Adhyaya 133

Verse 1

सूत उवाच । तथाऽन्यापि च तत्रास्ति देवता द्विजसत्तमाः । अजागृहेति विख्याता सर्वरोगक्षयावहा

Wika ni Sūta: At doon din, O pinakamainam sa mga dwija, may isa pang diyos, tanyag na Ajāgṛhā, na nagwawasak ng lahat ng karamdaman.

Verse 2

अजापालो यदा राजा सर्वलोकहिते रतः । अजारूपाः प्रयांति स्म व्याधयः सकला द्विजाः । तदा रात्रौ समानीय तस्मिन्स्थाने दधाति सः

Nang si Haring Ajāpāla ay masigasig para sa kapakanan ng lahat ng nilalang, O mga dwija, ang lahat ng sakit ay dumarating sa anyong kambing. Pagdating ng gabi, tinitipon niya ang mga iyon at inilalagak (ikinukulong) sa mismong pook na iyon.

Verse 3

ततस्तदाश्रयात्स्थानमजागृहमिति स्मृतम् । सर्वैर्जनैर्धरा पृष्ठेदर्शनाद्व्याधिनाशनम्

Kaya nga, sapagkat naging pook ng kanlungan, ang lugar na iyon ay naalaala bilang “Ajāgṛha” (Kanlungan ng mga Kambing). Para sa lahat ng tao sa ibabaw ng daigdig, ang pagtanaw lamang dito ay nakapapawi ng karamdaman.

Verse 4

तत्रैश्वर्यमभूत्पूर्वं यत्तद्ब्राह्मणसत्तमाः । अहं वः कीर्तयिष्यामि श्रोतव्यं सुसमाहितैः

O pinakamainam sa mga brāhmaṇa, sa pook na iyon noong una ay naganap ang isang kahanga-hangang pagpapakita ng kapangyarihang banal. Isasalaysay ko ito sa inyo—makinig kayo nang matatag at nakatuon ang isip.

Verse 5

तत्रागतो द्विजः कश्चित्क्षेत्रे तापसरूपधृक् । तीर्थयात्राप्रसंगेन रात्रौ प्राप्तः श्रमान्वितः

Doon, may isang brāhmaṇa na dumating sa banal na pook na iyon, taglay ang anyo ng isang tapasvin (ascetic). Sa paglalakbay niya bilang paglalakbay-dambana sa mga tīrtha, dumating siya roon sa gabi, lubhang pagod.

Verse 6

अजावृंदमथालोक्य निविष्टं सुसुखान्वितम् । रोमंथ कर्मसंयुक्तं विश्वस्तमकुतोभयम्

Pagkaraan, nang makita niya ang kawan ng mga kambing na nakaupo roon sa lubos na ginhawa—abala sa pagnguya-muli—payapa, may tiwala, at walang takot sa alinmang panig.

Verse 7

स ज्ञात्वा मानुषेणात्र भवितव्यमसंशयम् । न शून्याः पशवो रात्रौ स्थास्यंति विजने वने

Nabatid niya, walang alinlangan, na may tao ngang naririto; sapagkat ang mga hayop ay hindi nananatili sa gabi sa gubat na liblib, na walang nagbabantay.

Verse 8

ततः फूत्कृत्य फूकृत्य दिवं यावन्न संदधे । कश्चिद्वाचं प्रसुप्तश्च तावत्तत्रैव चिंतयन्

Pagkatapos, paulit-ulit siyang nagpalabas ng malakas na ungol o tawag, at sa ilang sandali’y hindi niya maituon ang isip sa pagtulog; ngunit habang nag-iisip pa roon, napawi ang tinig at siya’y dahan-dahang nakatulog.

Verse 9

अवश्यं मानुषेणात्र पशूनां रक्षणाय च । आगंतव्यं कुतोऽप्याशु तस्मात्तिष्ठामि निर्भयः

Tunay nga, upang mapangalagaan ang mga hayop na ito, may taong darating dito nang madali mula sa kung saan man; kaya mananatili ako rito nang walang takot.

