Adhyaya 122

Verse 1

सूत उवाच । एतद्वः सर्वमाख्यातं यत्पृष्टोस्मि द्विजोत्तमाः । यथा स निहतो देव्या महिषाख्यो दनूत्तमः

Sinabi ni Sūta: O pinakamahuhusay sa mga dalawang-ulit na isinilang, naisalaysay ko na sa inyo ang lahat ng inyong itinanong—kung paanong ang pinakadakila sa mga Dānava, na nagngangalang Mahiṣa, ay pinaslang ng Diyosa.

Verse 2

सांप्रतं कीर्तयिष्यामि कथां पातकनाशिनीम् । केदारसंभवां पुण्यां तां शृणुध्वं समाहिताः

Ngayon ay ipahahayag ko ang isang salaysay na pumupuksa sa kasalanan—banal at nagmula sa Kedāra. Makinig kayo nang may natipong isip at taimtim na puso.

Verse 3

ऋषय ऊचुः । केदारः श्रूयते सूत गंगाद्वारे हिमाचले । स कथं चेह संप्राप्तः सर्वं विस्तरतो वद

Nagsalita ang mga rishi: “O Sūta, naririnig naming ang Kedāra ay nasa Gaṅgādvāra sa kabundukang Himālaya. Kung gayon, paano ito naparito sa dakong ito? Isalaysay mo sa amin ang lahat nang masinsinan.”

Verse 4

सूत उवाच । एतत्सत्यं गिरौ तस्मिन्स्वयंभूः संस्थितः प्रभुः । परं तत्र वसेद्देवो यावन्मासाष्टकं द्विजाः

Sinabi ni Sūta: “Totoo ito—sa bundok na yaon nananahan ang Panginoong kusang nahayag. Ngunit, O mga ‘dalawang ulit na isinilang,’ ang Diyos ay naninirahan doon sa loob lamang ng walong buwan.”

Verse 5

यावद्घर्मश्च वर्षा च तावत्तत्र वसेत्प्रभुः । शीतकाले पुनश्चात्र क्षेत्रे संतिष्ठते सदा

Hangga’t tumatagal ang tag-init at tag-ulan, doon nananahan ang Panginoon; at pagdating ng taglamig, muli Siyang laging nananatiling nakatatag sa banal na kṣetra na ito.

Verse 6

ऋषय ऊचुः । किं तत्कार्यं वसेद्येन क्षेत्रे मासचतुष्टयम् । हिमाचले यथैवाष्टौ सूतपुत्र वदस्व नः

Nagsalita ang mga rishi: “Anong layunin ang dahilan upang manahan sa banal na kṣetra sa loob ng apat na buwan—at gayundin sa Himācala sa loob ng walong buwan? O anak ni Sūta, sabihin mo sa amin.”

Verse 7

सूत उवाच । पूर्वं स्वायंभुवस्यादौ मनोर्दैत्यो महाबलः । हिरण्याक्षो महातेजास्तपोवीर्यसमन्वितः

Sinabi ni Sūta: “Noong una, sa pasimula ng Svāyambhuva (Manvantara), may isang makapangyarihang Daitya ni Manu—si Hiraṇyākṣa, maningning at pinagkalooban ng lakas na isinilang mula sa tapas (pag-aayuno at pagninilay).”

Verse 8

तैर्व्याप्तं जगदेतद्धि निरस्य त्रिदशाधिपम् । यज्ञ भागाश्चदेवानां हृता वीर्यप्रभावतः

Tunay na ang mundong ito ay nilusob nila matapos palayasin ang panginoon ng Tatlumpu (Indra); at sa pamamagitan ng lakas ng kanilang kapangyarihan, ang mga bahagi ng sakripisyo ng mga diyos ay inagaw.

Verse 9

अथ शक्रः सुरैः सार्धं गंगाद्वारं समाश्रितः । तपस्तेपे सुदुःखार्तो राज्यश्रीपरिवर्जितः

Pagkatapos, si Śakra (Indra), kasama ang mga diyos, ay nanganlong sa Gaṅgādvāra. Sa tindi ng lungkot at kawalan ng maharlikang kapalaran, siya ay nagsagawa ng penitensya.

