Adhyaya 139

Verse 1

सूत उवाच । धर्मराजेश्वरोत्थं च माहात्म्यं द्विजसत्तमाः । यन्मया प्रश्रुतं पुण्यं सकाशात्स्वपितुः पुरा

Wika ni Sūta: O pinakamainam sa mga dvija, isasalaysay ko ang banal na kadakilaan (māhātmya) na umusbong kaugnay ni Dharmarājeśvara—tunay na mapagkaloob ng kabutihang-loob—na minsan ko nang narinig noon mula sa sarili kong ama.

Verse 2

तदहं कीर्तयिष्यामि शृणुध्वं सुसमाहिताः । त्रैलोक्येऽपि सुविख्यातं सर्व पातकनाशनम्

Kaya ipahahayag ko ito; makinig kayo nang may matatag na pagtuon. Ito’y tanyag maging sa tatlong daigdig, at pumupuksa sa bawat kasalanan.

Verse 3

तत्र क्षेत्रे पुरा विप्रः कश्यपान्वयसंभवः । उपाध्याय इति ख्यातो वेदविद्यापरायणः

Sa banal na pook na iyon, noong unang panahon, may isang brāhmaṇa na isinilang sa angkan ni Kaśyapa. Siya’y tanyag sa pangalang Upādhyāya, at lubos na nakatuon sa karunungang Veda.

Verse 4

पश्चिमे वयसि प्राप्ते तस्य पुत्रो बभूव ह । स्वाध्यायनियमस्थस्य प्रभूतविभवस्य च

Nang siya’y dumating sa huling yugto ng buhay, isinilang sa kanya ang isang anak na lalaki—yaong matatag sa svādhyāya (pag-aaral ng Veda) at sa mga disiplina, at may saganang kayamanan din.

Verse 5

पञ्चवर्षकमात्रस्तु यदा जज्ञे च तत्सुतः । तदा मृत्युवशं प्राप्तः पितृमातृसुदुःखकृत्

Ngunit nang ang anak na iyon ay limang taong gulang pa lamang, siya’y napasailalim sa kapangyarihan ng kamatayan, at nagdulot ng matinding dalamhati sa ama at ina.

Verse 6

ततः स ब्राह्मणः कोपं चक्रे वैवस्वतोपरि । धर्मराजगृहं प्राप्तं दृष्ट्वा निजकुमारकम्

Pagkaraan, ang brāhmaṇa ay nag-alab sa galit laban kay Vaivasvata (Yama). Nang makita niyang dinala ang kanyang munting anak sa tahanan ni Dharmarāja, siya’y napuspos ng poot.

Verse 7

आदाय सलिलं हस्ते शुचिर्भूत्वासमाहितः । प्रददौ दारुणं शापं धर्मराजाय दुःखितः

Kumuha siya ng tubig sa kanyang kamay, nagpakalinis man ay hindi mapanatag ang isip; sa dalamhati, binigkas niya ang isang kakila-kilabot na sumpa laban kay Dharmarāja.

Verse 8

अपुत्रोऽद्य कृतो यस्मादहं तेन दुरात्मना । अतः सोऽपि च दुष्टात्मा यमोऽपुत्रो भविष्यति

“Sapagkat ang masamang iyon ang nagparanas sa akin ng pagiging walang anak sa araw na ito, kaya si Yama na may masamang loob ay magiging walang anak din.”

Verse 9

तथास्य भूतले लोको नैव पूजां विधास्यति । कीर्तयिष्यति नो नाम यथान्येषां दिवौकसाम्

Gayon din sa mga tao sa lupa, walang sinuman ang mag-aalay ng pagsamba sa kanya; ni hindi ipagdiriwang ang kanyang pangalan gaya ng pagdakila sa mga pangalan ng iba pang nilalang na makalangit.

Verse 10

यः कश्चित्प्रातरुत्थाय नाम चास्य ग्रही ष्यति । मंगल्यकरणे चाथ विघ्नं तस्य भविष्यति

Sinumang bumangon sa umaga at bigkasin ang kanyang pangalan, sa mga gawaing mapalad at banal ay daranas ng mga hadlang ang taong iyon.

Verse 11

तं श्रुत्वा तस्य विप्रस्य यमः शापं सुदारुणम् । स्वधर्मे वर्तमानस्तु ततो दुःखा न्वितोऽभवत्

Nang marinig ni Yama ang lubhang kakila-kilabot na sumpa na binigkas ng brahmanang iyon, bagama’t nananatili siya sa sariling dharma, pagkaraan ay napuspos siya ng dalamhati.