Verse 10

एवं तस्य प्रसुप्तस्य गता सा रजनी ततः । ततस्त्वरितवत्तस्य सुश्रांतस्य द्विजोत्तमाः

Kaya nga, habang siya’y natutulog, lumipas ang gabing iyon. Pagkaraan—O pinakamainam sa mga brāhmaṇa—sa lubhang pagod na taong iyon, ang mga pangyayari’y sumunod nang mabilis.

Verse 11

अथ यावत्प्रभाते स प्रपश्यति निजां तनुम् । तावत्कुष्ठादिभी रोगैः समंतात्परिवारिताम्

Pagdating ng bukang-liwayway, nang pagmasdan niya ang sariling katawan, nakita niyang napalilibutan sa lahat ng panig ng mga karamdaman gaya ng ketong at iba pa.

Verse 12

अशक्तश्चलितुं स्थानादपि चैकं पदं क्वचित् । तेजो हीनोऽपि रौद्रेण चिन्तयामास वै ततः

Wala siyang lakas na makaalis sa kinaroroonan, ni makagawa man lamang ng isang hakbang; bagama’t kupas na ang sigla, siya’y nagmuni-muni nang matindi sa mabagsik at naglalagablab na dalamhati.

Verse 13

किमिदं कारणं येन ममैषा संस्थिता तनुः । अकस्मादेव रोगोऽयं चलितुं नैव च क्षमः

“Ano ang sanhi kung bakit napasapit sa ganitong kalagayan ang aking katawan? Bigla na lamang sumapit ang sakit na ito, at hindi ako makakilos ni kaunti.”

Verse 14

एवं चिन्तयमानस्य तस्य विप्रस्य तत्क्षणात् । द्वादशार्कप्रतीकाशः पुरुषः समुपागतः

Habang nag-iisip nang gayon ang brahmanang iyon, sa mismong sandaling iyon ay lumapit sa kanya ang isang lalaki na nagniningning na tila labindalawang araw.

Verse 15

तं यूथं कालयामास ततः संज्ञाभिराह्वयन् । पृथक्त्वेन समादाय यष्टिं सव्येन पाणिना

Pagkaraan, sa pamamagitan ng mga senyas, pinaiwas niya sa gilid ang kawan; at nang mahiwalay ang mga ito, kinuha niya ang isang tungkod sa kaliwang kamay.

Verse 16

अथापश्यत्स तं विप्रं व्याधिभिः सर्वतो वृतम् । अशक्तं चलितुं क्वापि ततः प्रोवाच सादरम्

Pagkaraan, nakita niya ang brahmanang iyon na napaliligiran ng mga karamdaman sa lahat ng panig, di makakilos saanman; kaya nagsalita siya sa kanya nang may paggalang.

Verse 17

कस्त्वमेवंविधः प्राप्तः स्थाने चात्र द्विजोत्तम । नास्ति राज्ये मम व्याधिः कस्यचित्कुत्रचित्स्फुटम्

“Sino ka na dumating dito sa gayong kalagayan, O pinakadakila sa mga dalawang-bes na isinilang? Sa aking kaharian, walang lantad na sakit na dumadapo kaninuman saanman.”

Verse 18

अजोनाम नरेन्द्रोऽहं यदि ते श्रोत्रमागतः । व्याधींश्च च्छागरूपेण रक्षामि जनकारणात्

“Ako ang haring nagngangalang Ajo, kung ang aking pangalan ay nakarating na sa iyong pandinig. Para sa kapakanan ng mga tao, pinipigil ko ang mga sakit sa pag-aanyong kambing.”

