Adhyaya 177

Verse 1

सूत उवाच । तथान्यापि च तत्रास्ति गौरी वै पञ्चपिंडिका । लक्ष्म्या संस्थापिता चैव मानुषत्वंव्यवस्थया

Sinabi ni Sūta: Doon, tunay ngang may isa pang pagpapakita—si Gaurī na tinatawag na Pañcapiṇḍikā. Siya’y itinatag mismo ni Lakṣmī, ayon sa kaayusang inilaan para sa kalagayan at kapakanan ng tao.

Verse 2

तस्या दर्शनमात्रेण नारी सौभाग्यमामुयात् । ज्येष्ठे मासि सिते पक्षे वृषस्थे च दिवाकरे

Sa pagtanaw pa lamang sa Kanya, ang isang babae’y nagkakamit ng mapalad na kapalaran—lalo na sa buwan ng Jyeṣṭha, sa maliwanag na kalahati, kapag ang Araw ay nasa Vṛṣabha (Taurus).

Verse 3

तस्या उपरि नारी या जलयन्त्रं दधाति वै । स्राव्यमाणं दिवानक्तं सौभाग्यं परमं लभेत्

Ang babaeng naglalagay ng kasangkapang-tubig (jalayantra) sa ibabaw niya, upang tumulo ang tubig araw at gabi, ay magkakamit ng pinakamataas na mapalad na biyaya.

Verse 4

यत्फलं लभते नारी समस्तैर्विहितैर्व्रतैः । गौरीसमुद्भवैश्चैव दानैर्दत्तैस्तदिष्टजैः । तत्फलं लभते सर्वं जलयन्त्रस्य कारणात्

Anumang bunga ng kabanalan na natatamo ng isang babae mula sa lahat ng wastong itinakdang mga panata, at mula sa mga handog at kaloob na kaugnay ni Gaurī at kalugud-lugod sa Kanya—ang buong bungang iyon ay kanyang matatamo sa mismong pagtatatag ng jalayantra.

Verse 5

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन स्त्रीभिः सौभाग्यकारणात् । जलयन्त्रं विधातव्यं ज्येष्ठे गौर्याः प्रयत्नतः

Kaya nga, alang-alang sa mapalad na kapalaran, ang mga babae ay dapat magsikap nang lubos na ayusin ang jalayantra para kay Gaurī, lalo na sa buwan ng Jyeṣṭha, nang taimtim at maingat.

Verse 6

किं व्रतैर्नियमैर्वापि स्त्रीणां ब्राह्मणसत्तमाः । जपैर्होमैः कृतैरन्यैर्बहुक्लेशकरैश्च तैः

O pinakamainam sa mga Brāhmaṇa, ano pa ang kailangan ng mga babae sa mga panata at pagpipigil? O sa iba pang gawaing gaya ng japa at homa na isinasagawa sa matinding hirap?

Verse 7

स्त्रीणां ब्राह्मणशार्दूला जलेयन्त्रे धृते सति । गौर्या उपरि सद्भक्त्या वृषस्थे तीक्ष्णदीधितौ

O tigre sa mga Brāhmaṇa, kapag ang jalayantra ay naitindig nang may tapat na debosyon sa ibabaw ni Gaurī, sa panahong ang Araw na may matatalim na sinag ay nasa Vṛṣabha (Taurus), tiyak ang bungang kabanalan para sa mga babae.

Verse 8

नैवं संजायते वंध्या काकवन्ध्या न जायते । न दौर्भाग्यसमोपेता सप्तजन्मांतराणि सा

Sa ganitong paraan, hindi siya magiging baog; ni hindi lilitaw ang tinatawag na ‘kāka-barrenness’. At hindi rin siya dadapuan ng kamalasan—maging sa loob ng pitong magkakasunod na buhay.

Verse 9

ऋषय ऊचुः । गौरी चतुर्भुजा प्रोक्ता दृश्यते परमेश्वरी । पञ्चपिंडा कथं जाता ह्येतं नः संशयं वद

Wika ng mga rishi: Si Gaurī, ang Kataas-taasang Diyosa, ay inilalarawang may apat na kamay at nakikitang gayon nga. Paano naman lumitaw ang anyong tinatawag na Pañcapiṇḍā? Ipaalam sa amin at alisin ang pag-aalinlangan.