Verse 12

एतस्मिन्नंतरे गत्वा ब्रह्मणः सदनं प्रति । कृतांजलिपुटो भूत्वा यमः प्राह पितामहम्

Samantala, nagtungo si Yama sa tahanan ni Brahmā; at sa pagbuo ng mga kamay sa mapitagang añjali, nagsalita siya sa Pitāmaha, ang Dakilang Ninuno.

Verse 13

पश्य देवेश शप्तोऽहं निर्दोषोपि द्विजन्मना । स्वधर्मे वर्तमानस्तु यथान्यः प्राकृतो जनः

Masdan, O Panginoon ng mga diyos—bagama’t wala akong sala, isinumpa ako ng isang dalawang-beses-na-isinilang. Kahit nananatili ako sa aking dharma, naging gaya ako ng karaniwang tao.

Verse 14

तस्मादहं त्यजिष्यामि नियोगं ते पितामह । ब्रह्मशापभया द्भीतः सत्यमेतन्मयोदितम्

Kaya nga, O Pitāmaha, aking iiwan ang atas na ipinagkatiwala mo sa akin—sapagkat nanginginig ako sa takot sa sumpa ni Brahmā. Ang sinasabi ko ay katotohanan.

Verse 15

पुरा मांडव्यशापेन शूद्रयोन्यवतारितः । सांप्रतं पुत्ररहितः कृतोऽपूज्यश्च सत्तम

Noon, dahil sa sumpa ni Māṇḍavya, ako’y ibinaba upang isilang sa sinapupunan ng isang Śūdra. At ngayon, O pinakadakila sa mga banal, ako’y ginawang walang anak at inalisan ng nararapat na paggalang at pagsamba.

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दीनं वैवस्वतस्य च । तत्कालोचितमाहेदं स्वयमेव शतक्रतुः

Sabi ni Sūta: Nang marinig ang mga salitang iyon ni Vaivasvata (Yama) na binigkas sa dalamhati, si Śatakratu (Indra) mismo ang tumugon, na may payong angkop sa sandaling iyon.

Verse 17

युक्तमुक्तमनेनैतद्धर्मराजेन पद्मज । नियोगे वर्तमानेन तावकीये सुरेश्वर

O Padmaja (Brahmā), ang sinabi ng Dharmarāja na ito ay tunay na nararapat—sapagkat siya’y kumikilos sa loob ng atas na sa iyo nagmumula, O Panginoon ng mga diyos.

Verse 18

अवश्यमेव मर्त्ये च मनुष्याः समये स्थिताः । बाल्ये वा यौवने वाथ वार्धक्ये वा पितामह । संहर्तव्या न संदेहो नाकाले च कथंचन

Tunay nga sa daigdig ng mga mortal, ang tao’y nasa ilalim ng batas ng itinakdang panahon—maging sa pagkabata, sa kabataan, o sa katandaan, O Pitāmaha. Sila’y tiyak na titipunin (kukunin) nang walang pag-aalinlangan; ngunit kailanman ay hindi sa panahong di pa ukol.

Verse 19

एतदेव कृतं नाम धर्मराजाख्यमुत्तमम् । त्वया च सममित्रस्य समशस्त्रोर्महात्मनः

Ang kaayusang ito mismo—na kilala bilang dakilang tungkuling “Dharmarāja”—ay itinatag mo para sa dakilang kaluluwang yaon, na ang pakikipagkaibigan ay walang kinikilingan at ang pamalo ng kaparusahan ay pantay sa lahat.

Verse 20

तस्मादद्य समालोक्य कश्चिदेव विचिंत्यताम् । उपायो येन निर्दोषो नियोगं कुरुते तव

Kaya ngayon din, hayaang may magmasid at mag-isip ng isang paraan—upang siya’y manatiling walang sala at maisakatuparan ang atas na sa iyo nagmumula.

Verse 21

ब्रह्मोवाच । ब्रह्मशापं न शक्तोऽह मन्यथाकर्तुमेवच । उपायं च करिष्यामि सांप्रतं त्रिदशाधिप

Wika ni Brahmā: “Hindi ko kayang gawing iba ang kahihinatnan ng sumpa ng isang Brahmana. Gayunman, O panginoon ng tatlumpung mga diyos, ngayon ay magbabalangkas ako ng isang paraan.”