Verse 10

तस्यैवं तप्यमानस्य तपस्तीव्रं महात्मनः । माहिषं रूपमास्थाय निश्चक्राम धरातलात्

Habang ang dakilang kaluluwang iyon ay nagsasagawa ng matinding penitensya, (ang Panginoon) ay nag-anyo bilang isang kalabaw at lumabas mula sa ibabaw ng lupa.

Verse 11

स्वयमेव महादेवस्ततः शक्रमुवाच ह । केदारयामि मे शीघ्रं ब्रूहि सर्वं सुरोत्तम । दैत्यानामथ सर्वेषां रूपेणानेन वासव

Pagkatapos ay nagsalita si Mahādeva mismo kay Śakra: "O pinakamahusay sa mga diyos, sabihin Mo sa Akin ang lahat nang mabilis. Sa anyong ito mismo, O Vāsava, Aking 'tutuhugin' (kedārayāmi) ang lahat ng mga Daitya."

Verse 12

इन्द्र उवाच । हिरण्याक्षो महादैत्यः सुबाहुर्वक्र कन्धरः । त्रिशृंगो लोहिताक्षश्च पंचैतान्दारय प्रभो । हतैरेतैर्हतं सर्वं दानवानामसंशयम्

Sinabi ni Indra: "Si Hiraṇyākṣa ang dakilang Daitya; (gayundin sina) Subāhu, Vakrakandhara, Triśṛṅga, at Lohitākṣa. O Panginoon, tuhugin at wasakin ang limang ito—kapag ang mga ito ay napatay, ang lahat ng mga Dānava ay tiyak na mapapatay."

Verse 13

किमन्यैः कृपणैर्ध्वस्तैर्यैः किंचिन्नात्र सिध्यति । तस्य तद्वचनश्रुत्वा भगवांस्तूर्णमभ्यगात् । यत्र दानवमुख्योऽसौ हिरण्याक्षो महाबलः

“Ano pa ang silbi ng iba pang abang na kaaway na durog na, na wala ring nagagawa rito?” Pagkarinig sa kanyang mga salita, ang Mapalad na Panginoon ay dagling nagtungo sa kinaroroonan ni Hiraṇyākṣa, ang makapangyarihang pinuno ng mga Dānava.

Verse 14

अथ तं दूरतो दृष्ट्वा महिषं पर्वतोपमम् । आयातं रौद्ररूपेण दानवाः सर्वतश्च ते

Pagkaraan, nang makita nila mula sa malayo ang kalabaw na yaon, na tila bundok ang laki, na papalapit sa anyong mabagsik at mapusok, ang mga Dānava ay nagtipon mula sa lahat ng panig.

Verse 15

ततो जघ्नुश्च पाषाणैर्लगुडैश्च तथापरे । क्ष्वेडितास्फोटितांश्चक्रुस्तथान्ये बलगर्विताः

Pagkatapos, ang ilan ay nanakit (sa kanya) gamit ang mga bato at pamalo; ang iba naman, lasing sa yabang ng lakas, ay nagbanta sa sigaw, pumalakpak, at pumitik ng mga daliri sa pagyayabang.

Verse 16

अथवमन्य तान्देवः प्रहारं लीलया ददौ । यत्रास्ते दानवेन्द्रोऽसौ चतुर्भिः सचिवैः सह

Pagkatapos, hindi sila pinansin ng Panginoon at sa tila paglalaro lamang ay nagbigay ng isang hampas—at sumulong sa kinaroroonan ng haring Dānava na nakatayo kasama ang apat niyang ministro.

Verse 17

ततः शस्त्रं समुद्यम्य यावद्धावति सम्मुखः । तावच्छृंगप्रहारेण सोनयद्यमसादनम्

At nang (ang kaaway) ay itinaas ang sandata at sumugod nang harapan sa harapan, sa isang hampas ng kanyang sungay ay ipinadala siya ng Panginoon sa tahanan ni Yama.