Verse 10

सूत उवाच । यदा च प्रलयो भावि तदा त्मानं करोत्यसौ । पश्चपिंडीमयं विप्राः कुरुते रूपमुत्तमम्

Sinabi ni Sūta: Kapag darating ang panahon ng pagkalusaw (pralaya), siya mismo ay nag-aanyo, O mga Brāhmaṇa, sa isang pinakadakilang anyo na binubuo ng limang piṇḍa.

Verse 11

एषा सा परमा शक्तिः सर्वं व्याप्य सुरेश्वरी । तया सर्वमिदं व्याप्तं त्रैलोक्यं सचराचरम्

Siya nga ang Kataas-taasang Śakti, ang Diyosa at Panginoon ng mga deva, na lumalaganap sa lahat. Sa pamamagitan Niya, ang buong sansinukob ay napupuno: ang tatlong daigdig, kasama ang lahat ng gumagalaw at di-gumagalaw.

Verse 12

पृथिव्यापश्च तेजश्च वायुराकाशमेव च । सृष्ट्यर्थं रक्षयेदेषा ततः स्यात्पंचपिंडिका

Lupa, tubig, apoy, hangin, at gayundin ang ākāśa (eter)—ang limang ito ay iniingatan Niya para sa layon ng paglikha. Kaya Siya’y tinatawag na Pañcapiṇḍikā, ang Diyosang nahahayag sa limang piṇḍa.

Verse 13

यदस्यां पूजितायां तु प्रत्यक्षायां प्रजायते । सहस्रत्रिगुणं तच्च यत्र स्यात्पञ्चपिण्डिका

Anumang bunga na nagmumula sa pagsamba sa Kanya kapag Siya’y hayag at naroroon—sa pook na Siya’y Pañcapiṇḍikā—ang kabutihang iyon ay dumarami nang sanlibong ulit, at muli pang tatlong ulit.

Verse 14

ज्येष्ठे मासि विशेषेण जलयंत्रार्चनेन च । अत्र वः कीर्तयिष्यामि त्विति हासं पुरातनम्

Lalo na sa buwan ng Jyeṣṭha, at sa pagsamba rin sa pamamagitan ng kasangkapang-tubig (jala-yantra), isasalaysay ko rito sa inyo ang isang sinaunang alamat.

Verse 15

यद्वृत्तं काशिराजस्य भार्याया द्विजसत्तमाः । यच्च प्रोक्तं पुरा लक्ष्म्या विष्णवे परिपृष्टया

O mga pinakadakilang dwija, isasalaysay ko ang nangyari hinggil sa asawa ng hari ng Kāśī, at ang mga salitang minsang sinabi ni Lakṣmī kay Viṣṇu nang siya’y tanungin.

Verse 16

लक्ष्मी रुवाच । काशिराजः पुरा ह्यासीज्जयसेन इति श्रुतः । तस्य भार्यासहस्रं तु ह्यासीद्रूपसमन्वितम्

Wika ni Lakṣmī: Noong unang panahon ay may hari ng Kāśī na tanyag sa pangalang Jayasena. Siya’y may isang libong asawa, pawang pinagkalooban ng kagandahan.

Verse 17

अथ चान्या प्रिया तेन लब्धा भार्या सुशोभना । मनुष्यत्वव्यवस्थाया मम चांशकला हि या । सुता मद्राधिराजस्य विष्वक्सेनस्य धीमतः

Pagkaraan, nagkamit siya ng isa pang minamahal na asawa, maningning sa kagandahan—siya na, sa kaayusan ng buhay-tao, ay tunay na isang bahagyang bahagi ko. Siya ang anak na babae ng marunong na hari ng Madrā, si Viṣvaksena.

Verse 18

सा गत्वा प्रातरुत्थाय शुभे गंगातटे तदा । पञ्चपिंडात्मिकां गौरीं कृत्वा कर्द्दमसंभवाम्

Maagang nagising siya at nagtungo sa mapalad na pampang ng Gaṅgā. Doon ay hinubog niya si Gaurī sa anyong Pañcapiṇḍātmikā, mula sa banal na putik.

Verse 19

ततः संपूजयामास मन्त्रैः पंचभिरेव च । ततो गन्धैः परैर्माल्यैर्धूपै र्वस्त्रैः सुशोभनैः

Pagkaraan, sinamba niya nang ganap ang Diyosa sa pamamagitan ng limang mantra. Pagkatapos nito, pinarangalan niya ang Devī ng mga piling pabango, mga kuwintas ng bulaklak, insenso, at mariringal na kasuotan.

Verse 20

नैवेद्यैः परमान्नैश्च गीतैर्नृत्यैः प्रवादितैः । ततो विसृज्य तां देवीं तदुद्देशेन वै ततः

Sa mga handog na pagkain (naivedya) at piling mga putahe, at sa awit, sayaw, at tugtugin ng mga instrumento, ipinagpatuloy niya ang pagsamba. Pagkaraan, matapos niyang magpaalam nang may paggalang sa Devī, nagpatuloy siya ayon sa panatang pagtalima (vrata) na inialay sa Kanya.

Verse 21

दत्त्वा दानानि भूरीणि गौरिणीनां द्विजन्मनाम् । ततश्च गृहमभ्येति भूरिवादित्रनिःस्वनैः

Matapos magbigay ng saganang kawanggawa sa mga kagalang-galang na dvija (dalawang-ulit na isinilang), siya’y umuwi sa gitna ng umaalingawngaw na tunog ng maraming instrumento.

Verse 22

यथायथा च तां पूजां तस्या गौर्या करोति सा । तथातथा तु सौभाग्यं तस्याश्चाप्यधिकं भवेत्

Anuman ang sukat ng pagsamba niya kay Gaurī, sa gayong sukat din lumalago ang kanyang kapalarang mapalad—tunay na lalo pang sumisidhi.

Verse 23

सर्वासां च सपत्नीनां सौभाग्यं वाधिकं भवेत्

At sa lahat ng mga kabiyak na asawa, ang kanyang mapalad na biyaya ay nagiging higit na nakahihigit.

Verse 24

अथ तस्याः सपत्न्यो याः सर्वा दुःखसमन्विताः । दृष्ट्वा सौभाग्यवृद्धिं तां तस्या एव दिनेदिने

Ngayon, ang mga kapwa-asawa niya—pawang nabibigatan sa dalamhati—ay nakitang ang kanyang magandang kapalaran ay lalo pang lumalago araw-araw.

Verse 25

एकाः प्रोचुः कर्म चैतद्यदेषा कुरुते सदा । मृन्मयांश्च समादाय पूजयेत्पंचपिंडकान्

May ilan ang nagsabi, “Ito ang ritong lagi niyang ginagawa: kumukuha siya ng luwad at sumasamba sa limang piṇḍa (handog na putik).”

Verse 26

अन्यास्तां मंत्रसंसिद्धां प्रवदंति महर्षयः । अन्या वदन्ति पुण्यानि ह्यस्याः पूर्वकृतानि च

Ang iba naman ay nagsabing ipinahayag ng mga dakilang rishi na siya’y “ganap dahil sa mantra”; at may iba pang nagsabi, “Tunay na ito’y bunga ng kanyang mga kabutihang nagawa noon.”

Verse 27

एवं तासां सुदुःखानां महान्कालो जगाम ह । कस्यचित्त्वथ कालस्य सर्वाः संमंत्र्य ता मिथः

Kaya nga, para sa mga babaeng lubhang nagdurusa, lumipas ang mahabang panahon. Pagkaraan, sa isang takdang sandali, silang lahat ay nag-usap-usap at nagpayuhan sa isa’t isa.

Verse 28

तस्याः संनिधिमाजग्मुस्तस्मिन्नेव जलाशये । यत्र सा पूजयेद्गौरीं कृत्वा तां पञ्च पिंडिकाम्

Lumapit sila sa kanya, sa mismong banal na imbakan ng tubig, kung saan siya sumasamba kay Gaurī matapos hubugin ang limang munting piṇḍa mula sa luwad.

Verse 29

ततः सर्वाः समालोक्य त्यक्त्वा गौरीप्रपूजनम् । संमुखी प्रययौ तूर्णं कृतांजलिपुटा स्थिता

Pagkaraan, nang makita niya silang lahat, agad niyang itinigil ang pagsamba kay Gaurī at mabilis na humarap sa kanila, nakatayo na magkasalikop ang mga kamay sa paggalang.