Verse 22

ततो ध्यानं प्रचक्रे स ब्रह्मा लोकपितामहः । तदर्थं सर्वदेवानां पुरतः सुस माहितः

Pagkaraan, si Brahmā, ang lolo ng mga daigdig, ay nagsimula ng malalim na pagninilay para sa layuning iyon, lubhang iginagalang, sa harap ng lahat ng mga diyos.

Verse 23

तस्यैवं ध्यानसक्तस्य प्रादुर्भूताः समंततः । मूर्ता रोगाः सुरौद्रास्ते वातगुल्मकफात्मकाः । अष्टोत्तरशतप्रायाः प्रोचुस्तं च कृतादराः

Habang siya’y lubos na nakalubog sa pagninilay, lumitaw sa paligid ang mga sakit na may anyo—mabangis na tila poot ng mga diyos—na may likas na vāta, gulma, at kapha. Halos isang daan at walo ang bilang, at sila’y nagsalita sa kanya nang may paggalang.

Verse 24

रोगा ऊचुः । किमर्थं देवदेवेश त्वया सृष्टा वयं विभो । आदेशो दीयतां शीघ्रं प्रसादः क्रियतामिति

Nagsalita ang mga karamdaman: “Bakit, O Panginoon ng mga panginoon, O Makapangyarihan, kami ay nilikha Mo? Ipagkaloob Mo agad ang aming utos; ipamalas Mo ang Iyong biyaya.”

Verse 25

व्रह्मोवाच । व्रजध्वं भूतले शीघ्रं ममादेशादसंशयम् । यमादेशान्मनुष्येषु गन्तव्यमविकल्पितम्

Wika ni Brahmā: “Magtungo kayo agad sa lupa—sa aking utos, walang pag-aalinlangan. Sa ilalim ng kapangyarihan ni Yama, dapat kayong pumasok sa gitna ng mga tao, nang walang pag-aatubili.”

Verse 26

एवमुक्त्त्वा तु तान्रोगांस्ततः प्राह पितामहः । धर्मराजं समीपस्थं भृशं दीनमधोमुखम्

Pagkasabi nito sa mga karamdaman, ang Matandang Ama ay nagsalita naman kay Dharmarāja na nakatayo sa malapit—lubhang nalulumbay at nakayuko ang mukha.

Verse 27

एते ते व्याधयः सर्वे मया यम नियोजिताः । साहाय्यं च करिष्यंति सर्वकृ त्येषु सर्वदा

“O Yama, ang lahat ng karamdamang ito ay itinalaga ko para sa iyo. Lagi silang tutulong sa lahat ng iyong gawain, sa bawat panahon.”

Verse 28

यः कश्चिदधुना मर्त्यो गतायुः संप्रपद्यते । वधाय तस्य यत्नेन त्वया प्रेष्याः सदैव तु

“Ngayon, sinumang mortal na nagwakas na ang itinakdang buhay at sumapit sa harap—upang ihatid siya sa kamatayan, lagi mong ipadala sila nang buong pagsisikap.”

Verse 29

एतेषां जायते तेन जननाशसमुद्भवः । अपवादो धरापृष्ठे न च संजायते तव

Sa pamamagitan ng mga ito, sumisibol ang pagkapuksa ng mga tao ayon sa nararapat; at sa ibabaw ng daigdig, walang sisi o panunumbat na darating sa iyo.

Verse 31

ततस्तान्सकलान्व्याधीन्गृहीत्वा रविनंदनः । यमलोकं समासाद्य ततः प्रोवाच सादरम्

Pagkaraan, si Yama, anak ni Ravi (Araw), ay dinala ang lahat ng mga sakit na iyon at narating ang kaharian ni Yama; at doon ay nagsalita siya nang may paggalang.

Verse 32

पृष्ट्वापृष्ट्वा च गंतव्यं चित्रगुप्तं धरातले । गंतव्यं जननाशाय समये समुपस्थिते

Sa paulit-ulit na pagtatanong, dapat magtungo sa Citragupta dito sa lupa. Kapag dumating na ang itinakdang panahon, dapat nang pumaroon—upang mapawi ang pag-ikot ng mga kapanganakan.

Verse 33

परमस्ति मया तत्र स्थापितं लिंगमुत्तमम् । हाटकेश्वरजेक्षेत्रे सर्वपातकनाशनम्

Doon, aking itinatag ang isang Liṅga na kataas-taasan at napakahusay. Sa banal na pook ng Hāṭakeśvara, winawasak nito ang lahat ng kasalanan.