Verse 19

तस्माद्ब्रूहि शरीरस्थो यस्ते व्याधिर्व्यवस्थितः । येनाऽहं निग्रहं तस्य करोमि द्विजसत्तम

“Kaya sabihin mo sa akin kung anong sakit ang nanahan sa iyong katawan, upang mapigil ko iyon, O pinakadakila sa mga brahmana.”

Verse 20

ब्राह्मण उवाच । तीर्थयात्रापरोऽहं च भ्रमामि क्षितिमंडले । क्रमेणाऽत्र समायातः क्षेत्रेऽस्मिन्हाटकेश्वरे

Wika ng brahmana: “Ako’y nakatuon sa paglalakbay-dambana, gumagala sa buong bilog ng daigdig. Sa paglipas ng panahon, narito ako ngayon sa banal na pook na ito ng Hāṭakeśvara.”

Verse 21

निशावक्त्रे नृपश्रेष्ठ वासः संचिंतितो मया । दृष्ट्वाऽमूंश्च पशून्भूप मानुषं भाव्यमेव हि

Nang dapithapon ng gabi, O pinakadakilang hari, naisip kong manatili rito. Nang makita ko ang mga hayop na ito, O pinuno ng lupain, inakala kong tiyak na sila’y nasa pangangalaga ng tao.

Verse 22

ततश्चात्र प्रसुप्तोऽहं पशूनामंतिके नृप

Pagkaraan, nakatulog ako rito, O hari, sa tabi ng mga hayop na iyon.

Verse 23

अथ यावत्प्रभातेऽहं प्रपश्यामि निजां तनुम् । तावत्कुष्ठादिरोगैश्च समंतात्परिवारिताम्

At nang magbukang-liwayway, sa sandaling masdan ko ang sarili kong katawan, nakita kong napaliligiran ito sa lahat ng panig ng mga karamdaman—kabilang ang ketong at iba pa.

Verse 24

नान्यत्किंचिन्नृपश्रेष्ठ कारणं वेद्मि तत्त्वतः । किमेतेन नृपश्रेष्ठ भूयोभूयः प्रजल्पता । बहुत्वात्कुरु तस्मान्मे यथा स्यान्नीरुजा तनुः

O pinakadakilang hari, sa katotohanan ay wala akong alam na ibang sanhi. Ano pa ang silbi ng paulit-ulit na pagsasalita, O hari? Kaya, sa kasaganaan ng iyong kapangyarihan, kumilos ka upang ang aking katawan ay maging walang karamdaman.

Verse 25

ततस्ते व्याधयः प्रोक्ता अजापालेन भूभुजा । केनाज्ञा खंडिता मेऽद्य को वध्यः सांप्रतं मम

Pagkaraan, isinalaysay ng tagapag-alaga ng kambing ang mga sakit na iyon sa hari, tagapagtanggol ng kanyang bayan. Wika ng hari: “Sino ang lumabag sa aking utos ngayon? Sino ang dapat kong parusahan sa sandaling ito?”

Verse 26

व्याधय ऊचुः । मा कोपं कुरु भूपाल कृत्येऽस्मिंस्त्वं कथंचन । यस्मादेष द्विजो विष्टः सांप्रतं व्याधिभिस्त्रिभिः

Nagsalita ang mga sakit: “O hari, huwag kang magalit sa bagay na ito. Sapagkat ang Brahmanang ito ay ngayo’y pinasukan (sinapian) ng tatlong karamdaman.”

Verse 27

राजयक्ष्मा च कुष्ठं च पामा च द्विजसत्तम । एते संसर्गजा दोषास्त्रयोऽद्यापि प्रकीर्तिताः

Ang rājayakṣmā (pagkabulok ng baga), ang kuṣṭha (ketong), at ang pāmā (galis)—O pinakadakila sa mga Brahmana—ang tatlong ito’y hanggang ngayo’y binabanggit na mga kapinsalaang nagmumula sa pagdikit (nakahahawa).