Verse 30

स्वागतं वो महा भागा भूयः सुस्वागतं च वः । कृत्यं निवेद्यतां शीघ्रं येनाशु प्रकरोम्यहम्

Wika niya: “Maligayang pagdating sa inyo, mga pinagpala—muli, maligayang pagdating. Ipaalam ninyo agad ang dapat gawin, upang maisagawa ko ito nang walang pagkaantala.”

Verse 31

सपत्न्य ऊचुः । वयं सर्वाः समायाताः कौतुके तवांतिकम् । दौर्भाग्यवह्निनिर्दग्धास्तव सौभाग्यजेनच

Nagsalita ang mga kasamang asawa: “Lahat kami’y lumapit sa iyo dahil sa pag-uusisa. Nasusunog sa apoy ng aming kamalasan, kami’y nahila rito ng ningning ng iyong mabuting kapalaran.”

Verse 32

तस्माद्वद महाभागे मृन्मयां पंचपिंडिकाम् । नित्यमर्चयसि त्वं किं सौभा ग्यस्य विवर्धनम्

“Kaya, O lubhang pinagpala, sabihin mo sa amin: ano ang ‘pañcapiṇḍikā’ na yari sa lupa—ang limang bukol—na araw-araw mong sinasamba upang lumago ang pagpapala at mabuting kapalaran ng may-asawa?”

Verse 33

किं ते कारणमेतद्धि किं वा मन्त्रसमुद्भवः । प्रभावोऽयं महाभागेगुह्यं चेन्नो वदस्व नः

“Ano ang tunay na dahilan nito? O ang kapangyarihang ito ba’y nagmumula sa isang mantra? O mapalad na babae, kung hindi ito lihim, sabihin mo sa amin.”

Verse 34

पद्मावत्युवाच । रहस्यं परमं गुह्यं यत्पृष्टास्मि शुभाननाः । अवक्तव्यं वदिष्यामि भवतीनां तथापि च

Wika ni Padmāvatī: “Kayong mga ginang na may mapalad na mukha, tinanong ninyo ako tungkol sa isang kataas-taasang lihim na lubhang nakatago. Bagama’t hindi ito dapat bigkasin, sasabihin ko pa rin sa inyo.”

Verse 35

गौरीपूजनकाले तु यस्माच्चैव समागताः । सर्वा मम भगिन्यः स्थ ईर्ष्याधर्मो न मेऽस्ति च

“Sapagkat nagtipon kayong lahat dito sa panahon ng pagsamba kay Gaurī, kayong lahat ay parang mga kapatid kong babae; wala sa akin ang ugaling inggit.”

Verse 36

अहमासं पुरा कन्या पुरे कुसुमसंज्ञिते । वीरसेनस्य शूद्रस्य वणिक्पुत्रस्य धीमतः । तेन दत्ताऽस्मि धर्मेण विवाहार्थं महात्मना

“Noon, ako’y isang dalaga sa lungsod na tinatawag na Kusuma. Ipinagkaloob ako sa pag-aasawa, ayon sa dharma, kay Vīrasena na marunong—mula sa angkan ng mangangalakal at may katayuang Śūdra—ng taong marangal na iyon.”

Verse 37

ततो विवाहसमये मम दत्तानि वृद्धये । पंचाक्षराणि श्रेष्ठानि योषिता दीक्षया सह । गौरी पूजाकृते चैव प्रोक्ता चाहं ततः परम्

“Pagkaraan, sa oras ng aking kasal, upang ako’y umunlad, ipinagkaloob ng babaeng iyon sa akin ang dakilang ‘limang-pantig’ na mantra, kasama ang pagsisimula (dīkṣā). At mula noon, tinuruan pa ako para sa pagsasagawa ng pagsamba kay Gaurī.”

Verse 38

यावत्पुत्रि त्वमात्मानमेतैः पूजयसेऽक्षरैः । जलपानं न कर्तव्यं तावच्चैव कथञ्चन

“Anak ko, habang sinasamba mo ang sarili sa pamamagitan ng mga pantig na ito, huwag kang iinom ng tubig sa anumang paraan, hanggang sa matapos ang pagsambang iyon.”

