawawalan ng bisa kung wala ang disiplina.
Verse 12
विष्णुमाश्रित्य तिष्ठंति चातुर्मास्ये समागते । सुपुष्टेनापि देहेन जीवितं तस्य शोभनम्
Kapag dumating ang Cāturmāsya, yaong nananatiling sumisilong kay Viṣṇu—ang kanilang buhay lamang ang tunay na marikit, kahit ang katawan ay busog at matatag.
Verse 13
चातुर्मास्ये समायाते हरिं यः प्रणमेद्बुधः । कृतार्थास्तस्य विबुधा यावज्जीवं वरप्रदाः
Kapag dumating ang Cāturmāsya, ang marunong na yumuyuk at sumasamba kay Hari—sa kanya ang mga diyos ay nagiging ganap sa layon at nagkakaloob ng mga biyaya habang siya’y nabubuhay.
Verse 14
संप्राप्य मानुषं जन्म चातुर्मास्यपराङ्मुखः । तस्य पापशतान्याहुर्देहस्थानि न संशयः
Nang makamtan ang pagsilang bilang tao, ang tumatalikod sa pagtalima sa Cāturmāsya—sinasabing daan-daang kasalanan ang nananahan sa kanyang katawan; walang pag-aalinlangan.
Verse 15
मानुष्यं दुर्लभं लोके हरिभक्तिश्च दुर्लभा । चातुर्मास्ये विशेषेण सुप्ते देवे जनार्दने
Bihira sa mundong ito ang pagsilang bilang tao, at bihira rin ang debosyon kay Hari—lalo na sa Cāturmāsya, kapag sinasabing ang Panginoong Janārdana ay nasa banal na pag-idlip.
Verse 16
चातुर्मास्ये नरः स्नानं प्रातरेव समाचरेत् । सर्वक्रतुफलं प्राप्य देववद्दिवि मोदते
Sa panahon ng Cāturmāsya, ang tao’y dapat maligo sa umaga. Matamo ang bunga ng lahat ng paghahandog, siya’y nagagalak sa langit na tulad ng isang diyos.
Verse 17
चातुर्मास्ये तु यः स्नानं कुर्यात्सिद्धिमवाप्नुयात् । तथा निर्झरणे स्नाति तडागे कूपिकासु च
Sa panahon ng Cāturmāsya, ang sinumang maligo nang banal ay magkakamit ng siddhi, tagumpay na espirituwal. Gayundin, ang pagligo sa agos ng talon, sa lawa, o kahit sa balon ay nagdudulot ng kaparehong biyaya.
Verse 18
तस्य पापसहस्राणि विलयं यांति तत्क्षणात् । पुष्करे च प्रयागे वा यत्र क्वापि महाजले । चातुर्मास्येषु यः स्नाति पुण्यसंख्या न विद्यते
Para sa kanya, libu-libong kasalanan ay nalulusaw sa mismong sandaling iyon. Maging sa Puṣkara o sa Prayāga, o saanman sa malawak na tubig, ang sinumang maligo sa Cāturmāsya ay magkakamit ng kabutihang di masukat sa bilang.
Verse 19
रेवायां भास्करक्षेत्रे प्राच्यां सागरसंगमे । एकाहमपि यः स्नातश्चातुर्मास्ये न दोषभाक्
Sinumang maligo kahit isang araw lamang sa Revā (Narmadā) sa Bhāskara-kṣetra, sa silangang tagpuan nito at ng karagatan, ay hindi magkakamit ng kapintasan sa panahon ng Cāturmāsya.
Verse 20
दिनत्रयं च यः स्नाति नर्मदायां समाहितः । सुप्ते देवे जगन्नाथे पापं याति सहस्रधा
Kapag ang Panginoon ng sanlibutan, si Jagannātha, ay nasa banal na pagkatulog, ang sinumang maligo nang tatlong araw sa Narmadā na may nakatuong isip ay nagpapawi ng kasalanan nang makasanlibo.
Verse 21
पक्षमेकं तु यः स्नाति गोदावर्यां दिनोदये । स भित्त्वा कर्मजं देहं याति विष्णोः सलोकताम्
Ngunit ang sinumang maligo sa pagsikat ng araw sa Godāvarī sa loob ng isang buong pakṣa (dalawang linggo)—na nilalampasan ang katawang isinilang mula sa karma—ay makakamit ang salokatā, ang paninirahan sa daigdig ni Viṣṇu.
Verse 22
तिलोदकेन यः स्नाति तथा चैवामलोदकैः । बिल्वपत्रोदकैश्चैव चातुर्मास्ये न दोषभाक्
Sinumang maligo gamit ang tubig na may linga, gayundin ang tubig na āmalaka at tubig na binasa ng dahon ng bilva, ay hindi magkakamit ng kasalanan sa panahon ng Cāturmāsya.
Verse 23
गंगां स्मरति यो नित्यमुदपात्रसमीपतः । तद्गांगेयं जलं जातं तेन स्नानं समाचरेत्
Ang sinumang araw-araw na umaalaala sa Gaṅgā habang nasa tabi ng sisidlang may tubig—ang tubig na iyon ay nagiging ‘tubig ng Gaṅgā’; dito nararapat isagawa ang pagligo nang wasto.
Verse 24
गंगाऽपि देवदेवस्य चरणांगुष्ठवाहिनी । पापघ्नी सा सदा प्रोक्ता चातुर्मास्ये विशेषतः
Ang Gaṅgā rin ay ang agos na dumadaloy mula sa hinlalaki ng paa ng Panginoon ng mga panginoon; siya’y laging ipinahahayag na tagapuksa ng kasalanan, lalo na sa Cāturmāsya.