Verse 28

एतेषां प्रथमौ यौ द्वौ निवृत्तिरहितौ स्मृतौ । औषधैश्चैव मंत्रैश्च शेषा नाशं व्रजंति च

Sa mga ito, ang unang dalawa ay inaalala na halos walang paghinto (mahirap maalis). Ngunit ang natitira ay napapawi sa pamamagitan ng mga gamot at gayundin ng mga mantra.

Verse 29

आभ्यां च ब्रह्मशापोस्ति येन नास्ति निवर्तनम् । तस्मादत्र नृपश्रेष्ठ कुरु यत्ते क्षमं भवेत्

At sa dalawang iyon ay may sumpa ng Brahmana, kaya’t wala nang pagbalik. Kaya rito, O pinakadakilang hari, gawin mo ang nararapat at ang makakaya mo.

Verse 30

एतेन ब्राह्मणेनैते स्पृष्टा राजंस्त्रयोपि च । तस्मात्तावत्तनुं चास्याविशतां तावसंशयम्

O hari, ang tatlong ito ay nahipo ng Brahmanang ito; kaya walang alinlangan, sa gayong sukat ay pumasok ang mga ito sa kanyang katawan.

Verse 32

यत्र स्थानं चिरं तत्र मेदिन्यां विहितं नृप । पुरीषं च समाविद्धा तेनैषा मेदिनी द्रुतम्

O hari, saanman sa lupa nagkaroon ng mahabang pananatili, doon ang lupa ay agad nadungisan—nadumihan din ng dumi; kaya ang lupang ito ay mabilis na naparungis.

Verse 33

कालांतरेपि ये मर्त्या भूम्यामस्यां समागताः । भूमेः स्पर्शं करिष्यंति ते भविष्यंति चेदृशाः

Kahit sa mga panahong darating, sinumang mortal na dumating sa lupang ito at humipo sa lupa rito—sila man ay magiging gaya nito (mapapahamak).

Verse 34

वयं शेषा महाराज व्याधयो ये व्यवस्थिताः । त्वया मुक्त्वा भविष्यामो मन्त्रौषधवशानुगाः

“O dakilang hari, kami ang mga natitirang karamdaman na nananatili rito. Kapag pinalaya mo kami, kami’y mapapasailalim sa bisa ng mga mantra at mga gamot (hindi na kikilos nang sariling-loob).”

Verse 35

नैतौ पुनस्तु दुर्ग्राह्यौ ब्रह्मशाप समुद्भवौ

“Ngunit ang dalawang ito ay tunay na mahirap labanan, sapagkat sila’y nagmula sa sumpa ni Brahmā.”

Verse 36

तच्छ्रुत्वा पार्थिवः सोऽपि तस्मिन्स्थाने व्यवस्थितः । तं ब्राह्मणं पुनः प्राह न भेतव्यं त्वया द्विज

Pagkarinig nito, ang hari ay nanatili roon sa banal na pook at muling nagsalita sa brāhmaṇa: “O dalawang-ulit na isinilang, huwag kang matakot.”

Verse 37

अहं त्वां रक्षयिष्यामि व्याधेरस्मात्सुदारुणात् । अत्र तस्मात्प्रतीक्षस्व कञ्चित्कालं ममाज्ञया

“Aking iingatan ka mula sa sakit na lubhang kakila-kilabot na ito. Kaya manatili ka rito at maghintay muna nang ilang sandali, ayon sa aking utos.”

Verse 38

एवमुक्त्वा ततश्चक्रे तदर्थं सुमहत्तपः । आराधयन्प्रभक्त्या च सम्यक्तां क्षेत्रदेवताम्

Pagkasabi nito, nagsagawa siya ng dakilang pag-aayuno at pagtitika para sa layuning iyon, at taimtim na sumamba nang wasto sa diyos na namamahala sa banal na pook (kṣetra-devatā).