Verse 39

येन संप्राप्स्यसेऽभीष्टं तत्प्रभावाद्यदीप्सितम् । तथेति च मया प्रोक्तं तस्याश्चैव वरानने

“Sa bisa nito, makakamtan mo ang iyong ninanais—ang layuning minimithi.” At ako’y sumagot sa kanya, “Mangyari nawa,” O ikaw na may magandang mukha.

Verse 40

ततो विवाहे निर्वृत्ते गताऽहं पतिना सह । श्वशुर स्तिष्ठते यत्र श्वश्रूश्चैव सुदारुणा

Nang matapos ang kasal, sumama ako sa aking asawa patungo sa lugar na tinitirhan ng aking biyenan na lalaki—at naroon din ang biyenan kong babae na lubhang malupit.

Verse 41

गौरीपूजाकृते मां च निवारयति सर्वदा । ततोऽहं भयसन्त्रस्ता गौरीभक्तिपरायणा । जलार्थं यत्र गच्छामि तस्मिंश्चैव जलाश्रये

Dahil sa aking pagsamba kay Gaurī, lagi niya akong pinipigil. Kaya ako, bagama’t nanginginig sa takot, ay lubos na deboto ni Gaurī; tuwing hahanap ako ng tubig, doon mismo ako pumupunta sa pinagmumulan ng tubig na iyon.

Verse 42

ततः कर्द्दममादाय मन्त्रैः पंचभिरेवच । तैरेव पूजयाम्येव गौरीं भक्तिपरायणा

Pagkaraan, kumuha ako ng putik at sa limang mantra lamang; sa mga mantrang iyon din ako sumasamba kay Gaurī, na lubos na nakatuon sa debosyon.

Verse 43

प्रक्षिपामि तत स्तोये ततो गच्छामि मन्दिरम् । कस्यचित्त्वथ कालस्य भर्ता मे प्रस्थितः शुभः । देशांतरं वणिग्वृत्त्या सोऽपि मार्गं तमाश्रितः

Pagkatapos ay inihulog ko iyon sa tubig, at saka ako nagtungo sa dambana. Makalipas ang ilang panahon, ang aking mapalad na asawa ay umalis; bilang hanapbuhay ng isang mangangalakal, nagtungo siya sa ibang lupain, at tinahak din ang landasing iyon.

Verse 44

स गच्छन्मरुमार्गेण मां समादाय स्नेहतः । संप्राप्तो निर्जलं देशं सुरौद्रं मरुमंडलम्

Habang naglalakbay siya sa landas ng disyerto, isinama niya ako dahil sa pag-ibig. Narating niya ang lupang walang tubig—isang mabagsik na lawak ng disyerto.

Verse 45

तथा रौद्रतरे काले वृषस्थे दिवसाधिपे । ततः सार्थः समस्तश्च विश्रांतः स्थलमध्यगः

Sa panahong lalo pang nakapapasong init, nang ang Araw—panginoon ng araw—ay nasa Taurus, ang buong karaban ay huminto at nagpahinga sa gitna ng kapatagan.

Verse 46

कूपमेकं समाश्रित्य गम्भीरं जलदोपमम् । एतस्मिन्नेव काले तु मया दृष्टः समीपगः । तोयाकारो मरु द्देशस्तश्चित्ते विचिन्तितम्

Sumilong kami sa isang balong malalim, na wari’y ulap na may tubig. Sa sandaling iyon, nakita ko sa malapit ang lupang disyerto na anyong tubig; at pinagbulayan ko iyon sa aking puso.

Verse 47

यत्तच्च दृश्यते तोयं समीपस्थं तथा बहु । अत्र स्नात्वा शुचिर्भूत्वा गौरीमभ्यर्च्य भक्तितः । पिबामि सलिलं पश्चात्सुस्वादु सरसीभवम्

At ang tubig na nakikita—malapit at sagana—dito ako maliligo upang luminis, sasamba kay Gaurī nang may debosyon; at saka ko lamang iinumin ang tubig na napakatamis, na wari’y mula sa isang lawa.

Verse 48

ततः संप्रस्थिता यावत्प्रगच्छामि पदात्पदम् । यावद्दूरतरं यामि तावत्सा मृगतृष्णिका

Pagkaraan, ako’y umalis at nagpatuloy, hakbang sa hakbang; habang lalo akong lumalayo, lalo ring nananatili ang miraheng iyon.

Verse 49

एतस्मिन्न न्तरे प्राप्तो नभोमध्यं दिवाकरः । वृषस्थो येन दह्यामि ह्युपरिष्टाच्छुभानना

Samantala, ang Araw ay umabot sa gitna ng langit; nanahan sa tanda ng Toro, kaya ako’y sinusunog ng init mula sa itaas, O may magandang mukha.

Verse 50

अधोभागे सुतप्ताभिर्वालुकाभिः समंततः । तृष्णार्ताऽहं ततस्तस्मिन्मरुदेशे समाकुला

Sa ibaba, ang buhangin ay nag-aalab sa tindi ng init sa lahat ng dako. Pinahihirapan ng uhaw, ako’y nabalisa at nalito sa lupang disyerto roon.

Verse 51

ततश्च पतिता भूमौ विस्फोटकसमावृता । ततो मया स्मृता चित्ते कथा भारतसंभवा

Pagkaraan, bumagsak ako sa lupa, ang katawan ko’y nabalot ng mga sugat na pumuputok. Noon din, isang salaysay na mula sa Bhārata ang sumibol sa aking isip, at inalaala ko iyon sa puso.

Verse 52

नृगेण तु यथा यज्ञो वालुकाभिर्विनिर्मितः । कूपान्तः क्षिप्यमाणेन तृणलोष्टांबुवर्जितम्

Naalaala ko kung paanong sa salaysay ni Haring Nṛga, ang isang yajña ay nabuo mula sa buhangin lamang—nang siya’y ihagis sa ilalim ng balon, salat sa damo, tipak ng lupa, at maging sa tubig.

Verse 53

भक्तिग्राह्यास्ततो देवास्तुष्टास्तस्य महात्मनः । तदहं वालुकाभिश्च पूजयामि हरप्रियाम्

Ang mga diyos, na napapapayag sa pamamagitan ng bhakti, ay nalugod sa dakilang kaluluwang iyon. Kaya ako man ay sumasamba sa Minamahal ni Hara (Śiva) sa pamamagitan ng handog na buhangin.

Verse 54

तेन तुष्टा तु सा देवी मम राज्यं प्रयच्छति । अद्य देहान्तरे प्राप्ते मनोभीष्टमनंतकम्

Dahil doon, nalugod ang Diyosa at ipinagkaloob sa akin ang paghahari. Maging ngayon, matapos makamtan ang ibang katawan (bagong kapanganakan), ibinibigay niya ang ninanais ng aking puso—walang hanggan at di nagkukulang.

Verse 55

ततस्तु पंचभिर्मन्त्रैस्तैरेव स्मृतिमागतैः । पंचभिर्मुष्टिभिर्देवी वालुकोत्थैः प्रपूजिता

Pagkaraan, sa limang mantrang yaon ding bumalik sa aking alaala, sinamba ko nang ganap ang Diyosa, na may limang dakot ng buhangin bilang handog.

Verse 56

ततः पञ्चत्वमापन्ना तत्कालेऽहं वरांगनाः । दशार्णाधिपतेर्जाता सदने लोकविश्रुते

Pagkaraan, nang dumating ang takdang oras ng kamatayan, pumanaw ako at muling isinilang bilang isang marangal na dalaga—ipinanganak sa tanyag na sambahayan ng panginoon ng Daśārṇa.

Verse 57

जातिस्मरणसंयुक्ता तस्या देव्याः प्रसादतः । भवतीनां कनिष्ठास्मि ज्येष्ठा सौभाग्यतः स्थिता

Sa biyaya ng Diyosang iyon, taglay ko ang pag-alaala sa mga naunang kapanganakan. Bagaman ako ang bunso sa inyo, ako ang nangunguna sa mabuting kapalaran.

Verse 58

एत स्मात्कारणाद्गौरीं मुक्त्वैतान्पञ्चपिण्डकान् । कर्द्दमेन विधायाथ पूजयामि दिनेदिने

Dahil sa dahilang ito, matapos kong ihiwalay ang limang bukol (ng buhangin) na ito, hinuhubog ko sila sa putik at sinasamba si Gaurī araw-araw.