Verse 25
यतः पापसहस्राणि विष्णुर्दहति संस्मृतः । तस्मात्पादोदकं शीर्षे चातुर्मास्ये धृतं शिवम्
Sapagkat si Viṣṇu, kapag inalaala, ay sinusunog ang libu-libong kasalanan; kaya sa Cāturmāsya, ang paglalagay ng tubig ng Kanyang mga paa sa ulo ay mapalad at mapagpala.
Verse 26
चातुर्मास्ये जलगतो देवो नारायणो भवेत् । सर्वतीर्थाधिकं स्नानं विष्णुतेजोंशसंगतम्
Sa Cāturmāsya, ang Diyos na Nārāyaṇa ay nananahan sa tubig; kaya ang pagligo noon ay higit sa lahat ng tīrtha, sapagkat kaugnay ito ng bahagi ng ningning ni Viṣṇu.
Verse 27
स्नानं दशविधं कार्यं विष्णुनाम महाफलम् । सुप्ते देवे विशेषेण नरो देवत्वमाप्नुयात्
Dapat isagawa ang banal na pagligo sa sampung itinakdang paraan, kasabay ng pagbigkas ng mga Pangalan ni Viṣṇu, na nagdudulot ng dakilang bunga; lalo na kapag ang Panginoon ay nasa banal na pagkatulog, ang tao’y maaaring magtamo ng kalagayang tulad ng mga deva.
Verse 28
विना स्नानं तु यत्कर्म पुण्यकार्यमयं शुभम् । क्रियते निष्फलं ब्रह्मंस्तत्प्रगृह्णंति राक्षसाः
Ngunit, O Brāhmaṇa, anumang mabuting gawa na nilalayong magbunga ng merit, kapag ginawa nang walang banal na pagligo, ay nagiging walang saysay; at ang mga Rākṣasa ang sumasamsam sa (kabutihang) iyon.
Verse 29
स्नानेन सत्यमाप्नोति स्नानं धर्मः सनातनः । धर्मान्मोक्षफलं प्राप्य पुनर्नैवावसीदति
Sa pamamagitan ng banal na pagligo, natatamo ang katotohanan; ang pagligo ay walang hanggang tungkulin (sanātana-dharma). Mula sa dharma na iyon, natatamo ang bunga ng mokṣa, at kapag natamo na, hindi na muling bumabagsak sa pagkalugmok.
Verse 31
कृतस्नानस्य च हरिर्देहमाश्रित्य तिष्ठति । सर्वक्रियाकलापेषु संपूर्ण फलदो भवेत्
Sa taong nagsagawa ng banal na pagligo, si Hari ay nananahan na wari’y sumisilong sa katawan niya; at sa lahat ng kalipunan ng mga ritwal, Siya ang nagkakaloob ng ganap na bunga.
Verse 32
सर्वपापविनाशाय देवता तोषणाय च । चातुर्मास्ये जलस्नानं सर्वपापक्षयावहम्
Upang mapuksa ang lahat ng kasalanan at mapasaya ang mga diyos, sa panahon ng Cāturmāsya, ang pagligo sa tubig ay nagdadala ng pagkapawi ng bawat kasalanan.
Verse 33
निशायां चैव न स्नायात्संध्यायां ग्रहणं विना । उष्णोदकेन न स्नानं रात्रौ शुद्धिर्न जायते
Huwag maligo sa gabi, ni sa oras ng sandhyā (takipsilim)—maliban kung may eklipse. Huwag ding maligo gamit ang mainit na tubig; sa gabi, ang kadalisayan ay hindi sumisibol mula sa gayong pagligo.
Verse 34
भानुसंदर्शनाच्छुद्धिर्विहिता सर्वकर्मसु । चातुर्मास्ये विशेषेण जलशुद्धिस्तु भाविनी
Sa lahat ng mga ritwal, itinatakda ang paglilinis sa pamamagitan ng pagtanaw sa Araw. At lalo na sa panahon ng Cāturmāsya, ang paglilinis sa pamamagitan ng tubig ay higit na mabisa.
Verse 36
नारायणाग्रतः स्नानं क्षेत्र तीर्थनदीषु च । यः करोति विशुद्धात्मा चातुर्मास्ये विशेषतः
Ang sinumang may dalisay na kaluluwa na nagsasagawa ng banal na pagligo sa harap ni Nārāyaṇa—sa mga sagradong kṣetra, mga tīrtha, at mga ilog—lalo na sa Cāturmāsya, ay pinupuri dahil sa gawang iyon.
Verse 233
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये शेषशाय्युपाख्याने चातुर्मास्यमाहात्म्ये ब्रह्मनारदसंवादे गंगोदकस्नानफलमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशदुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos, sa Śrī Skanda Mahāpurāṇa—sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod, sa ikaanim na (Nāgara) Khaṇḍa—sa Māhātmya ng banal na pook na Hāṭakeśvara, sa salaysay na Śeṣaśāyī, sa Cāturmāsya Māhātmya, sa pag-uusap nina Brahmā at Nārada—ang kabanatang pinamagatang “Pagpupuri sa dakilang bunga ng pagligo sa tubig ng Gaṅgā,” na siyang Kabanata 233.
Verse 358
अशक्त्या तु शरीरस्य भस्मस्नानेन शुध्यति । मंत्रस्नानेन विप्रेंद्र विष्णुपादोदकेन वा
Ngunit kung ang katawan ay hindi makakaya (ang ganap na pagligo), nalilinis ang tao sa pagligong may abo; o sa “pagligong-mantra,” O pinakamainam sa mga Brahmin; o kaya sa tubig na nakapaghugas sa mga paa ni Viṣṇu.