Verse 34

यस्तं पश्यति सद्भक्त्या प्रातरुत्थाय मानवः । स युष्माभिः सदा त्याज्यो दूरतो वचनान्मम

Sinumang tao na bumangon nang maaga at masdan ang Liṅga na iyon nang may tunay na debosyon—sa aking utos, lagi kayong lumayo sa kanya at huwag siyang galawin.

Verse 35

एवमुक्त्वा स तान्व्याधींस्ततो वैवस्वतः स्वयम् । तस्य विप्रस्य तं पुत्रं गृहीत्वा सत्वरं ययौ । तस्यैव मंदिरे रम्ये कृत्वा रूपं द्विजन्मनः

Pagkasabi niya nang gayon sa mga karamdaman, si Vaivasvata (Yama) mismo ay nagmadaling umalis, tangan ang anak ng brahmana. At sa mismong marikit na tahanang iyon, kinuha niya ang anyo ng isang dwija, isang brahmanang dalawang-ulit na isinilang.

Verse 36

अथासौ ब्राह्मणो दृष्ट्वा स्वं पुत्रं गृहमागतम् । सहितं विप्ररूपेण धर्मराजेन धीमता

Pagkaraan, nakita ng brahmana ang sarili niyang anak na nakabalik sa tahanan, na kasama ang marunong na Dharmarāja sa anyo ng isang brahmana.

Verse 37

ततः प्रहृष्टचित्तेन सत्वरं सम्मुखो ययौ । पुत्रपुत्रेति जल्पन्स निजभार्यासमन्वितः

Pagkatapos, sa pusong nag-uumapaw sa tuwa, nagmadali siyang sumalubong—sumisigaw, “Anak ko, anak ko!”—kasama ang sarili niyang asawa.

Verse 38

परिष्वज्य ततो भूयो वाष्पपर्याकुलेक्षणः । आघ्राय च ततो मूर्ध्नि वाक्यमेतदुवाच ह

Muli niya itong niyakap, at ang mga mata’y naliliman ng luha. Pagkaraan, inamoy niya ang tuktok ng ulo nito at sinabi ang mga salitang ito.

Verse 39

ब्राह्मण उवाच । कथं पुत्र समायातस्त्वं तस्मा द्यममंदिरात् । न कश्चित्पुनरायाति यत्र गत्वाऽपि वीर्यवान्

Sinabi ng brahmana: “Anak ko, paano ka nakabalik mula sa tahanan ni Yama? Walang sinumang nagbabalik mula sa pook na pinupuntahan kahit ng mga makapangyarihan.”

Verse 41

कश्चायं ब्राह्मणः पार्श्वे तव संतिष्ठते सुत । दिव्येन तेजसा युक्तस्तं नमाम्यहमात्मज

“Anak ko, sino ang brāhmaṇa na nakatayo sa iyong tabi—puspos ng banal na liwanag? O anak, ako’y yumuyuk at sumasamba sa kanya.”

Verse 42

पुत्र उवाच । एष ब्राह्मणरूपेण समायातो यमः स्वयम् । मामादाय कृपाविष्टो ज्ञात्वा त्वां दुःखसंयुतम्

Wika ng anak: “Siya mismo si Yama, na dumating sa anyo ng isang brāhmaṇa. Dinala niya ako, na may habag, sapagkat nalaman niyang ikaw ay nababalot ng dalamhati.”

Verse 43

तस्मात्त्वं कुरु तातास्य शापानुग्रहमद्य वै । गृहप्राप्तस्य सुस्नेहाद्यद्यहं तव वल्लभः

Kaya nga, minamahal, ngayon ay tunay na dapat mong gawing biyaya ang kanyang sumpa. Sapagkat ako’y nakauwi na na may malalim na pag-ibig—kung ako nga’y tunay na mahal mo—gawin mo ito alang-alang sa kanya.

Verse 44

ततस्तस्य प्रणामं स कृत्वा ब्राह्मणसत्तमः । व्रीडयाऽधोमुखो भूत्वा ततः प्रोवाच सादरम्

Pagkaraan, ang pinakadakilang brāhmaṇa ay nagbigay-galang sa kanya. Sa mahinhin na pagkamangha at hiya, ibinaba niya ang mukha at saka nagsalita nang may paggalang.

