Adhyaya 159
Isinalaysay ni Sūta ang isang pangyayari sa kapaligiran ng templo: dumating si Puṣpa nang masaya sa tahanan ni Maṇibhadra, kasama ang mga kamag-anak at mga tunog na mapalad (busina ng kabibe at mga tambol). Ipinapakita ng salaysay na ang kasaganaan ay dumarating sa biyaya ni Bhāskara at may mahalagang bunga sa lipunan at pamayanan. Tinipon ni Puṣpa ang kanyang angkan at nagmuni-muni na si Lakṣmī ay “cala,” ang kapalaran ay pabago-bago at di-matatag. Inunawa niya ang dati niyang kalagayan bilang mahabang panahon ng paghihirap; kaya, matapos makilala ang panandaliang likas ng yaman, nagpasya siyang magbahagi nang malawakan sa ilalim ng panatang katotohanan. Ipinamahagi niya ang mga kasuotan at alahas sa mga kamag-anak ayon sa katayuan; nagkaloob ng yaman at damit sa mga Brahmin na nakaaalam ng Veda nang may pananampalataya; at nagbigay ng pagkain at kasuotan sa mga tagapagtanghal, lalo na sa mga dukha at mga bulag. Sa huli, kumain siya kasama ang kanyang asawa, pinauwi ang nagtipon, at namuhay pagkatapos nang maayos at may layunin gamit ang natamong yaman. Itinuturo ng kabanata ang wastong pamamahala ng kayamanan: ang kasaganaan ay nagiging marangal sa pamamagitan ng mapagkawanggawang pagbibigay at pag-aaruga sa komunidad sa loob ng banal na kṣetra.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । पुष्पोऽपि तां समादाय माहिकाख्यां वरांगनाम् । स तदा प्रययौ हृष्टो मणिभद्रस्य मंदिरम्
Sinabi ni Sūta: Si Puṣpa man, na kasama ang marangal na babaeng nagngangalang Māhikā, ay umalis noon na may galak patungo sa tahanan ni Maṇibhadra.
Verse 2
शंखतूर्यनिनादेन सर्वैस्तैः स्वजनैर्वृतः । न कस्य तत्र संभूतो विकल्पस्तत्समुद्भवः
Sa gitna ng alingawngaw ng mga kabibe at trumpeta, napalilibutan ng lahat ng kanyang mga tao, walang sinuman doon ang nagkaroon ng alinlangan o hinalang sumibol mula sa pangyayaring iyon.
Verse 3
भास्करस्य प्रसादेन तथैवान्यस्य कर्हिचित् । सोऽपि मंदिरमासाद्य यथात्मपितृसंभवम्
Sa biyaya ni Bhāskara (ang Araw)—o kung minsan ay sa biyaya rin ng iba—narating din niya ang mansiyon, ayon sa nararapat sa kanyang angkan at katayuang minana sa ama.
Verse 4
उपविश्य ततो मध्ये बन्धून्सर्वान्समाह्वयत् । अद्य तावद्दिने मह्यं तुलाग्रं कमला श्रिता
Pagkaraan, umupo siya sa gitna at tinawag ang lahat ng kanyang mga kamag-anak. “Ngayong araw, tunay nga, para sa akin, si Lakṣmī ay nanahan sa dulo ng timbangan,” wika niya, nagagalak sa kanyang kapalaran.
Verse 5
चलितापि पुनश्चास्याः सुपत्न्या वाक्यतः स्थिता । कियंतं चैव कालं मे कार्पण्यं महदास्थितम्
Bagaman handa na siyang umalis muli, nanatili siya—napigil ng mga salita ng mabuting kabiyak na kasama. “Gaano na katagal,” wika niya sa sarili, “na dumikit sa akin ang matinding karukhaan at kawalang-magawa?”
Verse 6
ज्ञातमद्य चला लक्ष्मीस्तेन त्यक्तं सुदूरतः । तस्माद्बंधुजनैः सार्धं देवैर्विप्रैश्च कृत्स्नशः । संविभक्तां करिष्यामि सत्येनात्मानमालभे
“Ngayong araw naunawaan ko na ang kapalaran ay pabagu-bago; kaya itinaboy ko ito nang malayo. Kaya, kasama ang aking mga kamag-anak—at lubos, kasama ang mga diyos at mga Brahmin—ipamamahagi ko ito sa mga bahagi. Sa katotohanan, itinatali ko ang sarili ko sa panatang ito.”
Verse 7
एवमुक्त्वा ततः सर्वान्समाहूय पृथक्पृथक् । स नामभिर्ददौ वस्त्रं भूषणानि यथार्हतः
Pagkasabi nito, tinawag niya ang lahat—isa-isa—at binanggit ang pangalan ng bawat isa, saka nagkaloob ng mga kasuotan at alahas sa bawat tao ayon sa nararapat.
Verse 8
ततो वेदविदो विप्रान्समाहूय स नामभिः । एकैकस्य ददौ वित्तं सवस्त्रं श्रद्धयान्वितः
Pagkaraan, ipinatawag niya ang mga Brahmin na dalubhasa sa Veda, tinawag ang bawat isa sa pangalan, at may pusong may pananampalataya ay nagkaloob sa bawat isa ng yaman at mga kasuotan.
Verse 9
ततस्तु नर्तकेभ्यश्च दीनांधेभ्यो विशेषतः । ददौ भोज्यं समि ष्टान्नं सवस्त्रं च द्विजोत्तमाः
Pagkaraan, lalo na sa mga mananayaw, sa mga dukha at sa mga bulag, ang pinakadakila sa mga dalawang-bes na isinilang ay nagkaloob ng pagkain—mga piling lutong handog—at pati mga kasuotan.
Verse 10
ततस्तु स्वयमेवान्नं बुभुजे भार्यया सह । विसृज्य तान्समायातान्स्वजनान्ब्राह्मणैः सह
Pagkaraan, siya mismo ay kumain kasama ang kanyang asawa, matapos niyang magpaalam nang may paggalang sa mga dumalo—ang kanyang mga kamag-anak kasama ang mga Brahmin.
Verse 11
एवं तेन तदा प्राप्तं वित्तं च परसंभवम् । बुभुजे स्वेच्छया नित्यं तदा भार्यासमन्वितः
Kaya nga, sa yamang natamo niya noon—na nagmula sa ibang pinagmulan—namuhay siya at nagtamasa ayon sa nais niya araw-araw, sa panahong iyon na kasama ang kanyang asawa.
Verse 159
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये पुष्पविभवप्राप्तिवर्णनंनामैकोनषष्ट्युत्तरशततमोऽध्यायः
Sa ganito nagtatapos ang ika-159 na kabanata, na tinatawag na “Paglalarawan ng Pagkamit ng Kasaganaan sa Pamamagitan ng Kapalaran ni Puṣpa,” sa Hāṭakeśvara-kṣetra-māhātmya ng ikaanim na aklat, ang Nāgarakhaṇḍa, sa loob ng Śrī Skanda Mahāpurāṇa, ang kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod.