Adhyaya 16
Sa Kabanata 16, na isinalaysay ni Sūta, itinataguyod na sa banal na kṣetra na nagmula kay Hāṭakeśvara (hāṭakeśvara-sambhava kṣetra), ang pinakamataas na dapat unahin ay ang debosyonal na paglapit at paglilingkod sa presensya ni Raktaśṛṅga. Hinihikayat ang marurunong na talikuran ang ibang gawain at maglingkod sa kabanalan ng pook na iyon nang may taimtim na pananampalataya. Inilalahad ang aral bilang hagdan ng mga bunga ng kabutihan: ang dāna (pagbibigay), mga ritwal (kriyākāṇḍa), mga yajña gaya ng Agniṣṭoma na may ganap na handog at bayad, mahihigpit na vrata tulad ng Cāndrāyaṇa at Kṛcchra, at mga tanyag na tīrtha gaya ng Prabhāsa at ng Ilog Gaṅgā—lahat ay hindi raw umaabot kahit sa ikalabing-anim na bahagi ng bisa ng kṣetra na ito kapag tuwirang inihambing. Nagbibigay rin ng mga halimbawa: ang mga haring-ṛṣi noon ay nagkamit ng siddhi roon; at maging ang mga hayop, ibon, ahas, at mababangis na nilalang, kapag winasak ng panahon, ay sinasabing nakararating sa banal na tahanan dahil sa ugnay nila sa pook. Sa wakas, itinatakda ang antas ng paglilinis: ang mga tīrtha ay nagpapadalisay sa paninirahan; ang Hāṭakeśvara-kṣetra ay nagpapadalisay kahit sa pag-alaala, higit pa sa pagtanaw, at lalo na sa paghipo—isang teolohiya ng kabanalan na naipapasa sa mismong pagdanas ng katawan.
Shlokas
Verse 1
। सूत उवाच । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन त्यक्त्वाऽन्या निखिलाः क्रियाः । रक्तशृंगस्य सांनिध्यं सेवनीयं विचक्षणैः
Sinabi ni Sūta: Kaya nga, sa buong pagsisikap—tinalikuran ang lahat ng ibang gawain—dapat lapitan at paglingkuran ng marurunong ang banal na presensya ni Raktaśṛṅga.
Verse 2
किं दानैः किं क्रियाकांडैः किं यज्ञैः किं व्रतैरपि । तत्क्षेत्रं सेवयेद्भक्त्या हाटकेश्वरसंभवम्
Ano pa ang kailangan sa mga handog, sa masalimuot na ritwal, sa mga sakripisyo, o maging sa mga panata? Sa debosyon, sambahin at dalawin ang banal na pook na kaugnay ni Hāṭakeśvara.
Verse 3
अग्निष्टोमादयो यज्ञाः सर्वे संपूर्णदक्षिणाः । तस्य क्षेत्रस्य पुरतः कलां नार्हंति षोडशीम्
Ang mga yajña gaya ng Agniṣṭoma—kahit ganap ang lahat ng dakṣiṇā at mga handog—ay hindi man lamang makapantay sa ikalabing-anim na bahagi ng kabutihang nasa harap ng banal na kṣetra na iyon.
Verse 4
चान्द्रायणानि कृच्छ्राणि तथा सांतपनानि च । तस्य क्षेत्रस्य पुरतः कलां नार्हंति षोडशीम्
Ang mga pagtalima sa Cāndrāyaṇa, ang mga penitensiyang Kṛcchra, at ang mga austeridad na Sāṃtapana—wala ni isa ang makapapantay kahit sa ikalabing-anim na bahagi ng kabutihan ng banal na kṣetra na iyon.
Verse 5
प्रभासाद्यानि तीर्थानि गङ्गाद्याः सरितस्तथा । तस्य क्षेत्रस्य पुरतः कलां नार्हंति षोडशीम्
Kahit ang mga bantog na tīrtha na nagsisimula sa Prabhāsa, at ang mga banal na ilog na nagsisimula sa Gaṅgā—wala ni isa ang makapapantay kahit sa ikalabing-anim na bahagi ng kabutihan ng banal na kṣetra na iyon.
Verse 6
भूमिदानानि सर्वाणि धर्माः सर्वे दयादिकाः । तस्य क्षेत्रस्य पुरतः कलां नार्हंति षोडशीम्
Ang lahat ng pag-aalay ng lupa, at lahat ng anyo ng dharma gaya ng habag at iba pa—hindi makapapantay kahit sa ikalabing-anim na bahagi ng kabutihan ng banal na kṣetra na iyon.
Verse 7
तत्र राजर्षयः पूर्वं प्रभूताः सिद्धिमागताः । पशवः पक्षिणः सर्पाः सिंहव्याघ्रा मृगादयः
Noong unang panahon, doon ay maraming rājarṣi ang nagkamit ng siddhi. Maging ang mga nilalang—mga hayop, mga ibon, mga ahas, mga leon, mga tigre, mga usa at iba pa—ay nahipo ng kapangyarihan ng pook na iyon.
Verse 9
तत्र कालवशान्नष्टास्तेऽपि प्राप्ता दिवालयम् । यस्तत्र व्रतहीनोऽपि कृषिकर्मरतोऽपि वा
Doon, maging yaong napahamak sa lakas ng panahon ay nakaabot sa tahanan ng mga diyos. Tunay, sinumang naroon—kahit walang panata, kahit nakatuon lamang sa gawaing pagsasaka—…
Verse 10
श्रूयतां परमं गुह्यं तस्य क्षेत्रस्य संभवम् । पुनंति क्षेत्रतीर्थानि संवासादिह मानवान्
Makinig sa kataas-taasang lihim tungkol sa pinagmulan ng banal na pook na iyon. Ang mga tīrtha at banal na tawiran ng kṣetra ay naglilinis sa tao rito, sa pamamagitan lamang ng paninirahan (doon).
Verse 11
हाटकेश्वरजं क्षेत्रं पुनाति स्मरणादपि । किं पुनर्दर्शनाद्विप्राः स्पर्शनाच्च विशेषतः
O mga brāhmaṇa, ang banal na kṣetra ni Hāṭakeśvara ay naglilinis kahit sa pag-alaala lamang; lalo pa kung masilayan—at higit sa lahat kung mahawakan.
Verse 16
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये रक्तशृङ्गसांनिध्यसेवनफलश्रैष्ठ्यवर्णनंनाम षोडशोऽ ध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ikalabing-anim na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Kataas-taasang Kadakilaan ng Bunga na Nakakamit sa Paglilingkod sa Harap ni Raktaśṛṅga,” sa Hāṭakeśvara-kṣetra Māhātmya, sa ikaanim na Nāgara Khaṇḍa ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong taludtod.