Adhyaya 140
Ang kabanatang ito ay inilahad sa anyong tanong–sagot: tinanong ng mga pantas kung sino ang anak na nagkatawang-tao na may ugnay kay Yama (Dharmarāja), at ipinaliwanag ni Sūta na siya ay si Yudhiṣṭhira, isinilang sa angkan ni Pāṇḍu at kinikilalang pinakadakila sa mga kṣatriya. Itinatampok ang huwarang kabanalan ng kanyang paghahari: ang Rājasūya na isinagawa na may ganap na dakṣiṇā (mga handog), at ang limang Aśvamedha na pawang natapos nang lubos, kaya’t inilalarawan siya bilang halimbawa ng pamumunong ayon sa dharma at ng kasakdalan ng sakripisyo. Pagkaraan, lumilipat ang aral sa isang panukat ng kabutihang-loob: maaaring hangarin ang maraming anak, ngunit sapat na para sa ama ang iisang anak na makapupunta sa Gayā, makagaganap ng Aśvamedha, o makapagpapalaya ng bughaw na toro (nīla-vṛṣa) upang madama niyang natupad ang tungkulin. Nagtatapos si Sūta sa pagsasabing ang salaysay na ito ay pagtuturo na nagpapalago ng dharma (dharma-vṛddhi-kara) para sa mga marurunong, na pinagdurugtong ang halimbawa ng hari at ang etika ng paglalakbay-pananampalataya at pagtantya sa halaga ng mga ritwal.
Shlokas
Verse 1
ऋषय ऊचुः । यदेतद्भवता प्रोक्तं पुत्रो मानुषविग्रहः । भविष्यति यमस्यात्र कः संभूतः स सूतज
Wika ng mga rishi: “Ang sinabi mo—na dito si Yama ay magkakaroon ng anak na nasa anyong tao—sino ang isinilang na iyon bilang kanyang anak, O anak ni Sūta?”
Verse 2
सूत उवाच । तस्य पुत्रः समुत्पन्नः पांडोः क्षेत्रे महीतले । युधिष्ठिर इति ख्यातः सर्वक्षत्रियपुंगवः
Wika ni Sūta: “Ang kaniyang anak ay isinilang sa ibabaw ng lupa, sa angkan (kṣetra) ni Pāṇḍu; siya’y nakilala bilang Yudhiṣṭhira, ang pinakadakila sa lahat ng kṣatriya.”
Verse 3
राजसूयो मखो येन इष्टः सम्पूर्णदक्षिणः । सर्वान्भूमिपतीन्वीर्यात्संविधाय करप्रदान्
Sa kaniya isinagawa ang handog na Rājasūya, ganap sa lahat ng dakṣiṇā; at sa kanyang kagitingan, inayos niya ang lahat ng mga hari sa lupa, at pinapagbigay sila ng buwis at pagpupugay.
Verse 4
अश्वमेधाः कृताः पंच तथा सम्पूर्णदक्षिणाः । भ्रामयित्वा हयं भूमौ पश्चात्प्राप स सद्गतिम्
Limang Aśvamedha ang isinagawa, kapwa ganap sa lahat ng dakṣiṇā; matapos palibutin ang kabayong handog sa buong daigdig, siya’y nagkamit pagkaraan ng tunay at marangal na kalagayan.
Verse 5
एष्टव्या बहवः पुत्रा यद्येकोपि गयां व्रजेत् । यजेत वाऽश्वमेधेन नीलं वा वृषमुत्सृजेत्
Marapat na hangarin ang maraming anak na lalaki—sapagkat kung kahit isa sa kanila’y makarating sa Gayā; o magsagawa ng Aśvamedha; o magpalaya ng asul na toro bilang banal na kaloob.
Verse 6
यदनेन वृतं मत्तः पुत्रित्वं सुमहात्मना । हयमेधान्महायज्ञान्कर्ता स्यादस्य वै सुतः
Sapagkat pinili ng dakilang kaluluwang ito ang pagiging anak mula sa akin, kaya ang kaniyang anak ay tunay na magiging tagaganap ng mga Aśvamedha at iba pang dakilang yajña.
Verse 7
मन्येत कृतकृत्यत्वं येन पुत्रेण धर्मपः । अन्यैः पुत्रशतैः किं वा वंशानुद्धारकारकैः
Sa pamamagitan ng gayong anak, iisipin ng Panginoon ng Dharma na natupad na ang lahat ng dapat gawin; kaya ano pa ang kailangan sa daan-daang iba pang anak, kahit kaya nilang iligtas at ipagpatuloy ang angkan?
Verse 8
सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं धर्मराजसुतोद्भवम् । आख्यानं ब्राह्मणश्रेष्ठा धर्मवृद्धिकरं परम्
Sinabi ni Sūta: “Isinalaysay ko na sa inyo ang lahat tungkol sa pagsilang ng anak ni Dharmarāja. O pinakamahuhusay na brāhmaṇa, ang dakilang salaysay na ito ang sanhi ng pagdami ng Dharma.”
Verse 140
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे श्रीहाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये धर्मराजपुत्राख्यानवर्णनंनाम चत्वारिंशदुत्तर शततमोऽध्यायः
Sa gayon, sa banal na Skanda Mahāpurāṇa—sa kalipunang may walumpu’t isang libong taludtod—sa ikaanim na aklat, ang Nāgara Khaṇḍa, sa Māhātmya ng sagradong pook na Śrīhāṭakeśvara, nagtatapos ang ika-140 kabanata na pinamagatang “Paglalahad ng salaysay tungkol sa anak ni Dharmarāja.”