Verse 39

मुंडेनाथर्वशीर्षेण दिवारात्रमतंद्रितः । क्षेत्रपालोत्थसूक्तेन वास्तुसूक्तेन च द्विजाः

Sa pamamagitan ng mga tekstong Muṇḍa at Atharvaśīrṣa, walang kapagurang araw at gabi; at gayundin sa himnong iniaalay kay Kṣetrapāla at sa Vāstu-sūkta—O mga brāhmaṇa—(isinagawa niya ang ritwal).

Verse 41

अथ नक्तावसानेन तस्य होमस्य चोत्थिता । भित्त्वा धरातलं देवी मन्त्राकृष्टा विनिर्गता

Pagkaraan, sa pagtatapos ng gabi, nang matapos ang handog na apoy, ang Diyosa—na inanyayahan ng mantra—ay bumangon, binasag ang lupa at lumitaw.

Verse 42

देवता तस्य क्षेत्रस्य ततः प्रोवाच तं नृपम्

Pagkatapos, ang diyos ng banal na pook na iyon ay nagsalita sa hari.

Verse 43

एकाहं तव भूपाल होमस्यास्य प्रभावतः । विनिर्गता धरापृष्ठात्क्षेत्रस्यास्याधिपा स्मृता

O hari, sa loob ng isang araw, sa bisa ng homa na ito, ako’y lumitaw mula sa ibabaw ng lupa at kinikilalang siyang namumunong diyosang tagapangalaga ng banal na kṣetra na ito.

Verse 44

तस्माद्वद महाभाग यत्ते कृत्यं करोम्यहम् । परां तुष्टिमनुप्राप्ता तस्माद्ब्रूहि यदीप्सितम्

Kaya nga, O mapalad, magsalita: anong tungkulin mo ang aking gagampanan? Ako’y lubos na nalugod; kaya sabihin mo ang iyong ninanais.

Verse 45

राजोवाच । अत्र स्थाने सदा स्थेयं त्वया देवि विशेषतः । व्याधिसंसर्गजो दोषो भूमेरस्या यथा व्रजेत्

Sinabi ng Hari: “O Diyosa, manahan ka sana rito—lalo na at magpakailanman—upang ang dungis na dulot ng pagkalat ng karamdaman ay lumisan sa lupaing ito.”

Verse 46

अद्यप्रभृति देवेशि तथा नीतिर्विधीयताम् । नो चेदस्याः प्रसंगेन प्रभविष्यंति मानवाः

Mula sa araw na ito, O Banal na Ginang, itatag nawa ang gayong kautusan; kung hindi, dahil sa pagkakadikit sa dungis na ito, ang mga tao’y mapapahamak at mapapailalim dito.

Verse 47

व्याधिग्रस्ता यथा विप्रो योऽयं संदृश्यते पुरः । मयात्र व्याधयः कालं चिरं संस्थापिता यतः । भविष्यति च मे दोषो नो चेद्देवि न संशयः

Gaya ng brahmanang ito na nakikitang may sakit sa harap natin—gayundin, sapagkat ang mga karamdaman ay matagal ko nang pinanatili rito; kung hindi ito malulunasan, O Diyosa, ang kasalanan ay babagsak sa akin, walang pag-aalinlangan.

Verse 48

तथायं ब्राह्मणो रोगात्त्वत्प्रसादात्सुरेश्वरि । मुक्तो भवतु मेदिन्यामत्र स्थेयं सदा त्वया

Gayon din, O Reyna at Panginoon ng mga diyos, sa iyong biyaya nawa’y mapalaya sa karamdaman ang brahmanang ito; at sa ibabaw ng daigdig na ito, nawa’y manahan Ka rito magpakailanman.

Verse 49

क्षेत्रदेवतोवाच । एतत्स्थानं मया सर्वं व्याधिदोषविवर्जितम् । विहितं सर्वदैवात्र स्थास्येऽहमिह सर्वदा

Wika ng Diyos ng Kṣetra: “Ang buong pook na ito ay inayos ko upang maging malaya sa kapintasan ng karamdaman; at dito nga, sa lahat ng panahon, ako’y mananahan magpakailanman.”

