Adhyaya 105
Isinalaysay ni Sūta ang sunod-sunod na pangyayari sa isang sandaling panahong pangkalendaryo (binanggit ang pag-iral ng araw sa Tulā), nang ang isang dating banal na pook na kaugnay ng mga paglitaw ng liṅga ay napuno at natabunan ng alikabok at latak. Sa pagkakakubli ng mga liṅga, muling nagkaroon ng kṣema—kapayapaan at kaligtasan—ang kṣetra, at pati ang ibang mga daigdig ay napasailalim sa ganitong pag-iingat, sapagkat nawala sa paningin ang mga palatandaang lantad. Sa sumunod na ikot ng panahon, dumating si Haring Bṛhadaśva mula sa Śālva-deśa. Nang makita niya ang malawak na lupang walang palasyo, nagpasiya siyang magtayo. Tinipon niya ang maraming manggagawa at iniutos ang malalim na paglilinis at paghuhukay. Sa paghuhukay, lumitaw ang napakaraming liṅga na may apat na mukha. Sa harap ng lupang punô ng makapangyarihang anyong sagrado, biglang bumagsak at namatay ang hari, at namatay rin ang mga manggagawang naroon. Mula noon, walang mortal ang nangahas magtayo ng palasyo roon, ni maghukay man ng lawa o balon, dahil sa takot at paggalang. Sa gayon, ang pagbabawal sa lugar ay naging alaala ng sagradong panganib at pagkamapagpugay sa loob ng salaysay ng tīrtha ng Hāṭakeśvara-kṣetra.
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । अथ प्राप्ते दिनाधीशे तुलायां द्विजसत्तमाः । प्रेता लिंगोद्भवां भूमिं पूरयामासुरेव हि
Sinabi ni Sūta: Nang pumasok ang Araw sa Tulā (Libra), O pinakamainam na mga brāhmaṇa, ang mga espiritu ng yumao ay tunay na pumuno sa lupang pinagmulan ng mga liṅga.
Verse 2
यत्किंचित्तत्र संस्थं तु आद्यतीर्थं सुरालयम् । तत्सर्वं व्यन्तरैस्तैश्च पांसुभिः परिपूरितम्
Anumang naitatag doon—ang sinaunang tīrtha at ang banal na tahanan ng mga deva—ay lubusang napuno at nabara ng mga vyantara at ng alikabok.
Verse 3
ततः क्षेमं समुत्पन्नं क्षेत्रे तत्र द्विजोत्तमाः । अन्येषामपि लोकानां लिंगैस्तैर्लुप्तिमागतैः
Pagkaraan, O pinakamainam na mga brāhmaṇa, sumibol ang kaginhawahan sa sagradong kṣetra roon; ngunit sa ibang mga daigdig, ang mga liṅga ring yaon, nang maglaho sa paningin, ay nagdulot ng damdaming pagkalugi.
Verse 4
कस्यचित्त्वथ कालस्य बृहदश्वो महीपतिः । शाल्वदेशात्समायातः कस्मिश्चिद्युगपर्यये
Paglipas ng ilang panahon, si Haring Bṛhadaśva, pinuno ng daigdig, ay dumating mula sa lupain ng Śālva sa isang pag-ikot ng kapanahunan.
Verse 5
स दृष्ट्वा विपुलां भूमिं प्रासादैः परिवर्जिताम् । प्रासादार्थं मतिं चक्रे तत्र क्षेत्रे द्विजोत्तमाः
Nang makita niya ang malawak na lupain na walang mga templo, nagpasiya siya—sa sagradong kṣetra roon, O pinakamainam na mga brāhmaṇa—na magtayo ng isang prāsāda (templo).
Verse 6
शिल्पिनश्च समाहूयानेकांस्तत्र सहस्रशः । शोधयामास तां भूमिमधस्ताद्बहुविस्तृताम्
Tinipon niya roon ang mga manggagawa—napakarami, maging libo-libo—at sinimulan niyang linisin at pabanalin ang lupang iyon, hinuhukay pababa sa malawak na nakalatag sa ilalim.
Verse 7
भूमौ निखन्यमानायां ततो लिंगानि भूरिशः । चतुर्वक्त्राणि तान्येव यांति दृष्टेश्च गोचरम्
Habang hinuhukay ang lupa, lumitaw ang napakaraming liṅga; yaong mismong mga liṅgang may apat na mukha ay pumasok sa abot ng paningin.
Verse 8
ततः स पार्थिवस्तैश्च लिंगैर्दृष्ट्वा वृतां भुवम् । तत्क्षणान्मृत्युमापन्नः शिल्पिभिश्च समन्वितः
Pagkaraan, nang makita ng hari na ang lupa sa paligid ay nababalot ng mga liṅga, sa mismong sandaling iyon ay sinalubong niya ang kamatayan—kasama ang mga manggagawang sumama sa kanya.
Verse 9
ततःप्रभृति नो तत्र कश्चिन्मर्त्यो महीतले । प्रासादं कुरुते भीत्या तडागं कूपमेव च
Mula noon, sa pook na iyon sa ibabaw ng lupa, wala nang mortal na nagtatayo ng palasyo; at dahil sa takot, ni lawa o balon man ay hindi na rin ginagawa.
Verse 105
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये राक्षसलिंगच्छेदनंनाम पञ्चोत्तरशततमोऽध्यायः
Sa ganito, sa kagalang-galang na Skanda Mahāpurāṇa, sa Saṃhitā na may walumpu’t isang libong śloka, sa ikaanim na bahagi—ang Nāgara-khaṇḍa—sa Māhātmya ng Hāṭakeśvara-kṣetra, nagtatapos ang ika-105 kabanata na pinamagatang “Ang Pagputol sa mga Liṅga ng Rākṣasa.”