Verse 18

हत्वा तं सचिवान्पश्चात्सुबाहुप्रमुखांश्च तान् । जघान हन्यमानोऽपि समन्ताद्दानवैः परैः

Matapos patayin ang mga ministro ng haring-demonyo—yaong pinangungunahan ni Subāhu—pinabagsak din niya ang iba pa, kahit siya’y sinasalakay mula sa lahat ng panig ng natitirang mga Dānava.

Verse 19

न तस्य लगते क्वापि शस्त्रं गात्रे कथंचन । यत्नतोऽपि विसृष्टं च लब्धलक्षैः प्रहारिभिः

Walang sandata ang makadikit o makabaon sa kanyang katawan, saanman—kahit ihagis nang buong lakas ng mga mananalakay na maingat na tumutok sa tama.

Verse 20

एवं पंच प्रधानास्तान्हत्वा दैत्यान्महेश्वरः । भूयो जगाम तं देशं यत्र शक्रो व्यवस्थितः । अब्रवीच्च प्रहष्टात्मा ततः शक्रं तपोन्वितम्

Sa gayon, matapos patayin ni Maheśvara ang limang pangunahing Daitya, muli siyang nagtungo sa pook na kinaroroonan ni Śakra (Indra); at may pusong nagagalak, nagsalita siya kay Śakra na puspos ng pag-aayuno at pagsasadhana.

Verse 22

मत्तोऽन्यदपि देवेश वरं प्रार्थय वांछितम् । कैलासशिखरं येन गच्छामि त्वरयाऽन्वितः

(Wika ni Śiva:) “O Panginoon ng mga Deva, humiling ka pa sa akin ng isa pang biyaya ayon sa iyong nais—upang sa pamamagitan nito ay makapunta ako nang mabilis sa tuktok ng Kailāsa.”

Verse 23

इन्द्र उवाच । अनेनैव हि रूपेण तिष्ठ त्वं चात्र शंकर । त्रैलोक्यरक्षणार्थाय धर्माय च शिवाय च

Wika ni Indra: “O Śaṅkara, manatili ka rito sa mismong anyong ito—para sa pag-iingat sa tatlong daigdig, para sa dharma, at para sa mapalad na kagalingan.”

Verse 24

श्रीभगवानुवाच । एतद्रूपं मया शक्र कृतं तस्य वधाय वै । अवध्यः सर्वभूतानां यतोन्येषां मया हतः

Wika ng Mapalad na Panginoon: “O Śakra, tunay na kinuha Ko ang anyong ito upang siya’y mapuksa; sapagkat siya’y di-masugatan ng lahat ng nilalang—kaya Ako ang pumatay sa kanya, hindi ang iba.”

Verse 25

तस्मादत्रैव ते वाक्यात्स्थास्यामि सुर सत्तम । अनेनैव तु रूपेण मोक्षदः सर्वदेहिनाम्

“Kaya ayon sa iyong salita, O pinakadakila sa mga diyos, mananatili Ako rito mismo; at sa anyong ito ring ito, ipagkakaloob Ko ang kalayaan (moksha) sa lahat ng may katawan.”

Verse 26

एवमुक्त्वा विरूपाक्षश्चक्रे कुंडं ततः परम् । शुद्धस्फटिकसंकाशं सुस्वादुक्षीरवत्प्रियम्

Pagkasabi nito, si Virūpākṣa (Śiva) ay lumikha ng isang kundā, isang banal na imbakan ng tubig. Kumikinang ito na parang dalisay na kristal, at ang tubig nito’y minamahal—matamis sa lasa na gaya ng gatas.

Verse 27

ततः प्रोवाच देवेन्द्रं मेघगंभीरया गिरा । शृण्वतां सर्वदेवानां भगवांस्त्रिपुरातकः

Pagkaraan, ang Mapalad na Panginoon, ang Tagapagpuksa ng Tripura, ay nagsalita kay Devendra sa tinig na malalim na parang kulog sa ulap, habang nakikinig ang lahat ng mga diyos.