Verse 45

ब्राह्मण उवाच । अद्य मे सफलं जन्म जीवितं च सुजीवितम् । यत्पुत्रस्य मम प्राप्तिर्गतस्य यमसादनम्

Wika ng brāhmaṇa: “Ngayong araw, nagbunga ang aking kapanganakan, at ang aking buhay ay tunay na nabuhay nang ganap—sapagkat nabawi ko ang aking anak na napunta na sa tahanan ni Yama.”

Verse 46

त्वं च पुत्रकृते तात सन्तोषं परमं गतः । तस्मात्पुत्रेण संयुक्तो यथायं स्यात्तथा कुरु

At ikaw rin, mahal na ama, ay nagtamo ng labis na kasiyahan dahil sa iyong anak. Kaya naman, kasama ang iyong anak, kumilos ka upang ang bagay na ito ay maging maayos.

Verse 47

ब्राह्मण उवाच । न मे स्यादनृतं वाक्यं कदा चिदपि पुत्रक । अपि स्वैरेण यत्प्रोक्तं किं पुनर्दुःखितेन च

Sinabi ng Brahmana: Ang aking mga salita ay hindi kailanman magiging mali, aking anak. Kung ang sinabi nang pabiro ay nagkakatotoo, paano pa kaya ang sinabi sa gitna ng pighati?

Verse 48

तस्मात्तस्य भवेत्पुत्रो दैवयोनिसमुद्भवः । न कथंचिदपि प्राज्ञ मम शापवशाद्ध्रुवम्

Kaya naman, isisilang sa kanya ang isang anak na may banal na pinagmulan. O marunong na tao, dahil sa bisa ng aking sumpa, ito ay tiyak at hindi mangyayari sa ibang paraan.

Verse 49

भविष्यति सुतश्चान्यो मानुषीयोनिसंभवः । राजसूयाश्वमेधाभ्यां यश्चैनं तारयिष्यति

At isa pang anak ang isisilang mula sa sinapupunan ng tao, na magliligtas sa kanya sa pamamagitan ng mga sakripisyong Rājasūya at Aśvamedha.

Verse 50

कोऽर्थः पुत्रेण जातेन यो न संतारणक्षमः । पितृपक्षं शुभं कर्म कृत्वा सर्वोत्तमं भुवि

Ano ang saysay ng pagkakaroon ng anak kung hindi niya kayang iligtas ang kanyang mga ninuno? Sa pamamagitan ng pagsasagawa ng mga ritwal para sa mga Pitṛ, siya ay nagiging pinakadakila sa lupa.

Verse 51

तथा पूजाकृते योऽस्य शापो दत्तश्च वै पुरा । तत्रापि शृणु मे वाक्यं तस्य पुत्रक जल्पतः

Gayundin, tungkol sa sumpang na ibinigay noon kaugnay ng pagsamba sa Kanya—pakinggan mo rin ang aking mga salita tungkol doon, anak ko, habang ako’y nagpapaliwanag.

Verse 52

वेदोक्तैर्विविधैर्मन्त्रैर्या पूजा चास्य संस्थिता । न भविष्यति सा लोके कथंचिदपि पुत्रक

Ang pagsamba sa Kanya na itinatag sa iba’t ibang mantrang itinakda ng Veda—ang gayong pagsamba ay hindi magaganap sa mundong ito sa anumang paraan, anak ko.

Verse 53

अस्य मानुषसंभूतैर्मन्त्रैः पूजा भविष्यति । विशिष्टा सर्वदेवेभ्यः सत्यमेतन्मयोदितम्

“Ang pagsamba sa diyos na ito ay isasagawa sa mga mantrang umusbong sa hanay ng mga tao; at ang pagsambang iyon ay hihigit sa handog sa lahat ng ibang mga diyos—ito ang katotohanang aking ipinahahayag.”

Verse 54

पुत्र उवाच । अहमेनं प्रतिष्ठाप्य द्रिजश्रेष्ठ महीतले । सम्यगाराधयिष्यामि किमन्यैर्विबुधैर्मम

Wika ng anak: “O pinakamainam sa mga dalawahang-ipinanganak, matapos ko Siyang itatag dito sa lupa, sasambahin ko Siya nang wasto. Ano pa ang kailangan ko sa ibang mga diyos?”

Verse 55

तस्मात्संकीर्तयिष्यामि मंत्रान्मानुषसंभवान् । तथा पूजाविधानं च त्वत्प्रसादेन पूर्वज

“Kaya nga aking bibigkasin at ipahahayag ang mga mantrang umusbong sa mga tao, at gayundin ang paraan ng pagsamba—sa pamamagitan ng iyong biyaya, O kagalang-galang na nakatatanda.”