Verse 50

सांप्रतं योऽत्र मे स्थाने व्याधिग्रस्तः समेष्यति । पूजयिष्यति मां भक्त्या नीरोगः स भविष्यति

Mula ngayon, sinumang dumating dito sa aking pook na may karamdaman at sumamba sa akin nang may debosyon—siya’y magiging malaya sa sakit.

Verse 51

तस्मादद्य द्विजेंद्रोऽयं मां पूजयतु सादरम् । भक्त्या परमया युक्तः शुचिर्भूत्वा समाहितः

Kaya nga, ngayon ay sambahin ako ng pinakadakilang brahmana na ito nang may paggalang—taglay ang sukdulang debosyon, nalinis, at may payapang isip na nakatuon.

Verse 52

अत्र क्षेत्रे पराऽन्यास्ति विख्याता चंद्रकूपिका तस्यां स्नातु यथान्यायं नित्यमेव महीपते

Sa banal na pook na ito ay may isa pang tanyag na lugar—ang Candra-kūpikā (Balon ng Buwan). O Hari, nararapat maligo roon araw-araw ayon sa wastong tuntunin.

Verse 53

दक्षशापप्रशप्तेन या चंद्रेण पुरा कृता । स्वस्नानार्थं क्षयव्याधिप्रग्रस्तेन महात्मना

Noong unang panahon, ito’y ginawa ni Candra (ang Buwan), na sinumpa ni Dakṣa, upang maging paliguan niya mismo nang ang dakilang nilalang ay dinapuan ng sakit na unti-unting pumapawi ng lakas.

Verse 54

तथा खण्डशिलानाम देवता चात्र तिष्ठति । सौभाग्यकूपिकास्नानं कृत्वा तां च प्रपश्यतु

Gayundin, may isang diyos na nagngangalang Khaṇḍa-śilā na nananahan dito. Pagkaligo sa Saubhāgya-kūpikā (Balon ng Mabuting Kapalaran), nararapat ding dumulog at masdan ang diyos na iyon.

Verse 55

या कृता कामदेवेन कुष्ठग्रस्तेन वै पुरा । स्नपनार्थं च कुष्ठस्य विनाशाय च सादरम्

Ang banal na balong ito ay ginawa noon ni Kāmadeva nang siya’y dapuan ng ketong; nang may paggalang, upang pagliguan at upang ganap na mapuksa ang ketong na iyon.

Verse 57

सूत उवाच । ततः स ब्राह्मणः प्राप्य सुपुण्यां चन्द्रकूपिकाम् । स्नानं कृत्वा च तां देवीं पूजयामास भक्तितः । यावन्मासं ततो मुक्तः सत्वरं राजयक्ष्मणा

Wika ni Sūta: Pagkaraan, narating ng brāhmaṇa ang lubhang mapagpala na Candrakūpikā. Pagkaligo roon at pagsamba sa Diyosa nang may debosyon, sa loob ng isang buwan ay mabilis siyang napalaya mula sa rājayakṣmā (pagkonsumong sakit).

Verse 58

ततः सौभाग्यकूपीं तां दृष्ट्वा कामविनिर्मिताम् । तथा स्नानं विधायाथ पश्यन्खंडशिलां च ताम्

Pagkaraan, nakita niya ang Saubhāgyakūpī na yaon, na nilikha ni Kāma. Doon din siya nagsagawa ng paliligo ayon sa ritwal, at minasdan din ang Khaṇḍa-śilā na naroon.

Verse 59

तद्वन्मासेन निर्मुक्तः कुष्ठेन द्विजसत्तमाः । तस्या देव्याः प्रभावेन कूपिकायां विशेषतः

Gayon din, sa loob ng isang buwan ay napalaya siya sa ketong, O pinakamainam sa mga dalawang-ulit-na-isinilang; lalo na sa bisa ng kapangyarihan ng Diyosa sa balong yaon.