Verse 28

यो मां दृष्ट्वा शुचिर्भूत्वा कुंडमेतत्प्रपश्यति । त्रिः पीत्वा वामसव्येन द्वाभ्यां चैव ततो जलम्

Sinumang, matapos Akong masilayan at maging dalisay, ay tumingin sa banal na kundā na ito—pagkasipsip ng tubig nito nang tatlong ulit, at saka kumuha ng tubig na iyon sa kaliwa at kanang kamay…

Verse 30

वामेन मातृकं पक्षं दक्षिणेनाथ पैतृकम् । उभाभ्यामथ चात्मानं कराभ्यां मद्वचो यथा

Sa kaliwang kamay, pabanalin ang panig ng ina; sa kanang kamay, ang panig ng ama. Pagkaraan, sa dalawang kamay, pabanalin ang sarili—ayon mismo sa aking ipinag-uutos.

Verse 31

इन्द्र उवाच । अहमागत्य नित्यं त्वां स्वर्गाद्वृषभवाहन । अत्रस्थं पूजयिष्यामि पास्यामि च तथोदकम्

Wika ni Indra: “Araw-araw akong paririto mula sa langit, O Panginoong may watawat ng toro. Sasambahin Kita habang nananahan Ka sa pook na ito, at iinumin ko rin ang banal na tubig na ito.”

Verse 32

के दारयामि यत्प्रोक्तं त्वया महिषरूपिणा । केदार इति नाम्ना त्वं ततः ख्यातो भविष्यसि

“Aking papasanin at itataguyod ang sinabi Mo nang Ikaw ay nasa anyong kalabaw. Kaya mula ngayon, makikilala Ka sa pangalang ‘Kedāra’.”

Verse 33

श्रीभगवानुवाच । यद्येवं कुरुषे शक्र ततो दैत्यभयं न ते । भविष्यति परं तेजो गात्रे संपत्स्यतेऽखिलम्

Wika ng Mapalad na Panginoon: “Kung gagawin mo iyan, O Śakra, wala kang dapat ikatakot sa mga Dānava. Ang sukdulang liwanag ay sisilang at lubos na lalaganap sa iyong katawan.”

Verse 34

एवमुक्तः सहस्राक्षस्ततः प्रासादमुत्तमम् । तदर्थं निर्मयामास साध्वालोकं मनोहरम्

Nang maturuan nang gayon, si Sahasrākṣa (Indra) ay nagpagawa ng isang dakilang templo para roon—marikit, kaaya-aya, at karapat-dapat pagmasdan ng mga banal ang loob.

Verse 35

ततः प्रणम्य तं देवमनुमन्त्र्य ततः परम् । जगाम निजमावासं मेरुशृंगाग्रसंस्थितम्

Pagkaraan, yumukod siya sa Diyos na iyon at nagpaalam nang may banal na paggalang; saka siya nagtungo sa sariling tahanan na nasa tuktok ng Bundok Meru.

Verse 36

ततश्चागत्य नित्यं स स्वर्गाद्देवस्य शूलिनः । केदारस्य सुभक्त्याढ्यां पूजां चक्रे समाहितः

Pagkaraan, araw-araw siyang bumababa mula sa langit at, sa ganap na pagninilay, nagsagawa ng pagsamba na hitik sa debosyon para kay Kedāra, ang Panginoong may Trisula.

Verse 37

मन्त्रोदकं च त्रिः पीत्वा ययौ ब्राह्मणसत्तमाः । कस्यचित्त्वथ कालस्य यावत्तत्र समाययौ

Matapos inumin nang tatlong ulit ang tubig na binasbasan ng mantra, umalis ang dakilang brahmana. Pagkaraan ng ilang panahon, bumalik siyang muli sa lugar na iyon.

Verse 38

तावद्धिमेन तत्सर्वं गिरेः शृंगं प्रपूरितम् । तच्च कुण्डं स देवश्च प्रासादेन समन्वितः

Sa panahong iyon, napuno ng niyebe ang buong tuktok ng bundok. At lumitaw ang banal na lawa (kuṇḍa), at gayundin ang Diyos—na may kasamang maringal na dambana (prāsāda).