Verse 59

एतद्गुह्यं मया ख्यातं भवतीनामसंशयम् । सत्येनानेन मे गौरी मनोभीष्टं प्रयच्छतु

Ang lihim na ito ay inihayag ko sa inyo, walang alinlangan. Sa bisa ng katotohanang ito, nawa’y ipagkaloob ng aking Gaurī ang ninanais ng aking puso.

Verse 61

प्रसादं कुरु चास्माकं दीयतां मन्त्रपंचकम् । तदेव येन ते देवी तुष्टा सा परमेश्वरी

Ipakita rin ang iyong biyaya sa amin; ipagkaloob ang limang mantrang kalipunan. Sapagkat sa mismong mantra-pañcaka na iyon nalugod sa iyo ang Diyosa—ang Kataas-taasang Ginang.

Verse 62

मया प्रोक्ताश्च ता सर्वाः प्रार्थयध्वं यथेच्छया । अहं सर्वं प्रदास्यामि तत्सत्यं वचनं मम

Nasabi ko na sa inyo ang lahat; humiling kayo ayon sa nais ninyo. Ipagkakaloob ko ang lahat—tunay ang salitang ito mula sa akin.

Verse 63

ततो देव मया प्रोक्तं तासां तन्मंत्रपंचकम् । शिष्यत्वं गमितानां च वाङ्मनःकायकर्मभिः

Pagkaraan, O Panginoon, itinuro ko sa kanila ang limang mantrang iyon. At tinanggap ko sila bilang mga alagad—sa pamamagitan ng salita, isip, at gawa ng katawan.

Verse 64

विष्णुरुवाच । ममापि वद देवेशि कीदृक्तन्मन्त्रपञ्चकम् । यत्त्वयाऽनुष्ठितं पूर्वं तया तासां निवेदि तम्

Wika ni Viṣṇu: “Sabihin mo rin sa akin, O Reyna ng mga diyos—ano ang anyo ng limang mantrang iyon? Gaya ng pagsasagawa mo noon, gayon mo rin ilarawan sa kanila.”

Verse 65

लक्ष्मीरुवाच । नमः पृथिव्यै क्षांतीशि नम आपोमये शुभे । तेजस्विनि नमस्तुभ्यं नमस्ते वायुरूपिणि

Wika ni Lakṣmī: “Pagpupugay sa Iyo bilang Lupa, O Ginang ng pagtitiis. Pagpupugay sa Iyo bilang Tubig, O Mapalad. Pagpupugay sa Iyo, O Maningning; pagpupugay sa Iyo na nag-aanyong Hangin.”

Verse 66

आकाशरूपसंपन्ने पंचरूपे नमोनमः

“Pagpupugay, pagpupugay sa Iyo—na may anyo ng Kalawakan at nagtataglay ng limang anyo.”

Verse 67

एभिर्मन्त्रैर्मया पूर्वं पूजिता परमेश्वरी । तेन राज्यं मया प्राप्तं सर्वस्त्रीणां सुदुर्लभम्

“Noon, sa pamamagitan ng mga mantrang ito, sinamba ko ang Kataas-taasang Diyosa. Dahil doon, nakamtan ko ang paghahari—isang bagay na napakabihira para sa lahat ng babae.”

Verse 68

ततश्च स्थापिता देवी कृत्वा रत्नमयी शुभा । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे मया तत्र सुरेश्वर

“Pagkaraan, itinatag ko roon ang Mapalad na Diyosa, na hinubog ko bilang anyong hiyas. Sa banal na pook ng Hāṭakeśvara, O Panginoon ng mga diyos, doon ko Siya iniluklok.”

Verse 69

तां या पूजयते नारी सद्योऽपि पतिवल्लभा । जायते नात्र सन्देहः सर्वपापविवर्जिता

“Sinumang babaeng sumasamba sa Kanya ay agad na nagiging minamahal ng kanyang asawa. Walang pag-aalinlangan; siya’y napapawi sa lahat ng kasalanan.”

Verse 177

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पञ्चपिंडिकोत्पत्ति माहात्म्य वर्णनं नाम सप्तसप्तत्युत्तरशततमोऽध्यायः

Sa ganito, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa—sa loob ng Ekāśītisāhasrī Saṃhitā, sa ikaanim na Nāgara-khaṇḍa—sa Māhātmya ng banal na pook ng Hāṭakeśvara—nagtatapos ang ika-177 kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Pinagmulan ng Limang Piṇḍikā.”