Verse 60

ततश्चाप्सरसां कुंडे स्नात्वैकं रविवासरम् । पामया संपरित्यक्तो बुद्ध्येव विषयात्मकः

Pagkaraan, nang maligo siya sa Apsarasāṃ Kuṇḍa sa iisang Linggo, tuluyang iniwan siya ng pāma (sakit sa balat), na wari’y ang isip ay nagwawaksi ng mga bagay ng pandama sa pamamagitan ng wastong pagkaunawa.

Verse 61

ततः स ब्राह्मणो जातो द्वादशार्कसमप्रभः । तोषेण महता युक्तो दत्ताशीस्तस्य भूपतेः

Pagkaraan, ang brāhmaṇa ay naging maningning na tila labindalawang araw. Puspos ng dakilang kasiyahan, ipinagkaloob niya ang mga pagpapala sa haring iyon.

Verse 62

प्रययौ वांछितं देशमनुज्ञातश्च भूभुजा । देवतायां प्रणामं च ताभ्यां कृत्वा पुनःपुनः

Nang mapahintulutan ng hari, siya’y umalis patungo sa lupang minimithi; at paulit-ulit siyang nag-alay ng pagyukod sa diyos ng pook na iyon.

Verse 63

सोपि राजा सदोषांस्तानजारूपान्विलोक्य च । स्वस्यैव ब्राह्मणं दृष्ट्वा तं तथा संप्रहर्षितः

Ang hari rin, nang makita ang mga kambing na may kapintasan, at saka makita ang sarili niyang brāhmaṇa na naibalik sa dating kalagayan, ay labis na nagalak.

Verse 64

स्वयं च प्रययौ तत्र यत्रस्थो हाटकेश्वरः । तेनैव च शरीरेण निजकांतासमन्वितः

At siya mismo ay nagtungo roon sa pook na kinaroroonan ni Hāṭakeśvara—taglay pa rin ang gayunding katawan, at kasama ang sarili niyang minamahal na reyna.

Verse 65

अजागृहे स्थिता यस्मात्सा देवी क्षेत्रदेवता । अजागृहा ततः ख्याता सर्वत्रैव द्विजोत्तमाः

Sapagkat ang Diyosa—ang tagapangalagang diyos ng banal na pook—ay nananahan sa “Bahay ng Kambing” (Ajāgṛha), kaya ang lugar ay sumikat sa lahat ng dako bilang Ajāgṛhā, O pinakadakila sa mga brāhmaṇa.

Verse 66

अद्यापि यक्ष्मणा ग्रस्तो यस्तां पूजयते नरः । तैनैव विधिना सम्यक्स नीरोगो द्रुतं भवेत्

Hanggang ngayon, ang sinumang tao na dinapuan ng yakṣmā (pagkonsumong sakit) at sumasamba sa Kanya ayon sa itinakdang paraan, nang wasto at ganap, ay agad na gagaling at mawawalan ng karamdaman.

Verse 96

तथा चाप्सरसां कुण्डमत्रास्ति नृपसत्तम । तत्र स्नात्वा रवेरह्नि ततः पामा प्रशाम्यति

At narito rin, O pinakadakilang hari, ang Lawa ng mga Apsarā. Kapag naligo roon sa araw ni Surya (Araw), ang sakit sa balat (pāmā) ay mapapawi pagkaraan.

Verse 133

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्येऽजागृहोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम त्रयस्त्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

Kaya nagwakas, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa Ekāśīti-sāhasrī Saṃhitā, sa ikaanim na aklat—ang Nāgara-khaṇḍa—sa Māhātmya ng banal na pook ni Hāṭakeśvara, ang ika-133 kabanata na pinamagatang “Paglalarawan ng Kadakilaan ng Pinagmulan ng Ajāgṛha.”