Verse 39

ततो दुःखपरीतात्मा भक्त्या परमया युतः । तां दिशं प्रणिपत्योच्चैर्जगाम निजमंदिरम्

Pagkatapos, bagaman nababalot ng dalamhati ang kanyang puso, taglay niya ang sukdulang debosyon; magalang siyang yumukod sa direksiyong iyon at bumalik sa sariling tahanan.

Verse 40

एवमागच्छतस्तस्य गतं मासचतुष्टयम् । अपश्यतो महादेवं दिदृक्षागतचेतसः

Sa gayon ay nagpatuloy siya; lumipas ang apat na buwan—ngunit hindi pa rin niya namasdan si Mahādeva, bagaman ang isip niya’y nakatuon sa pananabik na makita Siya.

Verse 41

ततः प्राप्ते पुनर्विप्रा घर्मकाले हिमालये । संयातो दृक्पथं देवः स तथारूपसंस्थितः

Pagkaraan, O mga brāhmaṇa, nang muling dumating ang panahon ng init sa Himalaya, ang Diyos ay napasok sa abot-tanaw—nahayag, nananatili sa gayong anyo rin.

Verse 42

ततः पूजां विधायोच्चैश्चातुर्मास्यसमुद्भवाम् । गीतवाद्यादिकं चक्रे तत्पुरः श्रद्धयान्वितः

Pagkatapos, matapos isagawa nang wasto ang pagsamba na kaugnay ng panatang Cāturmāsya, naghandog siya sa harap Niya ng mga awit, tugtugin, at iba pa—puspos ng pananampalataya.

Verse 43

अथ देवः समालोक्य तां श्रद्धां तस्य गोपतेः । प्रोवाच दर्शनं गत्वा भगवांस्त्रिपुरांतकः

Pagkaraan, ang Panginoon—si Tripurāntaka—nang makita ang pananampalataya ng gopati (panginoon ng mga baka), ay lumapit upang magbigay ng darśana at nagsalita sa kanya.

Verse 44

परितुष्टोऽस्मि देवेश भक्त्या चानन्ययाऽनया । तस्मात्प्रार्थय दास्यामि यं कामं हृदिसंस्थितम्

“O Panginoon ng mga diyos, lubos Akong nalulugod sa iyong tanging-buong debosyon. Kaya humiling ka—anumang nasa puso mong hangarin, ipagkakaloob Ko.”

Verse 45

शक्र उवाच । तव प्रसादात्संजातं ममैश्वर्यमनुत्तमम् । यत्किंचित्त्रिषु लोकेषु तत्सर्वं गृहसंस्थितम्

Wika ni Śakra: “Sa biyaya mo, sumilang sa akin ang walang kapantay na paghahari. Anuman ang nasa tatlong daigdig—lahat yaon ay matatag na nalalagak sa aking nasasakupan.”

Verse 46

तस्माद्यदि प्रसादं मे करोषि वृषभध्वज । वरं वा यच्छसि प्रीतस्तत्कुरुष्व वचो मम

Kaya kung ipagkakaloob mo sa akin ang iyong lingap, O Vṛṣabhadhvaja (may bandilang toro), o kung sa iyong kagalakan ay magbibigay ka ng biyaya—tuparin mo ang hiling kong ito.

Verse 47

पर्वतोऽयं भवेद्गम्यो मासानष्टौ सुरेश्वर । यावन्मीनस्थितो भानुः प्रगच्छति श्रुतं मया

O Panginoon ng mga diyos, sinasabi na ang bundok na ito ay mararating sa loob ng walong buwan—habang ang Araw ay naglalakbay na nananatili sa Pisces; gayon ang aking narinig.

Verse 48

ततः परमगम्यश्च हिमपूरेण संवृतः । यदा स्याच्चतुरो मासान्यावत्कुम्भगतो रविः

Pagkaraan nito, nagiging lubhang mahirap marating, sapagkat nababalot ng makapal na niyebe. Ito’y tumatagal ng apat na buwan, hanggang pumasok ang Araw sa Aquarius.