Verse 56

ततः सुगं नः पन्थेति तस्य मंत्रं विधाय सः । समाचरत्प्रहृष्टात्मा धर्मराजस्य शृण्वतः

Pagkaraan, binuo niya ang mantra, “Nawa’y maging magaan ang aming landas,” at isinagawa ang ritwal nang may pusong nagagalak, habang nakikinig si Dharmarāja.

Verse 58

यम उवाच । कथंचिदपि विप्रेद्र न मे स्याद्दर्शनं वृथा । अन्येषामपि देवानां तस्मात्प्रार्थय वांछि तम्

Wika ni Yama: “O panginoon ng mga brāhmaṇa, huwag sanang maging walang saysay sa anumang paraan ang aking paglitaw sa harap mo. Kaya, hingin mo rin ang ninanais mo hinggil sa iba pang mga diyos.”

Verse 59

ब्राह्मण उवाच । तवार्चां मम पुत्रोऽयं स्थापयिष्यति यामिह । तामनेनैव मंत्रेण यः कश्चित्पूजयेद्द्विजः

Wika ng brāhmaṇa: “O Yama, itatatag ng aking anak ang iyong banal na larawan dito. At sinumang dwija (dalawang ulit na isinilang) na sumamba sa larawang iyon sa pamamagitan ng mismong mantrang ito…”

Verse 60

भवेत्संवत्सरं यावत्संप्राप्ते पंचमीदिने । मा तस्य पुत्रशोको हि इह लोके कथञ्चन

“…sa loob ng isang buong taon, hanggang sa dumating ang ikalimang araw ng buwan (pañcamī), nawa’y hindi kailanman sumapit sa kanya sa mundong ito ang dalamhati dahil sa anak na lalaki.”

Verse 61

सूत उवाच । स तथेति प्रतिज्ञाय संप्रहृष्टमना यमः । यमलोकं जगामाथ स्वाधिकारपरोऽभवत्

Wika ni Sūta: “Si Yama, na may galak na loob, ay nangakong ‘Gayon nga,’ at ibinigay ang kanyang pangako. Pagkaraan, nagtungo siya sa Yamaloka at nagtuon sa sarili niyang banal na tungkulin.”

Verse 62

सोऽपि ब्राह्मणदायादः कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । यममाराधयामास मध्ये संस्थाप्य भक्तितः । पित्रा चोक्तेन मन्त्रेण तेनैव विधिपूर्वकम्

Ang tagapagmana ng brahmanang iyon ay nagtayo rin ng isang napakahusay na dambana; at sa gitna nito, buong debosyon niyang iniluklok si Yama at sinamba—gamit ang mismong mantra na sinabi ng kanyang ama, at ayon sa wastong kaayusan ng ritwal.

Verse 63

ततश्च क्रमशः प्राप्य पुत्रपौत्राननेकशः । कालधर्ममनुप्राप्तश्चिरं स्थित्वा महीतले

Pagkaraan, sa takbo ng panahon, nagkaroon siya ng maraming anak na lalaki at mga apo; at matapos mabuhay nang matagal sa ibabaw ng lupa, sa huli’y narating niya ang batas ng Panahon—ang kamatayan, ang itinakdang wakas.

Verse 64

एतद्वः सर्वमाख्यातं पुराणेयत्पुरा श्रुतम् । यश्चैतत्कीर्तयेद्भक्त्या संप्राप्ते पंचमीदिने । नापमृत्युर्भवेत्तस्य न च शोकः सुतोद्भवः

Ito ang lahat ng aking isinalaysay sa inyo, gaya ng dating narinig sa Purāṇa. Sinumang may debosyon na bumibigkas o nagpapahayag ng salaysay na ito kapag dumarating ang araw ng Pañcamī (ikalimang araw ng buwan), hindi siya darapuan ng di-napapanahong kamatayan, ni magkakaroon ng dalamhating nagmumula sa kanyang mga anak.

Verse 97

तच्छ्रुत्वाथ यमः प्रोच्चैः सुप्रसन्नेन चेतसा । तं ब्राह्मण मुवाचेदं हर्षगद्गदयागिरा

Nang marinig iyon, nagsalita si Yama nang malakas, taglay ang pusong lubhang nalulugod; at hinarap ang brahmanang iyon, binigkas niya ang mga salitang ito sa tinig na nanginginig sa galak.