Verse 49

संजायतेऽप्यगम्यश्च ममापि त्रिपुरांतक । किं पुनः स्वल्पसत्त्वानां नरादीनां सुरेश्वर

Nagiging di-malapitan kahit para sa akin, O Tripurāntaka (Tagapagwasak ng Tripura). Ano pa kaya ang mga marurupok na nilalang—mga tao at iba pa, O Panginoon ng mga diyos?

Verse 50

तस्मात्स्वर्गेऽथ पाताले मर्त्ये वा त्रिदशेश्वर । कुरुष्वानेनरूपेण स्थितिं मासचतुष्टयम् । येन न स्यात्प्रतिज्ञाया हानिर्मम सुरेश्वर

Kaya nga—maging sa langit, sa Pātāla (daigdig sa ibaba), o sa lupa—O Panginoon ng Tatlumpu (mga diyos), manatili Ka sa ganitong anyo sa loob ng apat na buwan, upang hindi masira ang aking panata, O Panginoon ng mga diyos.

Verse 51

सूत उवाच । ततो देवश्चिरं ध्यात्वा प्रोवाच बलसूदनम् । परं संतोषमापन्नो मेघनिर्घोषनिःस्वनम्

Sinabi ni Sūta: Pagkaraan, ang diyos ay nagmuni-muni nang matagal at saka nagsalita kay Balasūdana; lubos ang kanyang kagalakan, at ang tinig niya’y umalingawngaw na parang dagundong ng mga ulap.

Verse 52

आनर्तविषये क्षेत्रं हाटकेश्वरसंज्ञितम् । अस्मदीयं सहस्राक्ष विद्यते धरणीतले

Sa lupain ng Ānarta ay may isang banal na pook na tinatawag na Hāṭakeśvara; ito’y amin, O Sahasrākṣa (Indra), at naririto sa ibabaw ng daigdig.

Verse 53

तत्राहं वृश्चिकस्थेऽर्के सदा स्थास्यामि वासव । यावत्कुम्भस्य पर्यंतं तव वाक्यादसंशयम्

Doon Ako mananatili magpakailanman, O Vāsava (Indra), mula sa panahong ang Araw ay nasa Scorpio hanggang sa wakas ng Aquarius—dahil sa iyong salita, na walang alinlangan.

Verse 54

तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा कृत्वा प्रासादमुत्तमम् । मम रूपं प्रतिष्ठाप्य कुरुपूजा यथोचिताम् । येन तत्र निजं तेजो धारयामि तवार्थतः

Kaya nga, magtungo ka roon nang madali, magtayo ng isang maringal na templo, iluklok ang aking anyo, at magsagawa ng pagsamba ayon sa nararapat—upang mapanatili Ko roon ang aking sariling banal na ningning, alang-alang sa iyo.

Verse 55

सूत उवाच । एतच्छ्रुत्वा सहस्राक्षो देवदेवस्य शूलिनः । गत्वा तत्र ततश्चक्रे यद्देवेनेरितं वचः

Wika ni Sūta: “Nang marinig ito, si Sahasrākṣa ay nagtungo roon at ginawa nang ganap ang iniutos ni Śūlin—ang Diyos ng mga diyos.”

Verse 56

प्रासादं निर्मयित्वाथ रूपं संस्थाप्य शूलिनः । कुण्डं चक्रे च तद्रूपं स्वच्छोदकसमावृतम्

“Pagkaraang maitayo ang templo at maitalaga ang banal na anyo ni Śūlin, gumawa rin siya ng isang kuṇḍa, isang sagradong lawa na kaayon ng anyong iyon, na napaliligiran ng malinaw na tubig.”

Verse 57

ततश्चाराधयामास पुष्पधूपानुलेपनैः । स्नात्वा कुण्डेऽपिबत्तोयं त्रिःकृत्वा च यथापुरा

Pagkatapos, sinamba niya (ang Panginoon) sa pamamagitan ng mga bulaklak, insenso, at mababangong pahid. Pagkaligo sa kuṇḍa, uminom siya ng tubig nito nang tatlong ulit, ayon sa sinaunang kaugalian.

Verse 58

एवं स भगवांस्तत्र शक्रेणाराधितः पुरा । समायातोऽत्र विप्रेंद्राः सुरम्यात्तु हिमाचलात्

Kaya nito, ang Pinagpalang Panginoon ay sinamba noon doon ni Śakra (Indra). At, O pinakamainam sa mga Brahmin, mula sa kaaya-ayang Himalaya ng mga deva, dumating Siya sa pook na ito.

Verse 59

यस्तमाराधयेत्सम्यक्सदा मासचतुष्टयम् । हिमपातोद्भवे मर्त्यः स शिवाय प्रपद्यते

Sinumang sumamba sa Kanya nang wasto, nang tuluy-tuloy sa loob ng apat na buwan—sa banal na pook na isinilang mula sa niyebe—ang mortal na iyon ay sasandig at magpapakupkop kay Śiva.

Verse 60

शेषकालेऽपि यः पूजां करोत्येव सुभक्तितः । स पापं क्षालयेत्प्राज्ञ आजन्ममरणांतिकम्

Kahit sa labas ng panahong iyon, sinumang magsagawa ng pagsamba nang may tunay na debosyon ay maghuhugas ng kasalanan, O mga pantas—mga kasalanang mula kapanganakan hanggang sa wakas ng buhay.

Verse 61

तत्र गीतं प्रशंसंति नृत्यं चैव पृथग्विधम् । देवस्य पुरतः प्राज्ञाः सर्वशास्त्रविशारदाः

Doon, sa harap ng Diyos, ang mga pantas—dalubhasa sa bawat śāstra—ay pumupuri sa banal na awit at sa sari-saring anyo ng sayaw.

Verse 62

अत्र श्लोकः पुरा गीतो नारदेन सुरर्षिणा । तद्वोऽहं कीर्तयिष्यामि श्रूयतां ब्राह्मणोत्तमाः

Dito, noon ay inawit ni Nārada, ang banal na rishi, ang isang śloka. Ngayon ay aking bibigkasin ito sa inyo—makinig kayo, O pinakamahuhusay na Brahmin.

Verse 63

केदारे सलिलं पीत्वा गयापिडं प्रदाय च । ब्रह्मज्ञानमथासाद्य पुनर्जन्म न विद्यते

Matapos inumin ang tubig sa Kedāra at maghandog ng piṇḍa sa Gayā, at saka makamtan ang kaalaman sa Brahman—wala nang muling kapanganakan.

Verse 64

एतद्वः सर्वमाख्यातं केदारस्य च संभवम् । आख्यानं ब्राह्मणश्रेष्ठाः सर्वपातकनाशनम्

Naipahayag ko na sa inyo ang lahat—ang pinagmulan at pagkapahayag ng Kedāra. Ang banal na salaysay na ito, O pinakamahuhusay na Brahmin, ay pumupuksa sa bawat kasalanan.

Verse 65

यश्चैतत्छृणुयात्सम्यक्पठेद्वा तस्य चाग्रतः । श्रावयेद्वापि वा विप्राः सर्वपातकनानम् । केदारस्य स पापौघैर्मुच्यते तत्क्षणान्नरः

Sinumang makinig nang wasto, o bumigkas at magbasa nito sa harap ng iba, o magpahintulot na ito’y marinig—O mga Brahmin—ang salaysay na ito’y pumupuksa sa lahat ng kasalanan. Siya’y napapalaya mula sa bunton ng kasalanang may kaugnayan sa Kedāra sa mismong sandaling iyon.

Verse 294

कराभ्यां स पुमान्नूनं तारयेच्च कुलत्रयम् । अपि पापसमाचारं नरकेऽपि व्यव स्थितम्

Sa sarili niyang mga kamay, tiyak na inililigtas ng taong iyon ang tatlong salinlahi ng kanyang angkan—kahit pa masama ang kanyang asal, kahit pa siya’y nasa impiyerno.